ยากอย่างนี้ยังว่าเบื้องต้นอีกหรือ

จัดหมวดหมู่เรียนรู้พัฒนา-4

โสภณ เปียสนิท

...........................

 

                                   ชายหนุ่มมีสีหน้าหนักใจ พูดขณะสายตามองหยาดฝนหยดค้างบนใบพญาสัตบรรณ “ยากอย่างนี้ยังว่าเบื้องต้นอีกหรือ” “ใช่ กลุ่มที่ 8 ฝึกฝนคุณธรรมที่สูงมากมี 4 ข้อ มีความอดทน เป็นคนว่าง่าย เห็นสมณะ สนทนาธรรมตามกาล” “เอ...คล้ายๆ กับกลุ่มที่ผ่านมา” “แต่ยากกว่าอีกหน่อย ฝึกให้เป็นคนอดทน เป็นคนว่าง่ายก็ไม่ง่ายแล้วนะ เห็นสมณะคือ ชอบความสงบ ชอบผู้สงบ หาท่านเหล่านั้นสนทนาธรรม ตามโอกาสอันควร”

 

                                เขาเห็นว่าการสนทนามาถึงข้อที่ตนสงสัย จึงกล่าวขึ้นก่อน “ดูเหมือนว่าจะเป็นเรื่องการประพฤติธรรม” “อ๋อ..กลุ่มที่ 9 ก้าวสู่ภาคปฏิบัติมี 4 ข้อ บำเพ็ญตบะ ประพฤติพรหมจรรย์ เห็นอริยสัจจ์ ทำนิพพานให้แจ้ง” เขาฟังอย่างตั้งใจ “นั่นไง ชัดเลย” “เป็นเรื่องของการย้อนทวนสวนกิเลสแล้ว บำเพ็ญตบะคือไม่ตามใจกิเลส ประพฤติพรหมจรรย์คือสวนกิเลส ตัดความสนใจด้านเพศ รู้เหตุรู้ผล ตัดตัวตนลง”

 

                                 สายพรเห็นสมชายหน้าตาเคร่งเครียดเหมือนกำลังคิดหนักจึงกล่าวต่อ “กลุ่มที่ 10 มีผลเห็นชัด มี 4 ข้อ จิตไม่หวั่นไหวในโลกธรรม จิตไม่โศก จิตปราศจากธุลี จิตเกษม” “กลุ่มนี้ไม่หนักขึ้นหรือนี่” “ไม่เลยเป็นเรื่องของผลลัพธ์แล้ว เดินมาถึงลานโล่งบนจุดสูงสุดแล้ว รับผล รับลมเย็นๆ สบายใจได้แล้ว ถึงขึ้นนี้ ผู้ทำได้ก็เหมือนบัวพ้นเปลือกตมแล้ว” “เป็นอย่างไร อธิบายเพิ่มเติม” “บัวขึ้นจากตมเลนแต่พ้นขึ้นมาแล้วสวยงามไม่เปื้อนตมเลน เป็นจิตบริสุทธิ์ อิสระปราศจากความขุ่นมัวใดๆ พ้นภาวะการเวียนว่ายตายเกิดอีกต่อไป”

 

                                 “สมชายกับสายพร” หนุ่มสาวสองคนกำลังก้าวออกสู่โลกกว้าง โลกแห่งชีวิตจริงที่ต้องเผชิญ ระหว่างการศึกษาเป็นช่วงแห่งการแสวงหาความรู้เชิงทฤษฏี หรือแผนที่ วันข้างหน้าเป็นช่วงแห่งการดำรงชีวิตที่สุขสงบ สิ่งอื่นๆ เช่นทรัพย์สินศฤงคารเกียรติยศชื่อเสียงเป็นองค์ประกอบ เป็นการนำความรู้สู่การปฏิบัติ ฝนขาดเม็ดลง ทั้งสองลุกขึ้นก้าวเดินลงจากอาคารสู่ถนนออกจากสถานศึกษา จากกันวันนี้ไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะได้กลับมาพบกันเมื่อใด ความหม่นหมองครอบคลุมบรรยากาศ ดวงอาทิตย์ลับโค้งฟ้าทิศตะวันตกไปหลังเขานานแล้ว ฟ้าค่อยๆ มืดลง แม้จักอาลัยจากลาวันนี้ วันรุ่งพรุ่งนี้ฟ้าต้องสว่างอีกครั้งแน่นอน