บางครั้งเราอาจลืมเลือน เพราะมีภารกิจที่ต้องเร่งรีบ.....
เช้านี้พี่เม่ยก็เริ่มต้นด้วยความเร่งรีบเช่นเคยค่ะ กว่าจะได้ออกจากบ้านก็เกือบ 7 โมงเช้าแล้ว
หลังจาก "แวะ" ส่งเด็กที่โรงเรียนเรียบร้อย ก็ถือโอกาส "แวะ" ซื้อกับข้าวสำหรับมื้อเที่ยงเสียเลยค่ะ เรามีเจ้าประจำในดวงใจอยู่แล้ว คุณพ่อบ้านจอดรถให้ลงไปซื้อแทบทุกวันจนคนขายจำได้ทั้งรถ และหน้าคนซื้อ...
วันนี้ลูกค้าเริ่มหนาตา ลูกค้าของร้านนี้มีทั้งเด็กนักเรียนที่มาทานอาหารเช้าก่อนเข้าโรงเรียน คนทำงานออฟฟิศ ข้าราชการอย่างพี่เม่ย ช่างก่อสร้าง ฯลฯ ค่ะ ดูทุกคนก็มีเหตุผลที่ต้องเร่งรีบกันทั้งนั้น คนขายจึงต้องออกปากว่า "รอหน่อยนะคะ ใครมาก่อนสั่งก่อนเลยค่ะ!"
พี่เม่ยไปยืนรอ พร้อมกับแอบจัดคิวของตัวเองไว้ในใจ......เดี๋ยวคิวพี่ช่างก่อสร้างกลุ่มนั้น แล้วก็เด็กนักเรียนอีกสองคน แล้วก็ถึงตาเราแล้ว.....ส่วนพวกที่เหลือมาทีหลังก็รอไปก่อนนะ!
คนขายหันไปมองหน้าพี่ช่างก่อสร้างสองสามคน ที่ยืนรออยู่ ส่งสัญญาณให้สั่งอาหารได้แล้ว.....พี่ช่างคนหนึ่งยิ้ม แล้วเอ่ยขึ้นว่า
"ให้เด็กก่อนก็ได้....."
"เออ!....เดี๋ยวไปโรงเรียนสาย....ให้ก่อนต่ะ!" อีกคนเสริม
"ท่าทางหิวแล้วนั่น เดี๋ยวปวดท้อง....เอาเลยน้อง สั่งก่อนเลย" อีกคนช่วยเสริมอีก.....
เด็กนักเรียนหันมายกมือไหว้ขอบคุณค่ะ แล้วสั่งข้าวราดแกงไปนั่งทานอย่างเร่งรีบ....
พี่เม่ยเห็นพี่ช่างทั้งสามยิ้มให้กัน.....
เห็นเด็กนักเรียนสองคนยิ้มให้กัน
และเห็นตัวเองยิ้มให้ตัวเอง......
....เริ่มต้นเช้าวันนี้ ด้วยการขอบคุณพี่ช่างทั้งสามค่ะ ที่ช่วยเตือนย้ำสิ่งที่บางครั้งเราอาจลืมเลือน เพราะมีภารกิจที่ต้องเร่งรีบ.....
ถ้าทุกคนในสังคมมีจิตสำนึกเหมือนพี่ช่างทั้งสามก็ดีนะคะ สังคมเราจะได้อยู่กันอย่างมีความสุข จิตสำนึกบางอย่างไม่สามารถสร้างได้ ถ้าไม่เกิดจากใจ
เป็นเช้าที่...ส่งผลต่อความเบิกบานใจยิ่งนัก
กับการที่เราได้พบสิ่งดีดี...ในสังคม
เรามักจะพบเห็น “น้ำใจ” อย่างของพี่ช่างทั้งสาม แม่ค้าในตลาด คนขับรถแท๊กซี่ หรือของชาวบ้านธรรมดาๆ ได้ง่ายว่าชาวเมืองทำงานเงินเดือนสูงๆ ยุ่งๆ รีบเร่ง วุ่นวาย สับสน ว่ามั้ยคะ
อิอิอิ ร้านอาไรเหรอ พี่เม่ยยย หิวเหมือนกันนะ ถ้าหนูไปซื้อจะได้ลัดคิว อิอิอิ
เรื่องนี้ดีจังค่ะ เล่าอีกนะคะถ้ามี น่าจะมีทุกวันเพราะคนดีมีอยู่มาก รวมทั้งเราด้วย อิอิอิ
ความงามที่นำเสนอ ทำให้มีความสุขได้ง่ายๆเลย จริงๆ … เมื่อไหร่หนอระบบการศึกษาจึงจะสร้างผลผลิตให้มีความงดงามในใจเยี่ยงนี้ออกมาได้บ้าง … ยิ่งเรียนยิ่งเห็นแก่ตัว น่าจะพอได้แล้ว … ขอบคุณครับที่นำความสุขมาให้
แอบสังเกตพบว่า พี่เม่ย นอกจากชอบคนใต้แล้ว ดูจะ อิน กับภาษาใต้ด้วย อ่านแล้วได้ยินเสียงทุกครั้งเลย เช่น ..
ท่าทางหิวแล้วนั่น
ให้ก่อนต่ะ !
..... แหล่ว ! (จากบันทึกอื่น)
ฯลฯ
อ่านบันทุกนี้ ของคุณพี่เม่ยแล้ว ขอบยิ้มด้วยคนนะคะ
ดีจังค่ะ อยากกลับไปเป็นเด็กอีกนะ จะได้มีคนผู้ใหญ่พูดว่า ให้เด็กก่อน อิอิ
คุณเม่ยช่างเก็บเอามาเล่าให้ฟังอีกแล้ว อ่านทีไรมีความสุข และยิ้มได้ค่ะ
ขอบคุณค่ะ
คนนี้ก็กลับไปเป็นเด็กอีกครั้งค่ะ เมื่อไปเจอหมีแพนด้าที่เจียงใหม่เจ้า … ตัวก็โต แต่น่ารักมาก มาก หน้าตาเขาน่ารักยังงี้นะเอง เด็กถึงชอบ … ถ้ายังไงเจอเด็กคนนี้ก็ให้กินข้าวก่อนนะคะ
แต่บางอย่างต้องดูนะค่ะ
นานมาแล้วเดินทางไป กทม. เวลาขึ้นรถเมล์เรานั่งอยู่เห็นเด็กขึ้นมาไม่มีที่นั่งก็ลุกให้เด็ก
ตอนเดินทางกลับ กลับด้วยรถรถไผ ตอนเช้าลุกไปห้องน้ำ แต่มีคนเข้าก่อนเลยยืนคอย สักพักมีเด็กเดินมาจะเข้าห้องน้ำเด็กก็ยืนคอย พอคนในห้องน้ำเดินออกมาก็เลยให้เด็กเข้าก่อน แต่เด็กเข้านานมาก (คิดว่าไม่นาน) ไปเราเลยต้องยืนทรมาน คนอื่นก็คงคอยเวลาท่ต้องการจะถ่ายหนักแล้วเข้าห้องน้ำไม่ได้มันทรมานแต่ไหน
ตั้งแต่วันนั้สาบานกับตัวเองเลยว่าเรื่องห้องน้ำอย่างเดียวเท่านั้นทีจะไม่เสียสละให้ผู้อื่น
พี่เม่ยมีความสามารถหยิบประเด็นมาเขียนได้อย่างน่าสนใจนะค่ะ …ขอชื่นชมจ๊ะ