“หนึ่งครั้งที่เราตวัดปลายปากกา...เราเคยทบทวนกันบ้างใหม?...ว่าเราได้สูญเสียเพื่อนไปกี่คน?”

          หลายวันจาก หลายวันผ่าน ยิ่งเนินนานกลับยิ่งเห็น...สังคมหนึ่ง ตัวตนหนึ่ง วางตนหนึ่ง เสมือนเพื่อนที่คุ้นชิน คุ้นตา และคุ้นใจ ทำทุกอย่างเพียงเพราะใครนั้นเรียกร้อง หรืออาจด้วยใจที่ผูกพันและพันผูก แต่บางครั้งการนำตนเข้าสังคม...กลับถูกมองถูกตีค่า...ว่า “เพียงเศษดิน” คำพูดหนึ่งยังสะท้อนก้องหูอยู่ บอกให้รู้ถึงความเปลี่ยนไปเปลี่ยนแปลงของ “เพื่อนแท้”

          เคยทบทวนตนถึงบันทึกที่เคยเขียน ว่าอย่าตีค่าคนแค่ตรงนั้น หรือตรงนี้ เช่นที่บันทึก "สิ่งที่ค้นพบ...จากภาพวาด"  สิ่งที่เราไม่เห็นซึ่งตัวตน อย่ามองคนในเชิงลบกันอีกเลย บางครั้งกลับมามองตนจากผู้คนที่รายล้อมอยู่รอบกาย เพื่อเป็นฐานในการประเมินตน นกตัวหนึ่งบินร่อนรอนแรมมาจากไกล เข้าฝูงใหญ่ในสังคมอุดมด้วยปัญญา มีอาหารให้จิกกินและพร้อมจะแลกเปลี่ยน เพื่อเพิ่มพูนความรู้สู่ปัญญา แต่ไฉนนกบางตัวถูกตีค่ามาเพียงเพื่อจะ “จับ...จอง...เกาะ...กิ่งไม้สูง” จึงได้คิดทบทวนในคืนมืด...ว่าที่แท้สังคมมองคนที่ตรงไหน?

 “หนึ่งครั้งที่เราตวัดปลายปากกา...เราเคยทบทวนกันบ้างใหม?...ว่าเราได้สูญเสียเพื่อนไปกี่คน?”