นาง เป็นเด็กที่เรียนดี สอบได้ที่ 1 มาตลอด และได้เป็นหัวหน้าห้องด้วย จะด้วยเหตุนี้หรือเปล่าก็ไม่ทราบที่ทำให้นางได้รับความไว้วางใจจากคุณครูประจำชั้นให้ช่วยดูแลเพื่อนๆด้วย

        และคุณครูที่ขึ้นชื่อเรื่อง "ความเข้มงวดกวดขันและเอาจริงเอาจังกับการสอน" มากที่สุดก็คือ "คุณครูประจำชั้นป. 2 " นั่นเอง คุณครูจะเป็นคนรูปร่างค่อนข้างผอมและสูง จะมีท่าทางการเดินที่เป็นเอกลักษณ์ บางคนก็จะบอกว่าท่านเป็นคนดุ

      ไม้เรียวของท่านเป็นที่น่าเกรงขามมากหรือถ้าไม้เรียวไม่อยู่ใกล้มือ ก็มือของท่านเวลากำแน่นๆส่วนที่แหลมที่สุดนั่นแหละที่เป็นอุปกรณ์ในการปราบเด็กในปกครอง ถ้ากระทบศีรษะใครแล้วจะไม่มีวันลืมเลย อุปกรณ์ชนิดนี้คือคำที่นักเรียนนำมาขู่กันเวลาทำผิดกฎ ผิดระเบียบของโรงเรียน ถ้าบอกว่า "อยากเจอ...ครูเหรอ?" คนที่ทำผิดก็จะชะงักและหยุดทันที

      ทุกวันนี้ถ้าใครเอ่ยถึงท่านก็จะยิ้มอย่างมีความสุข แล้วก็จะเล่า ๆๆๆ ด้วยความสนุกสนาน ถึงจะเป็นการลงโทษที่เจ็บและทำให้หลาบจำแต่ไม่มีใครโกรธท่านเลย กลายเป็นเรื่องฮา มากกว่า

      กิจวัตรประจำวันของท่านก่อนเข้าสู่บทเรียนก็คือ ตรวจเล็บ ตรวจผม รวมทั้งเสื้อผ้าด้วย ท่านจะมีรางวัลแต่งตัวสะอาดและถูกระเบียบให้ทุกสัปดาห์ มีชื่อติดบอร์ดหน้าห้องด้วย

      จากนั้นท่านก็จะทบทวนสิ่งที่เรียนไปเมื่อวานและตรวจการบ้าน โดยการให้ยกมือ ก่อนตอบ

      นาง จะยกมือก่อนเพื่อนทุกครั้งและตอบถูกทุกข้อด้วย พอตอบอยู่คนเดียวคุณครูก็เลยใช้วิธีใหม่ โดยให้ตอบทุกคนๆละ 1 ข้อ ใครที่ยกมือตอบถูก-ผิดไม่ว่าขอให้กล้าตอบ ส่วนใครที่ไม่ยกถ้าถามแล้วอึกอักหรือตอบไม่ได้ก็จะถูกไม้เรียวสัมผัสเบาๆ ไม่ใช่การตี แต่ก็ชวนให้เสียวสันหลังเหมือนกัน 

     คุณครูทำแบบนี้ทุกวัน มีอยู่วันหนึ่งท่านเอ่ยขึ้นว่า

      " นาง ออกมาหน้าห้องซิ " ทุกคนก็หันมามองด้วยสีหน้ากังวล คล้ายๆจะมีคำถามในใจว่า เอ๊ะ เกิดอะไรขึ้น นางทำอะไรผิดเหรอ แต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกจากปากของใคร นางมองหน้าเพื่อนๆก็สัมผัสได้ถึงความห่วงใย แต่นางก็เดินออกไปหน้าห้องด้วยความมั่นใจเพราะไม่ได้ทำอะไรผิด ได้แต่คิดในใจว่า

      " วันนี้คุณครูมาแปลก จะให้ทำอะไรหนอ?"

       พอนางออกไปยืนหน้าห้องเรียบร้อย คุณครูก็บอกให้ทุกคนนำการบ้านขึ้นมาดู พร้อมกับพูดว่า "วันนี้ครูขี้เกียจตีพวกเธอ ครูจะให้นางตีแทน" พอพูดจบนางก็มองหน้าคุณครูแบบไม่เห็นด้วย แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร คุณครูก็พูดต่อว่า

      " ให้นางอ่านการบ้านทีละข้อ แล้วก็ให้เพื่อนตอบเหมือนที่ครูเคยทำ ใครตอบไม่ได้ ก็ตีด้วยไม้เรียวของครูนี่แหละ"

       พูดจบคุณครูก็ยื่นไม้เรียวให้และเดินออกนอกห้องเรียนไป ปล่อยให้นางยืนงงอยู่พอสมควร ตั้งแต่จำความได้ยังไม่เคยตีใคร และไม่เคยทะเลาะกับใครเลย ทำให้นางไม่กล้าตีเพื่อน ได้แต่ยืนอยู่เฉยๆ ส่วนเพื่อนๆก็นั่งเงียบไม่มีใครพูดอะไรเลย ทุกคนจ้องมาที่นางคนเดียว

      สักพักเพื่อนผู้หญิงสองคนที่อยู่บ้านเดียวกัน(โรงเรียนนี้มีนักเรียนมาเรียนอยู่ 4 หมู่บ้าน) และเป็นผู้ที่เรียนอ่อนที่สุดในห้องก็เดินออกมาหานางพร้อมกระซิบที่ข้างหูเบาๆว่า

   " นางอย่าตีข้อยเด้อ ข้อยจะถือกระเป๋าให้เจ้าทุกวัน และจะเก็บหมากเล็บแมวให้ด้วย"

     พูดแล้วเพื่อนทั้งสองคนก็กลับไปนั่งที่เดิมโดยมีสายตาของเพื่อนๆที่เหลือมองอย่างสงสัย และมีหลายคนตะโกนถามว่า

      " เว่าอีหยังกัน?"

       นางมองหน้าเพื่อนแล้วก็ส่ายหน้าว่า 

     " บ่มีหยังดอก"

     เพื่อนสองคนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ช่วงนั้นนางรู้สึกผ่อนคลายมาก ยิ้มเพราะขำความคิดของเพื่อน

      จากนั้นนางก็เปิดการบ้านขึ้นมาและถามเพื่อนทีละข้อ โดยเดินไปที่โต๊ะให้เพื่อนตอบทีละคน ใครตอบไม่ได้ก็ใช้ไม้เรียวของคุณครูเคาะที่โต๊ะเบาๆ เป็นการกระตุ้น แล้วก็เลียนแบบคุณครูไปด้วย

     หลังจากนั้นบรรยากาศที่ตึงเครียดเมื่อต้นชั่วโมง ก็กลายเป็นความสนุกสนานและมีเสียงหัวเราะเป็นระยะๆ จนถึงข้อสุดท้ายคุณครูก็เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มพร้อมกับถามว่า

     " อ้าวเสร็จหรือยัง? มีใครโดนตีบ้างล่ะ"

     ทุกคนก็นั่งอมยิ้มไม่พูดอะไร  ได้แต่มองหน้ากันไป-มา

   จนทุกวันนี้นางก็ยังไม่ทราบเหตุผลของคุณครูว่าท่านคิดอะไรอยู่ ท่านไปทำธุระจริงๆ หรือว่าแอบดูอยู่หน้าห้อง ทำไมมาทันเวลาพอดี      

        แต่ที่แน่ๆก็คือ หลังจากวันนั้นเป็นต้นมาเพื่อนทั้งสองคนจะไปรับนางที่บ้านทุกเช้าเพื่อถือกระเป๋าให้ และตอนเย็นก็จะถือกระเป๋าไปส่งที่บ้านทุกวัน ทำแบบนี้จนกระทั่งจบชั้นประถมปีที่ 4 และเพื่อนก็ไม่ได้เรียนต่ออีก

    ทุกวันนี้เวลานางกลับบ้านถ้าเพื่อนสองคนนี้รู้ก็จะไปคุยด้วยและมีของฝากให้ทุกครั้ง ไม่น่าเชื่อว่า คำสัญญาของเด็กป. 2 จะมั่นคงได้ขนาดนี้ หลังจากนั้นความไม่แน่นอนก็เกิดขึ้นกับชีวิตของนางอีกครั้ง ถ้าเป็นละครก็ไม่ทราบว่าจะตั้งชื่อเรื่องว่า อย่างไรดี?