นิทานที่ 40

 

 

จักกล่าว หลวงปู่เลี้ยง          ซายหนุ่มสังกะลี*

     เนิ่นนานปี                     อ่านเขียนเฮียนฮู้

วัดอยู่ แคมลำน้ำ                 นาวาเทียบท่า

     มวลพ่อค้า                    มาขอเข้าพักแฮม

 

สังกะลี คึดอยากค้า             ขอหลวงปู่ทึนฮอน

     จรนำเฮือ                      ต่างเมืองไกลบ้าน

มันเห็น การขายซื้อ            กำไรงามเงินงอก

     หาซอกฮู้                     เห็นแล้วบ่อยากทำ

 

จึงเอา เงินปู่ให้                   ไปเปลี่ยนเฮียนวิซา

     อาคมสูง                       เป่าลมแฮงได้

เสกเป่า แดนดงไม้              ลำสูงล้มล่าว

เป่าใส่ ภูแตกร้าว                หินปิ้นปั่นปิว

 

แล้วจึ่ง คืนถิ่นเค้า               เนาวัดตามเคย

ปู่เลย ดีใจนำ                     ว่ามันแสวงฮู้

อยู่มา ลำธารแห้ง               นาวาค้างท่า

ฮ้อยลำ เฮือพ่อค้า               คาค้างหาดทราย

 

เขาก็ วานเฮียกเอิ้น             คนซ่อยดึงเฮือ

เหื่อแฮง พันคนดัน              ก็บ่ติงพอดี้

สังกะลี ไปเว้า                     นายสะเพา พ่อค้าใหญ่

ถ้าว่า ข้อยเฮ้ดได้                สิยอมให้ค่าแฮง ท่ใด?

 

มึงอย่า มาปากกล้า            ท้ากล่าวคำแข็ง

     แฮงพันคน                  ซุกดึงหลายมื้อ

     หรือมึงบ้า                   หนีไกล อย่ามาม่อ

     กูบ่เว้า                        นำบ้าอวดสะหาว

 

ถ้าว่า มึงเฮ็ดได้                  ตามดั่งมึงจา

สมบัติ ในนาวา                   เคิ่งกันปันให้

     สังกะลีไหว้                   มวลสงฆ์ทั้งหลวงปู่

เป็นพะยาน ฮับฮู้                คำเว้าว่าแบ่งปัน

 

บัดนี้ สูว่ากูป่วงบ้า              เสียวาดเป่าเป็นลม*

มันจึ่ง เตือนคนหนี             จากเฮือสินค้า

ปิ่นก้น หาเฮือค้าง              ประนมมือมนต์จ่ม

เบ่งตด ลมออกก้น             เฮือฟ้งสู่นที แท้แล้ว

 

(9 กุมภา 2011)

 

* สังกะลี – เด็กวัด

* เสียวาดเป่า – เสียเกียรติที่จะเป่า (เมื่อถูกกล่าวหาว่าเป็นบ้า)