ในความเหงาเท่าใด ก็ไม่ถึงที่สุดหรอกค่ะ

   ยามวิกาล ...ความมืดมน.... มักทำให้ใครต่อใคร รู้สึกหวั่นไหวเสมอ บางครั้งรู้สึกเปลี่ยวเปล่าขึ้นมาเฉยๆ และอยากจะรีบหนีไปจากจุดที่ยามวิกาลกำลังจะมาเยือนด้วย

แล้วท่านรู้สึกอย่างนี้บ้างหรือเปล่า!

 อย่ากลัวเลย ความมืดมนเอง ก็คงรู้สึกน้อยใจ และอ้างว้าง ที่ต้องยืนปกคลุมโลกอย่างโดดเดี่ยวตลอดคืน.....

 การอับแสง บางครั้งก็ทำให้เกิดภาพสวยงามอยู่ไม่น้อย ยามวิกาล ไม่ได้ตั้งใจจะให้เกิดแต่ภาพที่ไม่น่าชมหรอกค่ะ

 

 

  เย็นวันหนึ่ง ที่ผู้เขียนกลับบ้านเมื่อยามพลบค่ำ ผ่านอ่างเก็บน้ำบางพระพอดี ภาพที่ปรากฏนี้ ทำให้ต้องจอดรถ แล้วไขกระจกลง เก็บภาพไว้ สวยจังเลยนะคะ แม้สีสันของสรรพสิ่ง กำลังถูกทาบทาให้เป็นสีเดียวกันไปหมดแล้ว มองก็รู้ว่า ใกล้ค่ำเต็มที

 

  ละอองไอน้ำ ถูกความเยือกเย็นแห่งขุนเขาเหนี่ยวรั้งไว้ ให้รออยู่เป็นเพื่อนกันก่อน ในค่ำคืนนี้ อย่าจากไปเหมือนแสงตะวัน ที่ใครก็ไม่สามารถหยุดยั้งวันเวลาไว้ได้...อยู่ด้วยกันก่อนเถอะนะ..ไอน้ำ... แม้ไม่ได้ยินคำตอบก็รู้ว่า เขาจะอยู่ด้วยกันไป ตลอดคืน

 

             

 

 หลังจากหยุดชมมิตรภาพ ในยามใกล้วิกาลแล้ว และรู้สึกปลอดโปร่งไปด้วย ผู้เขียนก็เคลื่อนรถจากไป ในความเหงาเท่าใด ก็ไม่ถึงที่สุดหรอกค่ะ เราเองก็เช่นกัน มักมีสิ่งที่มาชดเชยเสมอ เพียงใจเราไม่ปล่อยให้ความมืดปกคลุมจนหม่นหมองจนเกินไป เราก็จะพบว่า ทุกชั่วขณะ เราจะมีเพื่อนที่พร้อมจะเคียงข้างไปกับเราเสมอ..