เช้าวันอาทิตย์วันหนึ่งของเพื่อนรุ่นน้อง

เมื่อคุณแม่ยังสาวพาลูกน้อยวัย ๕ ขวบ เปิดประตูห้องเรียนสู่โลกกว้าง เกิดการเรียนรู้จากการปฏิบัติจริงที่ไม่ใช่แค่การท่องจำ ..

เมื่อวานเห็นลูกชายกินน้ำผลไม้แล้วทิ้งไม่เป็นที่ ฉันได้ทีเลยพาเขาไปเดินป่าข้างบ้าน

ฉันให้เขาพกของไปด้วย ๓ อย่าง ใบไม้ กล้วยเล็บมือนางและ ขวดน้ำผลไม้ที่เขากินหมด

ไปถึงก็ดูต้นไม้ สังเกตใบไม้ แล้วก่อนกลับก็ให้เขาทิ้งของทั้งสามอย่างนั้นเอาไว้ แล้วบอกว่าเดี๋ยววันนี้เราค่อยกลับไปดูกัน ..

 

 

วันนี้ที่ไปถึง ใบไม้กับกล้วยหายไป แต่ขวดพลาสติกที่ใส่น้ำผลไม้ยังอยู่ ..

"ใบไม้หายไปไหนครับหม่าม้า"

ใบไม้ก็กลายเป็นปุ๋ย เป็นสีเดียวกับใบไม้อื่นที่หล่นเกลื่อนในป่า เราจึงดูไม่ออก

"กล้วยล่ะครับ กล้วยหายไปไหน"

กล้วยก็คงจะถูกนกจิกกินไป แถวนี้นกเยอะ กล้วยเป็นผลไม้ทิ้งไว้ก็กลายเป็นอาหารของนก

"แต่ขวดน้ำยังอยู่นี่" 

"ใช่จ้ะ มันยังอยู่เพราะมันย่อยสลายไม่ได้และไม่มีสัตว์ชนิดไหนต้องการ

นี่ก็เป็นเหตุผลที่เราไม่ควรทิ้งขยะเกลื่อนกลาด ถ้าเราทิ้งขยะไว้ในป่ามากๆ มันจะเป็นยังไง"

"สกปรกครับ"

ว่าแล้วเด็กชายตัวอ้วนก็เก็บขวดพลาสติกใบนั้นกลับไปใส่ถังแยกขยะที่บ้านโดยสวัสดี

 

อ่านบันทึกของเพื่อนเห็นว่าน่ารัก และมีประโยชน์ จึงนำมาอวด(ฝาก)คะ =)