ชีวิตในแต่ละวัน บางครั้งบางที หรืออาจจะหลาย ๆ ทีหลาย ๆ เรื่อง เราไม่เคยได้รับรู้เลยว่าได้ดำเนินผ่านไปโดยการสร้างรอย (Crack) เช่น รอยช้ำ รอยเจ็บ รอยแผล ไว้ให้ใครที่ไหนบ้าง โดยส่วนตัวแล้วจะรู้สึกเสียใจทุกครั้งที่ได้รับข้อมูลย้อนกลับมา (Feed Back) โดยเฉพาะรอยที่เกิดขึ้นจากที่ไม่ได้ตั้งใจ พลั้งเผลอ ประมาท ไม่รู้เท่าทัน หรือคิดเห็นว่าไม่สำคัญ แต่กลับสำคัญและมีผลกับคนอื่นมาก โดยเฉพาะกับคนที่เรารักห่วง และหากมีโอกาสจะรีบทำทันทีคือ “ขอโทษ-ขออภัย”

     แม้จะพยายามอย่างไรให้ระมัดระวังทั้ง “วจี” “กาย” และ”ใจ” แต่ก็ไม่เคยหลุดรอดการสร้างรอยเล็ก รอยน้อย หรือรอยใหญ่ ๆ ไปเรื่อย ๆ เลย ในแต่ละวัน แต่ก็นับว่าโชคดีอย่างหนึ่งที่เราจะได้รับข้อมูลย้อนกลับ จึงมีโอกาสได้ “ขอโทษ-ขออภัย” ที่บอกว่าโชคดีก็คือการได้ทราบโดยการได้รับข้อมูลย้อนกลับ นั่นหมายถึงเขาคงรักและเป็นห่วงเรา ยังรู้สึกดี ๆ อยู่ เราจึงต้องสำนึกว่าจะพยายามไม่สร้างเพิ่มขึ้นอีก และต้องไม่หลงลืมว่าได้เคยก่อให้เกิดขึ้น และที่สำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันคือ การที่เราเรียนรู้จากรอยนั้น ว่าการกระทำอย่างนั้น จะเกิดผลกระทบ (Impact) อะไรบ้าง จะป้องกันต่อไปอย่างไร ไม่ใช่การจมทุกข์อยู่กับรอยที่สร้างขึ้นนั้นอย่างไม่รู้จบ ให้สมกับที่เขาให้โอกาสเรากลับคืนมาแล้ว

     รอยร้าวของภาชนะหรืออุปกรณ์ หากเมื่อได้ซ่อมแซม ก็ย่อมที่จะยังเห็นรอย แม้จะเห็นไม่ได้ด้วยตา หากเอามือลูบก็รู้วาเป็นรอย แต่ภาชนะนั้นก็ยังก่อให้เกิดประโยชน์ได้ต่อไปแก่เรา หากเราไม่ติดยึดกับรอย รูปลักษณ์เหล่านั้น แต่คำนึงถึงประโยชน์ของภาชนะหรืออุปกรณ์นั้น ๆ แทน เฉกเช่นเดียวกันกับความรักความเข้าใจ หากเราเพ่งพินิจที่สารประโยชน์ว่ามีความสุขและสบายใจ ก็น่าจะพอแล้ว จึงต้องบำรุง รักษาและซ่อมแซม

     รอยร้าวมีโอกาสจะขยายเป็นวงกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ตามอายุความ ตามกาลเวลา ปัจจัยเสริมกระตุ้น หากเพียงแต่เราได้มองตนและบุคคลอื่นด้วยอารมณ์ที่นิ่งสงบ ด้วยความเข้าใจ ด้วยการให้อภัย ด้วยการให้โอกาสทั้งตนและบุคคลที่เรารัก พบว่า รอยร้าว...ในใจ นั้นก็จะค่อย ๆ หายไป แต่สิ่งที่กลับคืนมา คือ ความเข้าใจที่เพิ่มมากยิ่งขึ้น (อ.Vij เขียนไว้ที่บันทึก “ความเข้าใจ” เชื่อม “รอยร้าว...ในใจ”) เมื่อได้ประสบกับตน ก็ลองสืบค้นและทบทวน ก็ซาบซึ้งและเข้าใจที่จะต้องจดจำและเรียนรู้ต่อไป “รอยที่ไม่หลงลืม แต่สำนึกว่าจะไม่สร้างเพิ่มอีก”

     ขอบคุณมาก ๆ ที่ยังให้โอกาสในการได้รับรู้กลับมาจึงมีโอกาสที่จะได้กล่าวคำว่าขอโทษ และต่อไปจะปรึกษาหารือก่อนเสมอเพราะ “เรา” ไม่ใช่คน ๆ เดียว แต่เป็น คนสองคนในหนึ่งเดียว “เรา” จึงต้องแคร์ (Care) กันให้มากขึ้นและมาก ๆ