เรียน อาจารย์ ที่เคารพครับ

ผมเพิ่งเขียนบันทึกเรื่อง 'ผมเกิดมาพร้อมกับความไม่รู้'

เมื่อไม่รู้ จึงทำให้ผมหวาดกลัวและไม่เชื่อมั่นในตนเอง

แต่ในหลายสิ่ง ที่เราควรรู้ เพราะเป็นความจริงที่ไม่ตาย

ผมก็ชอบละเลยที่จะไม่ไขว้ค้นคว้า และตระหนัก

บางที่สิ่งที่เราคิดว่าไม่รู้

เราอาจจะไม่สามารถรู้จวบจนวันตาย ซึ่งน่าเสียดายเป็นอย่างยิ่ง

แอบเข้ามาอ่านกวีของอาจารย์ทุกครั้ง

ยิ่งทำให้ผมเริ่มตระหนักถึงว่า...

การที่ใครคนหนึ่งจะเขียนบทกวีได้เพราะพริ้งงดงาม

ไม่ใช่เพียงแค่มีสัมผัสนอกสัมผัสในเท่านั้น

แต่ความหมาย และตัวอักษรที่สื่อจากใจ 'ผู้รจนา'

สำคัญที่สุดในการที่ทำให้ผู้อ่านหลุดเข้าไปในบทกวีนั้นด้วย

ซึ่งอาจารย์มีอยู่แล้ว

ดีใจกับคนในโกทูโน ที่มีบทกวีดี ๆ ให้อ่านครับ

อาจารย์สบายดีนะครับ

หวังไว้ว่า สักวันเราคงได้เจอกันนะครับอาจารย์...