ภูมิปัญญาชุมชชนไทยกับการอยู่รอด ของยุคเริ่มต้นสร้างสังคมใหม่

            หลักคิดของวิทยาลัยป้องกันชุมชน ต้องการให้มีสถาบันสถานที่ศึกษาที่นำเอาความรู้ในชุมชนมาถ่ายทอดให้คนในชุมชน  เพื่อให้คนในชุมชนรู้ศักยภาพงานของชุมชน พร้อมที่จะปกป้องชุมชนให้เข้มแข็ง สามารถจัดทำแผนบริหารจัดการชุมชนกันได้  เสมือนหนึ่งการเรียนรู้ในที่อยู่  ที่ทำกิน  สร้างความเข้มแข็งสามารถพึ่งพาตนเองได้อย่ายั่งยืน  วิทยาลัยนี้ ไม่มีอาคารสถานที่ ไม่มีการรับรองวิทยฐานะ แต่มีอาจารย์ หลายคณะ หลายมหาวิทยาลัย รวมทั้งปราชญ์ชาวบ้าน ทั้งคนเก่า คนใหม่ มาช่วยกันให้ความรู้

       อาจารย์ บู๊ท ว่าที่ร้อยตรีเฉลิมพล บุญฉายา มาแนะนำทำความรู้จัก และดำเนินการบอกกล่าวกับนักเรียน ผ่านการเปิดอบรมจาก รศ.วิเชียร  แก้วบุญส่ง  แล้วก็มาถึงการปาฐกพิเศษ 

 "เรื่องภูมิปัญญาชุมชนไทยกับการอยู่รอด  ของยุคสร้างสังคมใหม่" โดย รศ. อาคม เดชทองคำ อดีตรองอธิการมหาวิทยาลัยราชภัฎนครศรีธรรมราช ผู้มีผลงานสะเทือนปฐพี ด้วย งานวิวัย"สัมพันธ์หลากหลายในสายเชือก"คนปักษ์ใต้เราเรียก หัวเชือกวัวชน ในปี 2542 ผู้เขียนเคยอ่านงานนี้นี้มาแล้ว

รศ. อาคม เดชทองคำ

       ตำราวัวชนดีตามคติชนไทยและฮินดู ต้องมีรูปลักษณ์ดังนี้" หูเล็ก ตาเล็ก หางร่วง คิ้วหนา หน้าสั้น เขาใหญ่ ไข่ช้อนไปหน้า ขนที่อัณฑะดก  คร่อมอกใหญ่ ท้ายเรียว " ตรงกันข้ามกับตำราต้องห้าม ที่บอกว่า"แข้งดาง หางดอก หนอกพาดผ้า หน้าใบโพธิ์"

    อาจารย์ อาคม ได้จุดประกาย นำไปสู่ปรากฎการ หลัง พศ. 2398 ที่ประเทศไทย ต้องทำสัญญากับต่างชาติหลายฉบับ ในอดีต เราผลิตเพื่อกิน ทำเอง กินเอง เหลือไว้แจก แบ่งปัน   หลัง 2398 มาสู่สังคมใหม่ สังคมเลียนแบบ ผลิตเพื่อ จำ แนก แจก จ่าย ขาย เพื่อบริโภค สินค้าหลายตัวเป็นสินค้า"ขังลืม" จำพวกทัพเพอร์แวร์ ซื้อใส่ตู้เก็บไว้ไม่เคยเอาออกมาใช้ 

    จนมาสู่ยุคปัจจุบัน สังคมใหม่ในการสร้างเครือข่าย  สังคมใหม่ในความหมายทันสมัย มีความสะดวกสยาย    คนละความหมายกับสังใหม่ในการป้องกันชุมชน ที่มุ่งสร้างคน สร้างการเรียนรู้ที่จะป้องกันชุมชน รักษาทรัพยากรไว้ใช้ร่วมกัน ให้คนในชุมชน ได้มีความรู้ เท่า รู้ทัน รู้กัน รู้แก้ ปัญหาของชุมชนกันโดยผ่านเวทีการพูดคุยกันในชุมชน 

       ฟังอาจารย์ อาคมบรรยาย นึกถึงเรื่องที่อาจารย์บู๊ทเล่า ครูกับนักเรียนสนทนากันด้วยสำเนียงกลาง ครูตรวจแถวนักเรียนตอนเช้า มีนักเรียนคนหนึ่งมาสาย ครูจึงถามว่า 

* ครู....ไซรสาย  

นักเรียน....ไกสูญ

ครู...สายิ่ว

นักเรีย...หม้าย มูสัง

 *นี้คืออัตลักษณ์ที่ยังคงอยู่ในหมู่คนใต้ ทำให้นักเรียนหลายอาชีพ หลายวัย หลอมรวม ร่วมเรียนกันอย่างมีความสุข

*ครู ..ไซรสาย   =ทำไม่ถึงมาสาย

นักเรียน...ไกสูญ =ไก่หาย

ครู..สายิ่ว =สงสัยเป็นเหยี่ยวจิกไก่ไป

นักเรียน..ไม่ใช่ครับครูเป็น มูสัง

 ที่พักรวมวิทยาลัยภูมิปัญญา

อ. สุวัฒน์ หนูแป้น ชันชีการอยู่ร่วม

ร่วมเรียน

นอนๆ กินๆ เรียนๆ

พี่น้องมุสลิมสามจังหวัดชายแดนใต้ สมัคมาเรียนหลายคน