ช่วยกันหาทางออก ให้เกิดประโยชน์สูงสุดกับทุกฝ่าย
ที่มาของเรื่องนี้ก็คือพี่เม่ยได้เข้าไปมีส่วนร่วมทำงานกับทีมจัดทำหนังสือคู่มือสิ่งส่งตรวจของภาควิชาพยาธิวิทยา (ฉบับปรับปรุงใหม่เพื่อให้สอดคล้องกับข้อกำหนดของมาตรฐาน ISO15189 : เรียกสั้นๆว่า คู่มือกลาง!)
การดำเนินงานก็ดูจะราบรื่นดีค่ะ  เพราะทุกหน่วยงานให้ความร่วมมือปรับปรุงแก้ไขคู่มือในส่วนที่เกี่ยวข้องจัดส่งมาให้ทีมจัดทำฯกันอย่างต่อเนื่อง  จนทีมงานคาดว่าอีกสอง...สาม...สี่... หรือ....ห้าเดือน คู่มือกลางก็น่าจะทำเสร็จเรียบร้อย
แต่แล้วเราก็ต้องสะดุดปัญหาเข้านิดหน่อยค่ะ  เพราะ..."มีบางหน่วยงานต้องการแยกทำคู่มือเฉพาะหน่วยงานเอง ด้วยเหตุผลหลายประการ...." 
มีหลายคำถามเกิดตามมาค่ะ....  ถ้าแยกไปทำแบบนี้จะได้ไหม? ใครเป็นคนรับผิดชอบทำส่วนนี้? จะทำเสร็จทันไหม เนี่ย?...!
ถ้าเสร็จทันกำหนดที่จะยื่นขอรับรอง ราวปลายปีนี้ (หรือต้นปีหน้า) .... ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนะคะ  เราก็ส่งเอกสารคู่กันไปเลย
แต่ถ้าทำเสร็จไม่ทันล่ะ.....จะบอกว่าเอกสารส่วนนี้อยู่ระหว่างการปรับปรุงได้ไหม?  ผู้ตรวจประเมินจะรับเงื่อนไขนี้ได้ไหม? เราคงต้องหาทางออกให้ได้ค่ะ...
พี่เม่ยจึงเสนอทางออกให้ทีมงานด้วยการ "โยนหินถามทาง" ค่ะ.....
คือ...! เราทำเป็นบันทึกช่วยจำก็แล้วกัน ในบันทึกก็เขียนรายละเอียดระบุให้ชัดเจนไปเลยว่า
  • ใคร?  ไปคุยกับใคร?   เมื่อไร?
  • ด้วยหัวข้อเรื่องอะไร?...
  • ได้ข้อตกลงระหว่างการพูดคุยว่าอย่างไรบ้าง
  • หากดำเนินการตามข้อตกลงนี้ ทีมงานเราก็จะต้องปรับเปลี่ยนแผนงานอย่างไร มีผลกระทบอะไรบ้าง
  • เสนอเงื่อนเวลาที่ผูกมัดให้ต้องทำงานเสร็จตามกำหนด
แล้วก็ส่งบันทึกช่วยจำนี้ไปปรึกษาผู้มีอำนาจตัดสินใจ ด้วยวัตถุประสงค์สองประการคือ....
  1. ขอคำปรึกษา ดำเนินการตามนี้ได้ไหม
  2. เรียนให้ทราบว่าได้พูดคุยกันแล้วนะ สรุปแบบนี้ ท่านเห็นด้วยก็บอกมา ไม่เห็นด้วยก็บอกมาอีกเช่นกัน
แบบนี้ก็ตกลงกันได้ win-win กันทุกฝ่าย คนที่แยกไปทำเองก็สบายใจและได้รับรู้ถึงเงื่อนเวลาที่ผูกติดอยู่ ทีมจัดทำคู่มือกลางก็ happy ก้มหน้าก้มตาทำในส่วนที่ตัวเองทำได้ต่อไป.....
แล้วทั้งสองส่วนค่อยโคจรมาพบกันอีกครั้ง เมื่อเงื่อนเวลาเรียกร้อง...