การเดินทางจาก พื้นราบเชียงใหม่ สู่ ดอยปุย ดอยสูงอันดับ 5 ของประเทศไทย ผ่านไป 2 บันทึก ได้แก่ แวะไปกินกาแฟสดที่ดอยปุย ( ๑ ) : ข้าวผัดกระเพราหมู ณ ยอดดอยปุย และ แวะไปกินกาแฟสดที่ดอยปุย ( ๒ ) : สถานีวิจัยเกษตรที่สูง ขุนช่างเคี่ยน (ด้วยเกล้า ด้วยกระหม่อม)

 

บันทึกนี้ขอเริ่มต้นต่อที่ "ทางลงไปร้านสวัสดิการสถานีวิจัยเกษตรที่สูง ขุนช่างเคี่ยน"

 

 

แต่ยังไม่ทันได้เดินลงไปทานกาแฟสดสิครับ หันหลังมาเจอเจ้าตัวนี้ก่อน

 

[... เดินหาอะไรอยู่ครับลูก ...]

 

 

[... ก้มหาใหญ่เลย ... ]

 

 

[... เราเจอหน้ากันแล้ว ...]

 

 

[... สภาพดูไม่ดีเลยนะ ...]

 

 

[... ผอมมาก ...]

 

 

[... น่าสงสารจัง ...]

 

 

ในระหว่างที่เจ้าขาวเดินมาหาผม เหมือนจะถามผมว่า "มีอะไรรองท้องไหม"

ผมก็คิดในใจว่า "เหลือขนมปังสอดไส้ฟาร์มเฮาส์อีก 1 ชิ้นนี่นา"

ว่าแล้ว ผมก็ไปล้วงจากถุงที่ห้อยอยู่ข้างรถเครื่องที่จอดอยู่ แล้วจึงฉีกถุงออกมา และฉีกขนมปังออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ ทดสอบให้มันกินก่อนว่า "เจ้าขาวจะกินขนมปังเป็นไหม" โดยการโยนให้ใกล้ ๆ เดี๋ยวมันจะงับมือเอา เพราะเจ้าขาวคงไม่ใช่หมาที่คนแถวนั้นเลี้ยงไว้อย่างแน่นอน มันจะไม่คุ้นเคยกับการค่อย ๆ รับ ค่อย ๆ กิน

ปรากฎว่า "กิน" กินแบบหิวโหยด้วย

คราวนี้ผมเอาชิ้นใหญ่ขึ้นกว่าเดิม แล้วเตรียมยื่นและโยนให้ แต่ต้องบันทึกภาพเป็นหลักฐานหน่อย ;)

 

[... นี่ไง เจ้าขาว มองหาใหญ่เลยนะ ...]

 

 

[... ว้าว เป็นไส้ครีมคัสตาดเสียด้วย ขอชิมนิดนึงนะว่ามียาพิษอยู่หรือเปล่า อิ อิ ...]

 

เราแบ่งกันกินนะ คนคำ หมาหลายคำ ;)

 

[... คำแรก ...]

 

 

[... รสชาติท่าจะถูกใจ ตาพริ้มเลย แต่เจ้าขาวผอมมากนะ ...]

 

 

[... อีกหง่ำ ...]

 

 

[... หมดแล้ว มองหน้า ขออีก ...]

 

 

[... มีอีกไม๊ ...]

 

 

[... ขอโทษด้วยนะเจ้าขาว มีแค่นี้จริง ๆ คราวหน้าจะเอามาให้ใหม่นะ ...]

 

 

[... ดูสิ เดินตามใหญ่เลย ...]

 

 

ระหว่างนี้ ผมต้องตัดใจเดินไปถ่ายภาพอื่น ๆ ต่อก่อน สงสารมันเหมือนกัน แต่ไม่มีแล้ว

 

[... ศาลาที่อยู่ขนานกับทางลง ...]

 

 

[... ถ่ายจากศาลา จะเห็นร้านสวัสดิการฯ ชัดเจน เพราะศาลาอยู่สูงกว่า ...]

 

 

[... ส่ายกล้องมาทางขวาหน่อยนึง ก็ได้อีกมุมภาพ ...]

 

 

แต่พอผมหันหลังกลับไป ก็เห็น ...

 

[... เจ้าขาวนั่งรอของกินตรงรถเครื่องที่ผมจอดไว้ข้างทาง ...]

 

 

[... หูตั้งเชียว น่าเอาลงไปเลี้ยงที่บ้านจริง ๆ น่ารักครับ เจ้าขาวเนี่ย ...]

 

 

[... ดูสิครับ มันกำลังมองผมถ่ายภาพอยู่ด้วย แสนรู้มาก ...]

 

 

ถึงตรงนี้ทำให้ผมคิดได้ว่า เวลาที่เราไปท่องเที่ยวที่ใดก็ตามในประเทศไทย นอกจากการเตรียมขนมนมเนยของคนที่ไปเที่ยวแล้ว เราควรซื้อเตรียมเผื่อสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ด้วย หากไม่ได้เหนือบ่าฝ่าแรงเกินไป

ถือเป็นข้อเสนอแนะของผมแล้วกันนะครับ ...

การแบ่งปันด้วยความเมตตากรุณา ย่อมทำให้ชีวิตของเราดีขึ้นอย่างแน่นอน

โดยเริ่มจาก "ใจ" ของเราก่อนไงครับ

"ใจควรที่รู้จักให้ ไม่ใช่ รับอย่างเดียว"

หากอุดหนุน แบ่งปันได้ ก็ควรจะทำใช่ไหมครับ ;)

... อย่าลืมน้ำเปล่าสะอาด และอ่างน้ำให้มันกินด้วยนะครับ ...

 

 

โอ้ ยังไม่ทานกาแฟสดสักทีครับ มีเหตุและปัจจัยมาเกี่ยวข้องเยอะจัง

 

[... ภาพมุมนี้ คือ มุมนิยม ด้านซ้ายคือ ต้นนางพญาเสือโคร่ง ครับ หากบานแล้วจะเป็นสีชมพูละลานตาเลยล่ะ ...]

 

 

บันทึกหน้าจะเดินลงไปทางกาแฟสดร้อน ๆ จริง ๆ แล้วครับ

 

บุญรักษา ทุกท่านครับ ;)