นั่งรถไฟไปสุราษฎร์ธานี

 

 

 

            บรรดานักเรียนโข่งเดินทางกันอีกแล้วครับ  คราวนี้ไปไกลหน่อยถึงเมืองคนดี"สุราษฎร์ธานี"โน่น

             ไม่ได้ไปโดยเครื่องบิน เพราะนักเรียนเต็ม 80  ไปคราวนี้ 72 คำนวณแล้วทั้งไปทั้งกลับ ต้องใช้งบบานตะไท  จึงตกลงกันไป "รถไฟไทย"แล้วค่อยกลับทางเครื่องบิน ประหยัดงบไปได้หลายหมื่น (เดินทางกลับใช้งบของเหล่านักศึกษากันเองครับ ไม่ต้องกังวลใดใดกับงบแผ่นดิน)

             ไม่น่าเชื่อก็ต้องเชื่อครับ  บรรดานักศึกษาทั้งหลายกว่า 60 คน ไม่ได้นั่งรถไฟมานานกว่า 10 ปี รวมทั้งผมด้วย เมื่อไปถึงหัวลำโพงจึงเก้ๆ กังๆ จะบอกว่าตื่นเต้นก็ไม่ใช่ แปลกใจก็ไม่เชิง เอาเป็นว่า งง ๆ กับสิ่งใหม่ที่เห็นในหัวลำโพง ภายในที่สว่างไสว สะอาดตาและร้านรวงตั้งเป็นสัดส่วน เต็มไปด้วยสินค้าหลากหลาย

             แต่...รถไฟยังเก่าเหมือนกัน

             เพื่อไม่ให้บรรดานักศึกษาโข่งต้องทรมานกับการตรากตรำเดินทางราว 11 ชั่วโมง จึงต้องเหมาตู้นอน 2 ตู้และเช่าตู้เฉพาะสำหรับพักผ่อนหย่อนใจ 1 ตู้ มีคาราโอเกะและอาหารไว้พร้อมพรัก โดยหวังว่าความสนุกสนานจะช่วยทำให้เวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัว

             การเหมาตู้เพื่อร้องเพลงและสังสรรค์แบบนี้ ไม่ต้องห่วงผู้โดยสารอื่นๆ จะเดือดร้อน เพราะตู้ที่ส่งเสียงดังด้วยเสียงเพลงนี้จะอยู่ท้ายขบวนและใช้ตู้นอน 2 ตู้คั่นไว้ หากจะหนวกหูก็ต้องทนกันเองในเหล่านักเรียนที่เดินทาง

             รถออกเวลา 19.30 น.แต่ถึงที่หมายเอาเวลา 8.30 น. ร่วม 13 ชั่วโมง เท่ากับบินจากไทยไปแถวฝรั่งเศสโน่น  ทำให้นึกถึงรถไฟด่วนของจีน ญี่ปุ่นหรือฝรั่งมังค่าทั้งหลาย  ที่ระยะทาง 400 กว่ากิโลเมตรใช้เวลาไม่นานเกินกว่า 2 ชั่วโมงก็ถึง

             ไทยเรา อีกกี่ปีจะได้นั่งกันบ้างหนอ

             อ่านถึงตรงนี้ คงสงกะสัยว่า เดินทางกันไปทำไม คำตอบคือไปดูการจัดการเลือกตั้งซ่อม เพราะพวกเราเรียนหลักสูตรเกี่ยวกับการเลือกตั้งและการพัฒนาการเมือง นั่นเอง (ช่วงดูงานจะเล่าในภายหลังตอนต่อๆ ไป)

                    ผมเองร่วมสนุกสนานและร้องรำทำเพลงกับเพื่อนๆ จนเกือบ 1 นาฬิกา ก็ค่อยๆ ย่องหลบไปเข้าที่หลับที่นอน เตียงชั้นล่างที่ติดประตูเข้าออก

                    อื้อฮือ ช่วงหลับเหมือนทำสงครามครับ  เพราะทุกครั้งที่รถจอดหรือมีเพื่อนๆ เข้าห้องน้ำหรือกลับมาเข้านอน ประตูอัตโนมัติจะเปิดดังตึง ปิดดังตึง ทั้งคืน ผมจึงต้องนอนแบบตั้งสติ หลับๆ ตื่นๆ ทั้งคืนจนถึงที่หมาย

                    ด้วยภาวะร่างกายที่ทรุดโทรมและอ่อนแออย่างน่าสงสาร