ออกจากที่พักที่ อ.สันป่าตอง ผมมุ่งหน้าขึ้นเชียงราย ตั้งใจให้ถึงเชียงรายก่อนค่ำ เพราะจะได้มีเวลาทำอะไรต่อมิอะไรก่อนนัดหมายค่ำวันนี้

     ปลายทางคือบ้านสหายสนิทคนหนึ่ง สหายไม่อยู่ อยู่แต่ลูกและเมีย ผมเอ่ยปากไว้แล้วว่าจะมาขอพักที่นี่สักคืน ด้วยหาโอกาสพาเฌวามาพบเพื่อนรุ่นพี่ที่เคยรู้จักกันมาก่อนหน้า รวมทั้งการให้โอกาสเมียผมและเมียเพื่อนได้พบกันด้วย

     เวลาค่อนข้างเหลือเฟือเมื่อตัดรายการแวะที่พักผมในเมืองเชียงใหม่ เมื่อถึงสวนจรินทร์ ผมจึงหันหัวรถเข้าไป ตั้งใจเข้าไปดื่มกาแฟและกินเค้กสักชิ้นสองชิ้น

     สวนจรินทร์ขึ้นชื่อในเรื่องเบเกอรี่มานาน แม้ว่าจะมีเสียงบ่นว่าอร่อยน้อยลงบ้าง

     ผมเคยแวะที่นี่ไม่กี่ครั้ง เพราะไม่สันทัดเรื่องขนมนมเนย แวะครั้งสุดท้ายตั้งแต่ยังเป็นแฟนกันกับแม่เฌวา

     คราวนี้ผมสั่งพายช็อคโกแลต ส่วนแม่เฌวาสั่งแบล็คฟอร์เรส และกาแฟของที่นี่คนละถ้วย ขนมที่ผมสั่งหวานจนเลี่ยน ที่แม่เฌวาสั่งค่อนข้างอร่อย จึงหมดเกลี้ยงขณะที่พายฯ เหลือติดจานอยู่หน่อยนึง

     เราสามคนพ่อแม่ลูกถึงที่พักตอนพระอาทิตย์ยังไม่ตกดิน และออกมาที่จุดนัดหมายที่ถนนคนเดิน จ.เชียงรายพร้อมกัน

     เราแวะพักที่ร้านขนมจีนน้ำเงี้ยวที่เมียเพื่อนผมขายอยู่ ขนมจีนน้ำเงี้ยวสูตรดั้งเดิมอร่อยมาก ลูกค้าเต็มตลอดตั้งแต่ผมมาถึงกระทั่งกลับ

     ถนนคนเดิน ซึ่งจัดโดยเทศบาลนครเชียงรายคึกคักมาก จัดทุกค่ำวันเสาร์ต่อเนื่องมานานจนคนติดทั้งนักท่องเที่ยวและชาวบ้านในพื้นที่เชียงราย นอกจากร้านรวงต่าง ๆ แล้ว ยังมีซุ้มนิทรรศการและกิจกรรมสาธารณประโยชน์ของบรรดาหน่วยงานต่าง ๆ อีกมากมาย

     ผู้ที่ผมนัดพูดคุยในงานนี้คือกลุ่มนักศึกษาจากโรงเรียนพาณิชยการแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงราย เยาวชนเหล่านี้ได้รับงบประมาณสนับสนุนโครงการจาก สสส. เช่นเดียวกับเมื่อกลางวันที่ผ่านมา ผมตามมาเก็บเรื่องราวของกลุ่มนี้ไปสื่อสารเผยแพร่ต่อ...

     เฌวาเดินเล่นในงานกับแม่และพี่อันนา หลังจากผมคุยกับน้อง ๆ นักศึกษาเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ไปสมทบกับเฌวา เพื่อชมการแสดงของน้องนักศึกษากลุ่มที่ผมสัมภาษณ์

     การแสดงของนักศึกษามีทั้ง Modern dance และการแสดงพื้นบ้าน

     เฌวาไม่ให้ความสนใจกับ Modern dance เลยสักนิด แต่ตื่นตาตื่นใจและจดจ่ออยู่กับการแสดงพื้นบ้านตั้งแต่เริ่มจนจบ