GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ในที่สุด สิ่งดีๆก็เกิดขึ้นมา

ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอย่างไรขี้หลงขี้ลืมไปทุกอย่าง

เฉิ่มๆเฉื่อยๆไปซะทุกอย่าง

เมื่อวันพฤหัสที่ 27 ก.ค. 49

ทำงานวุ่นไปหมดเลย มีหลายๆงานเข้ามาให้ทำตลอด

เป็นวันแรกของงาน NU BOOKS FAIR ที่สำนักหอสมุดจัดขึ้น

เราก็ออกไปถ่ายรูป และต้อนรับแขกที่มาร่วมงาน แค่นั้นยังไม่พอ

พรุ่งนี้ก็มีงานนเรศวรวิจัยอีก สำนักหอสมุด

ก็ต้องไปจัดแสดงด้วย เราก็ออกไปขนของเพื่อจัดเตรียมนิทรรศการเหมือนกัน พอขนของไปเสร็จก็แวะไปเที่ยวงาน มหกรรมดิจิตอล CITCOMS จัดขึ้นมา ที่อาคารอเนกประสงค์ เราก็เดินได้ไม่เท่าไหร่เพราะไม่มีรู้จะซื้ออะไร (ไม่มีตัง 555)

จากนั้นก็กลับที่ทำงาน... อีก 15 นาทีเลิกงานก็ไปเล่นห้อง ½  ฝ่ายพัฒนา เล่นไปเล่นมา นึกขึ้นได้ว่าจะโทรหาเพื่อน แต่โทรศัพท์เจ้ากรรมหายไปไหน หาไม่เจอ เราก็ค้นหา เพื่อนๆก็ช่วยกันหา และโทรหาเหมือนกัน โทรติดนะ แต่ไม่มีคนรับ เสียงโทรศัพท์ก็ไม่ดัง หาอยู่นาน นึกแล้วนึกอีก ก็นึกไม่ออกว่าไปไว้ไหน ซักพักน้ำตาก็ไหลออกมา หาไม่เจอแล้วก็กลับไปที่ห้อง ร้องไห้อีก สรุปคืนนี้ร้องไห้ทั้งคืน โทรศัพท์ก็ยังโทรติด

(ไหว้พระขอพร จากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ และพระนเรศวร)

วันที่สองของโทรศัพท์หาย 28 ก.ค. 49

เตรียมของไปที่สถาบันวิจัย (โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร) ทำงานอย่างจิตใจไม่สงบ กระวนกระวาย เดินไปเรื่อยๆ ถ่ายรูปตามซุ้มต่างๆและก็คุยกับเพื่อน จากนั้นก็ขอพี่ที่ไปด้วยกลับที่ทำงานและก็เดินหาโทรศัพท์ต่อ แต่ก็ไม่เจอ ร้องไห้โหอีกแล้ว โทรศัพท์จ๋า หายไปไหน ...

กลับมาที่ห้องอาบน้ำนอน ก็นอนไม่หลับ เหนื่อยๆ เตรียมงานต้องทำอีก มีรายงานตอนเช้าวันเสาร์ ต้องพรีเซ้นด้วย หลับตอนตี4 ลองโทรไปยังมือถือ ยังติดเหมือนเดิมดีใจ เพราะยังอุ่นใจว่า โทรศัพท์เรายังอยู่ดี ไม่มีใครเอาไป (คิดไว้ตลอดเลย)

ตื่นมาเช้าวันเสาร์ 29 ก.ค. 49 เวลา 06.00 น.

อาบน้ำแต่งตัวไปร่วมงานบวงสรวง พระนเรศวร ไปถ่ายรูปให้กับผอ.สำนักหอสมุด และเพื่อนๆร่วมงาน เจอหลายๆคน เวลาพิธีก็นึกถึงให้ขอเจอโทรศัพท์ด้วย (เศร้า)...

เสร็จจากพิธีการก็กลับไปเรียน ว่าจะพรีเซ้นรายงานที่ทำถึงตี4 แต่ก็ไม่ได้พรีเซ้นอีกแล้ว อาจารย์ให้ไปดูงานที่นเรศวรวิจัย ก่อนไปก็เซ็นชื่อกับอาจารย์สภาณี และรับข้อสอบมิดเทอมไปทำ เสร็จแล้วก็ไปลงชื่อเข้าร่วมงาน...

อยู่ได้ซักพักก็ออกไปรับอาหารว่างพร้อมด้วย อาหารกลางวัน ทานซะอิ่มเลย เยอะแยะไปหมด เอาคูปอง คนอื่นมาใช้อีก ทานเสร็จก็กลับมาที่ทำงาน มาช่วยงานที่ สำนักหอสมุดจัดอีก จัดสถานที่และรับหน้าที่เป็นพิธีกรด้วย พูดไปก็อายเค้าเนอะคนเยอะไปหมด แต่ก็สนุก ซักพักมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น พี่เค้าวิ่งมาบอกว่าโทรศัพท์ดัง เราก็มาดู แต่รับไม่ทัน จึงโทรกลับ

ดรีม    สวัสดีคะ

+++   ขอสายคุณดรีมครับ

ดรีม    กำลังพูดอยู่คะ

+++    ผมเจอโทรศัพท์คุณครับ

ดรีม     จริงเหรอคะ เจอที่ไหนเหรอคะ

+++   อยู่ตรงที่จอดรถ ตรงสำนักหอสมุด อย่างไรคุณดรีมรีบมารับนะครับผมจะกลับแล้วผมมาจากต่างจังหวัด

ดรีม     คะ ไปเดี๋ยวนี้แล้วคะ

จากนั้นดรีมก็ได้โทรศัพท์มา ไม่รู้จะขอบคุณเค้าอย่างไรเลย ใจดีมากๆ เค้าเห็นข้อความจาก SMS ที่เพื่อนดรีมส่งไปให้ติดต่อกลับมา ขอบคุณมากๆเลยนะคะ โทรศัพท์เจ้ากรรม หายไป 3 วัน 2 คืน คิดว่าจะไมได้คืนแล้ว รอดรีมจนได้นะ ต่อไปนี้จะไม่ให้หายไปไหนเลย เลิกหลงๆลืมๆได้แล้ว ดรีม ........................

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 41726
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 12
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (12)

  • อาการแบบนี้เคยเป็นช่วงที่ทำงานหนักสมองมันมึนๆ
  • แนะนำว่าควรพักผ่อนครับผม ไม่อยากบอกว่าเอาฝาหม้อหุงข้าวไปทิ้งหาไม่เจอ
  • อยากรู้ไหมว่าอยู่ที่ไหน...ลืมไว้ในตู้เย็น
  • โรคนี้ไม่น่าเกิดกับผู้ที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ นะครับ
  • ดีใจด้วยหลายๆ ที่ได้ของคืน
  • แน่ใจนะว่าจะไม่ให้หายอีก

 

                                      Ballerina

  • ถ้าดรีมลืมมือถือไว้ในตู้เย็นคงแย่
  • ดีนะยังไม่เป็นถึงขนาดนี้
  • โรคนี้ที่เค้าว่าเป็นกัน ขี้หลงขี้ลืม อาจจะเป็นเพราะขาดสารอาหาร ต้องทานอาหารที่มีประโยชน์นะคะ
  • ไม่ต้องรอให้แก่ก็เป็นได้ทุกคนคะ ถ้าได้รับสารอาหารที่ไม่เป็นประโยชน์และบำรุงสมอง

  • อาการขี้หลง  ขี้ลืม   ส่วนใหญ่  จะเกิดขึ้นกับผู้สูงวัยนะคะ     
  • อย่างคุณคนแรกน่ะ   คงต้องกินแปะก๊วย  หรือไม่ก็วิตามิน M (multi vitamin) บ้างแล้วล่ะ
  •  ส่วนน้องดรีมไม่ต้องกินหรอกค่ะ   แค่พักผ่อนให้เพียงพอ   โรคโก๊ะ ๆ  ก็จะหายไป
ขอบคุณที่แนะนำครับ กินบ๋วยเค็มแทนไม่ได้หรือครับ

อ่านบันทึกนี้ของ"คุณดรีม" ก็ต้องลุกขึ้นเดินตามหาโทรศัพท์เหมือนกัน ที่แรกที่ไปคือ "ที่ตู้เย็น" ตามคุณขจิตไปค่ะ แหมนึกว่าอยู่ในตู้เย็น นั่งอ่านพลางขำ ก๊าก ก๊าก ออกมาพลาง จนลูกสาวถามว่าแม่ตลกอะไร แม่ขำน้าฝอยทองค่ะ ก๊าก ก๊าก ก๊าก!  คุณดรีม เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นได้บ่อย ๆ ต้องย้อนระลึกให้ดี ส่วนใหญ่จะเจอค่ะ ถ้าไม่มือดีหยิบไปซะก่อนหน้าที่เราจะนึกออก

ดีใจด้วยค่ะที่เจอโทรศัพท์ เวลายุ่งๆ ตัวเองก็เป็นค่ะประเภทขี้หลงขี้ลืมเนี้ยพยายามฝึกสติให้อยู่กับปัจจุบันก็จะช่วยได้ค่ะ
อืมม นะ...ดีจายด้วย ว่างๆ ก็ไปหาใบแปะก๊วยมากินนะ เผื่ออาการจาดีขึ้น....คิดถึงเสมอ

ดีใจด้วยนะคะที่ได้โทรศัพท์คืน น้อยคนนักจะโชคดีแบบนี้ อ่านแล้วก็นึกถึงโทรศัพท์ของตัวเองที่หายไปแต่ไม่ได้คืน.. เหมือนกัน

ดีใจด้วยจ้า...

ดีใจกับน้องดรีมด้วยจ่ะ ที่จริงไม่คิดว่าจะได้คืนด้วยซ้ำตอนที่ดรีมเล่าให้ฟัง ... ความหลงลืมไม่เข้าใครออกใครนะ ตัวเองเคยลืมไว้ที่ห้องทำงานทั้งคืน ยังธรรมดามากเลยนิ ดีที่ไม่ลืมไปว่ามือถืออยู่ไหน ทั้งๆที่อยู่ในมือตัวเอง อิอิ
um

สวัสดีปีใหม่ค่ะ

คิดถึงค่ะ

Orc2323