เมื่อเอ่ยคำว่า วิจัย หลายคนรวมทั้งผู้เขียนเองรู้สึกว่าเป็นเรื่องยาก ในขณะที่อีกหลายคนบอกว่าไม่ใช่เรื่องยาก แค่เพียงหาวิธีการเพื่อให้ได้มาซึ่งคำตอบในสิ่งที่เราสงสัยและจะให้ดี ถ้าคำตอบนั้นนำไปใช้ประโยชน์ได้อีกด้วย

                หลังจากกล้าๆกลัวๆและลังเลใจอยู่นาน ก็ตัดสินใจรับข้อเสนอที่จะมาช่วยทำงานที่งานประสานงานวิจัย คิดว่า ถ้าเราไม่พิสูจน์ด้วยตัวเอง คงจะหาคำตอบไม่ได้ว่า วิจัยนั้นยากหรือไม่

                     

                  สัปดาห์แรกของการเริ่มงาน มีวันเดียวเท่านั้นที่งงๆ ไม่รู้จะเริ่มอะไร ต่อจากนั้น แต่ละวัน เวลาผ่านไปเร็วโดยไม่รู้ตัว ไม่ว่าจะเป็นงานเอกสาร ประสานงาน โครงการ ผู้ป่วย ทุกอย่างเข้ามาในรูปแบบใหม่ แตกต่างจากเดิมที่เคยทำ รู้บ้างไม่รู้บ้าง จนเริ่มไม่แน่ใจว่าจะไปรอดไหม  ความสามารถที่มีอยู่จะทำได้แค่ไหน ความกังวลใจเริ่มจู่โจม  แต่.....ด้วยกำลังใจอย่างดีเยี่ยม จากผู้ร่วมงาน ปิ่ง คุณหมอรุจนี น้องๆที่แนะแนวฯ และหลายๆคนที่รู้จัก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พี่มอม ที่คอยถามและหยอดกำลังใจให้ทุกวัน ขอขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ ที่ทำให้พร้อมที่จะเดินหน้าต่อไป

           

ถ้าเราไม่นับหนึ่ง ก็คงไม่มี สอง สาม.....

                  ถ้าเราไม่พยายามคงไปไม่ถึงดวงดาว .....

 คนเราสามารถเรียนรู้ได้ตลอดเวลา

         เรียนมาก..รู้มาก  ทำมาก..ได้มาก  

 อยากรู้........ต้องพิสูจน์  (ทั้งหมดนี้ บอกตัวเอง )                                      แล้ววันหนึ่งจะนำคำตอบมาให้ค่ะ