พ่อแม่ไม่ได้มีเงินสักล้าน เป็นบุญของเราแล้วที่ได้มีโอกาสไปเรียนในมหาวิทยาลัยชื่อดังของโลก

           ครอบครัวของเรามีพ่อ แม่และลูกสาวสองคน  บ้านเราอยู่ลำพูนแต่ก็ขวนขวายให้ลูกไปเรียนในโรงเรียนที่มีชื่อในจังหวัดเชียงใหม่ ทุกวันต้องตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมตัว พ่อเตรียมอาหาร แม่ถักเปียให้ลูกสองคน เช้ามืดรถประจำมารับ  และกลับถึงบ้านเย็นย่ำ ลูกทั้งสองเป็นเด็กตั้งใจเรียน พอถึงมัธยมปลายก็ย้ายมาเรียนที่โรงเรียนประจำจังหวัดซึ่งเป็นสิ่งที่ดีมากเพราะลูกได้มีเพื่อนสนิทที่มีบ้านอยู่ไม่ไกลกัน และยังได้พึ่งพาอาศัยตอนพ่อไม่อยู่ เพราะเหตุที่ฉันเลี้ยงลูกแบบคุณหนูไปโรงเรียนก็มีพ่อขับรถไปรับส่ง ลูกๆไม่เคยขี่มอเตอร์ไซค์ไปโรงเรียนเหมือนคนอื่น ฉันเริ่มไม่มั่นใจว่าจะเลี้ยงลูกแบบไหน โตขึ้นเขาจะทำงานอะไร  พยายามแนะนำในวิชาชีพที่ฉันคิดว่าดีและลูกไม่ต้องไปทำงานไกลๆ  ฯลฯ แต่ไม่เป็นผลสำเร็จ   ลูกๆสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้มีคนมาแสดงความดีใจกับแม่ว่าลูกเก่ง แม้ว่าจะไม่ใช่คณะที่เขาชอบก็ตามขอให้ได้เรียนในมหาวิทยาลัยใกล้บ้านไว้ก่อน   คนที่สองก็ดำเนินรอยตามมา ฉันสบายใจที่ลูกเรียนมหาวิทยาลัยใกล้บ้าน   แม้จะอยู่หอพักแต่ก็ไปมาหากันได้  เมื่อลูกเรียนจบปริญญาตรีหางานทำเป็นสิ่งที่คนเป็นพ่อแม่ต้องเอาใจช่วยอย่างเต็มความสามารถ บางคนพ่อแม่ต้องยอมกู้เงินเพื่อลงทุนให้ลูก...เป็นสิ่งที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าหลังจากลูกเรียนจบแล้วจะต้องได้ลงทุนมากมายกว่าตอนเรียนอีก...วันหนึ่งลูกมาบอกว่าจะไปเมืองนอก...ฉันอึ้งไม่เคยคิดมาก่อนว่าลูกจะคิดอย่างนี้ เมื่อรวบรวมสติได้ก็ค่อยถามเหตุผล...ในที่สุดก็ถึงเวลาเดินทาง ฉันส่งลูกขึ้นเครื่องบินที่สนามบินเชียงใหม่ แล้วโทรให้อาของลูกที่บ้านอยู่ใกล้สนามบินดอนเมืองมาส่งหลานขึ้นเครื่องในตอนตี 4 ของวันรุ่งขึ้น ...เช้าวันที่แม่กำลังจะไปประชุมลูกโทรมาน้ำเสียงตื่นเต้นว่าลูกถึงนิวยอร์คแล้ว และกำลังจะเดินทางไปอยู่กับครอบครัว ซึ่งHose Mum เป็นอาจารย์สอนในมหาวิทยาลัย Harvard ต่อมาลูกได้มีโอกาสเข้าไปเรียนในครอสภาษาอังกฤษของมหาวิทยาลัยเป็นเวลา 1 ปี ฉันตื่นเต้นมากที่สุดบอกว่าเป็นบุญของเราแล้ว พ่อกับแม่ไม่มีเงินสักล้านแต่ลูกมีโอกาสไปเรียนในมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงระดับโลก  และนี่คือเหตุผลที่ลูกกลับมาเรียนปริญญาโทต่อที่เมืองไทยและสำเร็จเป็นมหาบัณฑิตของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่