แต่ละบทบาทชีวิต ที่มีตัวละครตัวเดิม...
เก้าอี้ดนตรีชีวิต...
บางทีนั่งแล้วเป็นคนเข้มแข็ง
บางทีนั่งแล้วดุยังกับหมาบ้า
บางทีช่างนินทาแม้กระทั่งเด็ก
บางทีคิดว่าตัวเองเป็นปราชญ์
เป็นเด็กในคราบของผู้เฒ่าเจนโลก
โอ้...บุคคลหลายบุคลิก
สวมหมวกหลายใบในแต่ละห้วงเวลา
หากจะมีเก้าอี้ที่นั่งแล้วสบาย
ไม่บ้าใบ้นิ่งเงียบ
แต่ตื่นเต็มตาชื่นเต็มใจ
จะหามาลองนั่งดูสักที
๑๘ ตุลา ๕๓
๒๐.๕๔
สวัสดีค่ะ...
ชอบใจกับเก้าอี้ชีวิตจริงๆเลย
เปลี่ยนกันนั่งผลัดกันชมหลงกับคำเยินยอจนลืมว่าตัวเองเป็นใคร
อยากได้ลองนั่งดูสักครั้งจะได้รู้ว่า...มันเป็นเช่นไร!!!!
อืมม เหมือนผมเลยครับ...อิอิ
สวัสดีค่ะ
โอ ภาพดี ศิลป ถูกใจพี่มาก ๆ
คำดี ดี๊ ดี
พี่เขียนแบบซ่อนเงื่อนปมคิด ไม่เป็น ต้องหัดบ้าง
ลูกชายสิคะ เขาเริ่มหัดขีดเขียน ไว้จะลิ้งค์มาให้ช่วยแนะนำค่ะ
บทกวีที่ลูกแต่ง อายุสิบสอง
ไฮกุ เรื่องที่ลูกเขียนเมื่อแปดขวบ
สวัสดีค่ะ
ตัวละครย่อมเล่นบทบาทสมมุตินานา...
ตัวละครชีวิตเช่นเราซึ่งคือปุถุชนทั้งหลาย ย่อมต้องเล่นไปตามบทนั้น
เล่นแล้ว ลงจากเวทีก็ให้รู้เนื้อรู้ตัว
เก้าอี้ใดนั่งแล้ว ลงจากเก้าอี้... จะยึดติดทำไม
ด้วยความระลึกถึงค่ะ
(^___^)
สวัสดีค่ะคุณพรพน สบายดีนะคะ หวังว่าคงรอดปลอดน้ำท่วมไหมคะ ..
ชอบภาพ ศิลป์มากๆ .. เราแต่ละคนมีหลายบทบาท เลือกแสดงตามพอใจ และมีความสุข
ถึงเวลาลุกจากเก้าอี้ ด้วยเต็มใจ ภูมิใจ ไม่มีอะไรแน่นอน สุขสันต์นะคะ
ขอบพระคุณทุกท่านทีี่่มาเยี่ยมเยือนนะครับ...