ไปสืบค้นชุมชนของตนเอง

   ช่วงนี้ฝนฟ้าอากาศเป็นใจ ให้นอนอ่านหนังสือ ..ไม่ได้เข้าพื้นที่ ก็ได้แต่นึกถึงเด็กๆที่พวกเราได้ร่วมทำกิจกรรมกับพวกเขา   ในช่วงแรกๆที่เราเข้าไปในพื้นที่ เด็กๆแต่ละคนก็ไว้เชิง พวกเราถามคำตอบคำ  ไม่ค่อยพูดจาด้วย ดูเขาเกรงๆ คงเพราะสัญชาตญาณการระแวดระวังตัว เพราะเราถือว่าเป็นคนแปลกหน้า พวกเราต้องทะลายกำแพงนี้ออกไปเพื่อความสนิทสนม ไว้เนื้อเชื่อใจกัน จึงต้องมีการทำกิจกรรมละลายพฤติกรรม ทำความรู้จักกันก่อนที่จะร่วมกันไปสืบค้นชุมชนของตนเอง โรงเรียนมัธยมระดับอำเภอแห่งนี้นักเรียนเกือบทั้งหมดเป็นเด็กในชุมชน ที่เลือกจะเรียนโรงเรียนใกล้บ้านส่วนหนึ่ง และส่วนหนึ่งฐานะทางบ้านไม่ค่อยอำนวยให้ต้องเดินทางเข้าไปในเมืองซึ่งค่าใช้จ่ายในแต่ละวันก็ใช่ย่อย หลายๆคนเรียนที่นี่มาตั้งแต่ระดับอนุบาล ฉันให้อาจารย์เป็นผู้คัดเลือกนักเรียนที่สนใจร่วมกิจกรรมให้.. แต่อาจารย์ท่านว่าพวกฉันน่าจะไปเล่าให้เด็กๆฟังในชั้นเรียนเลย จะดีกว่าหากใครสนใจก็ลงชื่อสมัครกันเลย

พวกฉันตกลงตามนั้น หลังจากพี่เอมซึ่งเป็นหัวหน้าโครงการได้อธิบายถึงความเป็นมาเป็นไปของโครงการ และเล่าว่าเด็กๆจะได้ทำอะไรบ้างเมื่อร่วมโครงการ เสียงนักเรียนตะโกนแลกเปลี่ยนถามไถ่ชักชวนเพื่อนของตนให้ร่วมกิจกรรมกัน จนหูฉันชา พลอยให้เห็นใจผู้ที่เป็นครูบาอาจารย์ที่ต้องอยู่กับคนตัวเล็กๆ ที่นึกจะทำอะไรก็ทำ อย่างผู้บริสุทธิ์ แต่ถึงพวกเขาจะน่ารักปานใด แต่ก็ต้องโดนดุ เพราะเสียงที่เพิ่มขนาดความดัง เสียงตะโกนจากอาจารย์ ทำให้พวกฉันรู้สึกเกรงใจ ที่เป็นต้นเหตุ (หรือป่าว) "นี่เบาๆกันหน่อยซิ" เดี๋ยวก็ไม่ให้ร่วมกิจกรรมเลยนี่ "ว๊าย!!"..ฉันอุทานในใจ.. จึงรีบตัดบทให้เด็กๆที่สนใจมาลงชื่อกับอาจารย์ไว้เลย..

ไปชมรูปhttp://gotoknow.org/file/noomaim/view/594736

http://gotoknow.org/file/noomaim/view/594740