ให้เด็กก่อน....

  ติดต่อ

  บางครั้งเราอาจลืมเลือน เพราะมีภารกิจที่ต้องเร่งรีบ.....  
เช้านี้พี่เม่ยก็เริ่มต้นด้วยความเร่งรีบเช่นเคยค่ะ  กว่าจะได้ออกจากบ้านก็เกือบ 7 โมงเช้าแล้ว
หลังจาก "แวะ" ส่งเด็กที่โรงเรียนเรียบร้อย ก็ถือโอกาส "แวะ" ซื้อกับข้าวสำหรับมื้อเที่ยงเสียเลยค่ะ เรามีเจ้าประจำในดวงใจอยู่แล้ว  คุณพ่อบ้านจอดรถให้ลงไปซื้อแทบทุกวันจนคนขายจำได้ทั้งรถ และหน้าคนซื้อ...
วันนี้ลูกค้าเริ่มหนาตา  ลูกค้าของร้านนี้มีทั้งเด็กนักเรียนที่มาทานอาหารเช้าก่อนเข้าโรงเรียน  คนทำงานออฟฟิศ ข้าราชการอย่างพี่เม่ย ช่างก่อสร้าง ฯลฯ ค่ะ ดูทุกคนก็มีเหตุผลที่ต้องเร่งรีบกันทั้งนั้น  คนขายจึงต้องออกปากว่า  "รอหน่อยนะคะ  ใครมาก่อนสั่งก่อนเลยค่ะ!"
พี่เม่ยไปยืนรอ พร้อมกับแอบจัดคิวของตัวเองไว้ในใจ......เดี๋ยวคิวพี่ช่างก่อสร้างกลุ่มนั้น  แล้วก็เด็กนักเรียนอีกสองคน แล้วก็ถึงตาเราแล้ว.....ส่วนพวกที่เหลือมาทีหลังก็รอไปก่อนนะ!
คนขายหันไปมองหน้าพี่ช่างก่อสร้างสองสามคน ที่ยืนรออยู่ ส่งสัญญาณให้สั่งอาหารได้แล้ว.....พี่ช่างคนหนึ่งยิ้ม แล้วเอ่ยขึ้นว่า
"ให้เด็กก่อนก็ได้....."
"เออ!....เดี๋ยวไปโรงเรียนสาย....ให้ก่อนต่ะ!" อีกคนเสริม
"ท่าทางหิวแล้วนั่น  เดี๋ยวปวดท้อง....เอาเลยน้อง สั่งก่อนเลย" อีกคนช่วยเสริมอีก.....
เด็กนักเรียนหันมายกมือไหว้ขอบคุณค่ะ แล้วสั่งข้าวราดแกงไปนั่งทานอย่างเร่งรีบ....
พี่เม่ยเห็นพี่ช่างทั้งสามยิ้มให้กัน.....
เห็นเด็กนักเรียนสองคนยิ้มให้กัน
และเห็นตัวเองยิ้มให้ตัวเอง......
....เริ่มต้นเช้าวันนี้ ด้วยการขอบคุณพี่ช่างทั้งสามค่ะ ที่ช่วยเตือนย้ำสิ่งที่บางครั้งเราอาจลืมเลือน เพราะมีภารกิจที่ต้องเร่งรีบ.....

"ให้เด็กก่อน......" 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 42057, เขียน: , แก้ไข, , สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 14, อ่าน: คลิก

คำสำคัญ (Tags) #ความประทับใจ#เรื่องของความดี

บันทึกล่าสุด 

ความเห็น (14)

ถ้าทุกคนในสังคมมีจิตสำนึกเหมือนพี่ช่างทั้งสามก็ดีนะคะ สังคมเราจะได้อยู่กันอย่างมีความสุข จิตสำนึกบางอย่างไม่สามารถสร้างได้ ถ้าไม่เกิดจากใจ
Ka-Poom
เขียนเมื่อ 

เป็นเช้าที่...ส่งผลต่อความเบิกบานใจยิ่งนัก

กับการที่เราได้พบสิ่งดีดี...ในสังคม

 

IS
เขียนเมื่อ 
เรามักจะพบเห็น "น้ำใจ" อย่างของพี่ช่างทั้งสาม แม่ค้าในตลาด คนขับรถแท๊กซี่ หรือของชาวบ้านธรรมดาๆ ได้ง่ายว่าชาวเมืองทำงานเงินเดือนสูงๆ ยุ่งๆ รีบเร่ง วุ่นวาย สับสน ว่ามั้ยคะ
MS.Q
IP: xxx.12.74.8
เขียนเมื่อ 

อิอิอิ ร้านอาไรเหรอ พี่เม่ยยย หิวเหมือนกันนะ  ถ้าหนูไปซื้อจะได้ลัดคิว อิอิอิ

เรื่องนี้ดีจังค่ะ เล่าอีกนะคะถ้ามี  น่าจะมีทุกวันเพราะคนดีมีอยู่มาก รวมทั้งเราด้วย อิอิอิ

Handy
IP: xxx.151.46.2
เขียนเมื่อ 
    ความงามที่นำเสนอ ทำให้มีความสุขได้ง่ายๆเลย จริงๆ ... เมื่อไหร่หนอระบบการศึกษาจึงจะสร้างผลผลิตให้มีความงดงามในใจเยี่ยงนี้ออกมาได้บ้าง ... ยิ่งเรียนยิ่งเห็นแก่ตัว น่าจะพอได้แล้ว ... ขอบคุณครับที่นำความสุขมาให้
    แอบสังเกตพบว่า พี่เม่ย นอกจากชอบคนใต้แล้ว ดูจะ อิน กับภาษาใต้ด้วย อ่านแล้วได้ยินเสียงทุกครั้งเลย เช่น ..
ท่าทางหิวแล้วนั่น
ให้ก่อนต่ะ !
..... แหล่ว !
(จากบันทึกอื่น)
             ฯลฯ
อ่านบันทุกนี้ ของคุณพี่เม่ยแล้ว ขอบยิ้มด้วยคนนะคะ

ดีจังค่ะ  อยากกลับไปเป็นเด็กอีกนะ  จะได้มีคนผู้ใหญ่พูดว่า ให้เด็กก่อน  อิอิ

คุณเม่ยช่างเก็บเอามาเล่าให้ฟังอีกแล้ว  อ่านทีไรมีความสุข  และยิ้มได้ค่ะ

ขอบคุณค่ะ

คุณรัตติยาคะ!
  • เห็นด้วยอย่างแรงค่ะว่า จิตสำนึกดีๆต้องเกิดจากใจ
Dr.Ka-poom คะ...
  • อยากให้ได้พบสิ่งดีๆทุกๆเช้าเลย  เพราะจะส่งผลให้มีความเบิกบานได้ตลอดทั้งวัน  เลยนะคะ!
คุณ IS คะ!
  • เพราะสังคมเมืองมีความเร่งรีบ  มีภาระกิจรัดตัว จนบางครั้งทำให้ลืมเลือนที่จะทำในสิ่งดีๆไป 
  • เรามาช่วยกันบอกเล่าเรื่องราวดีๆ  เพื่อกระตุกต่อมความดีของทุกๆคนดีกว่านะคะ
คุณ MS.Q จ๋า...
  • ถ้าหนูไปลัดคิวนะ พี่เม่ยต้องสะกิดแน่เลยว่า "หนูๆไปต่อท้ายโน่นจ้ะ ขอป้าก่อน"
  • ร้านนี้ไม่มีคาราโอเกะนะ จะไปซื้อเหรอ?
คุณ Handy คะ
  • เรื่องสังเกตต้องยกให้ท่านเลยนะคะ  จับได้ติดหมดเลย 
  • เพราะการศึกษายังเน้นที่ต้องมีการแข่งขันตลอดเวลา มีการแก่งแย่งชิงดีกัน ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่จึงค่อยๆจางหายไปกับกาลเวลา....
คุณมะปรางเปรี้ยว  และ อ.สิริพร คะ
  • ดีใจค่ะ ที่มีส่วนในการสร้างรอยยิ้มให้เกิดขึ้นได้ ในวันนี้!
  • ถือว่าเป็นการแบ่งปันรอยยิ้มก็แล้วกันนะคะ...
นนทลี
IP: xxx.47.114.14
เขียนเมื่อ 
คนนี้ก็กลับไปเป็นเด็กอีกครั้งค่ะ เมื่อไปเจอหมีแพนด้าที่เจียงใหม่เจ้า ... ตัวก็โต แต่น่ารักมาก มาก หน้าตาเขาน่ารักยังงี้นะเอง เด็กถึงชอบ ... ถ้ายังไงเจอเด็กคนนี้ก็ให้กินข้าวก่อนนะคะ

แต่บางอย่างต้องดูนะค่ะ

นานมาแล้วเดินทางไป กทม. เวลาขึ้นรถเมล์เรานั่งอยู่เห็นเด็กขึ้นมาไม่มีที่นั่งก็ลุกให้เด็ก

ตอนเดินทางกลับ กลับด้วยรถรถไผ ตอนเช้าลุกไปห้องน้ำ แต่มีคนเข้าก่อนเลยยืนคอย สักพักมีเด็กเดินมาจะเข้าห้องน้ำเด็กก็ยืนคอย พอคนในห้องน้ำเดินออกมาก็เลยให้เด็กเข้าก่อน แต่เด็กเข้านานมาก (คิดว่าไม่นาน) ไปเราเลยต้องยืนทรมาน คนอื่นก็คงคอยเวลาท่ต้องการจะถ่ายหนักแล้วเข้าห้องน้ำไม่ได้มันทรมานแต่ไหน

ตั้งแต่วันนั้สาบานกับตัวเองเลยว่าเรื่องห้องน้ำอย่างเดียวเท่านั้นทีจะไม่เสียสละให้ผู้อื่น

พี่เม่ยมีความสามารถหยิบประเด็นมาเขียนได้อย่างน่าสนใจนะค่ะ ...ขอชื่นชมจ๊ะ