ผมพูดไม่รู้เรื่อง...(ในฐานะคนพูดหรือคนฟัง)

....เราต้องพยายามพูดให้คนอื่นรู้เรื่อง....เขาจึงจะเข้าใจเรา รู้ว่าเราต้องการสื่อกับเขาอย่างไร..

 ..นั่นเป็นสิ่งที่ผมพยายามยึดถือ..เวลาพูดคุยกับคนอื่น.. 

แต่กระนั้น....หลาย ๆ ครั้งก็ยังเกิดความผิดพลาดระหว่างการสื่อสาร จนแทบจะเกิดเรื่องใหญ่โตขึ้นหลายครั้ง.. 

แต่...ผมกลับได้ยินว่ามีการสื่อสารอีกแบบ..คือ...การพูดไม่ให้เขารู้เรื่อง... 

ตอนแรกผมคิดว่าเขาพูดเล่น ๆ แต่คนที่พูดก็ค่อนข้างจริงจัง... 

“สำหรับบางคน..หรือบางกรณี..เราต้องพยายามพูดให้เขาไม่รู้เรื่อง”...คนพูดยืนยัน

คนไหน..กรณีไหน...?????

      ผมไม่ได้มีบันทึกใหม่ในโกทูโนมานานถึง 22 วันแล้ว  (กับอีก 4 เดือน ไปจำพรรษามา อิอิ ) (24 มิถุนายน 53 -16 พฤศจิกายน 53)

ครั้งจะกลับมาเขียน..จะเริ่มตรงไหนดี..(แต่ก็เอาน่า..เป็นแล้วเป็นเลย...)  

ขอเริ่มจาก...การพูดไม่รู้เรื่องก่อนแล้วกันครับ...

(ดูงานราชบุรี นาข้าวที่ไม่กลัวข้าววัชพืช ไม่ต้องใช่ปุ๋ยใช้ยา)

              ช่วงที่ผมเขียนครั้งก่อน..หลายคนก็ให้กำลังใจ อยากให้เขียนต่อ..

หลายคนก็บอกได้ประโยชน์ในสิ่งที่ผมเขียน..

(วันที่ 12 ธันวาคม 53 เชิญเยี่ยมสวนยางที่แก้ยางหน้าตายได้ทุกต้น กรีดครั้งเดียวได้ 2 ถ้วย)

..และอีกหลาย ๆ คน (โดยเฉพาะคนใกล้ ๆ ตัว) ก็อยากให้เลิกเขียน..

แต่ผมก็..พูดไม่รู้เรื่อง...เขียนอยู่ได้ตั้งนาน..ห้ามก็ไม่ฟัง..

แล้วทำไมถึงหยุดไป...

เพราะคำขอร้องของผู้หญิงตาดำ ๆ (ตนไทยก็ตาดำเหมือน ๆ กันนั่นละ..อิอิ)

 คนที่รู้ใจเขารู้ว่า..ห้ามก็ไม่ฟัง...เขาจึงใช้คำว่า..ขอร้อง....

..ปฏิเสฐไม่ลง....ต้องหยุด...

          แล้วทำไมกลับมาเขียนต่อ....พูดไม่รู้เรื่องอีกแล้ว..

(แก้น้ำเสียในบ่อปลาได้ด้วย)

ก็ผมไม่ได้บอกว่าจะเลิกโดยเด็ดขาด..เพียงแต่หยุดไป..ตามคำขอร้อง...

แต่ก็มี..เงื่อนไขเล็ก ๆ ในใจว่า..ถ้ามีคนเข้ามาให้ความคิดเห็นในบันทึกสุดท้าย ถึง 100 รายการเมื่อไหร่..

จะกลับมาเขียนอีกสักครั้ง...

(ลองรถ มาช ใหม่ เที่ยวสวนสัตว์เขาสวนกวาง และขอนแก่น)

ตอนนี้เข้าไปนับได้ 101 รายการแล้ว...เขียนได้อีกเรื่องสิเนาะ..^^(http://gotoknow.org/blog/pree-d2/368701)

(ถั่วฝักยาว 8 ต้นหน้าบ้านก็เก็บได้ครบ 100 ฝักวันนี้เช่นกัน..ใช้ที่ตีไข่สอย..)

ช่วงที่ห่างหาย...มีหลายเรื่องราวประทับใจ อยากจะเขียน..

หลายครั้งอยากตอบกระทู้เพื่อน ๆ พี่ป้าน้าอา ที่เข้ามาเยี่ยมเยือน..

(ไล่ตามฝัน..จับภาพบั้งไฟพญานาคได้ด้วย)

ด้วยความคิดถึง..ไม่เคยห่างหาย..

..ขอบคุณกัลยาณมิตรที่แวะเวียนเข้ามาทักทาย ครั้งแล้วครั้งเล่า..

และต้องขออภัย..ที่ไม่ได้ตอบบันทึกเหล่านั้น..

..ยังยืนยัน..การเขียนยังเป็นงานที่อยากทำ...

แม้ว่าจะมี...งานที่ต้องทำ...ขวางอยู่ก็ตาม

และยืนยัน...ว่ายังอยากเป็นคนดี...

แม้ว่า..ใครหลาย ๆ คน(แถว สนง.) จะบอกว่า...ผมพูดไม่รู้เรื่อง..ก็ตาม...