ความโกรธของตัวเอง เพราะไปเพ่งจับผิด

       ช่วงหลังมานี่   มันมีงานเข้ามาวุ่นๆ ทั้งงานราษฎร์   งานหลวง งานเลี้ยง  ประเดประดังเข้ามาในแต่ละวัน

 

       เรื่อง "งาน" ไม่เท่าไรครับ   แต่ที่ทำให้หงุดหงิดใจ คือ เรื่อง "คน"

 

      บางคน  ก็ทำให้เราอารมณ์ดี  ราบรื่น   แต่บางคน ก็ทำให้เราหงุดหงิด   งุ่นง่าน  รำคาญใจ   พาให้เราหัวเสียอารมณ์เสีย  

 

     ประเภทหลังนี่แหละครับ    นอกจากพาให้เราอารมณ์เสียแล้ว  พาลให้เราโกรธ  ไม่พอใจ  ในการกระทำของเขา  เราจึงต้องเพ่งโทษและจับผิดการกระทำของเขา  ว่าเขาเป็นคนไม่ดี

 

       เสาร์อาทิตย์สองวัน   ได้พักผ่อนอยู่กับบ้าน  อ่านหนังสือธรรมะ  พลิกไปพลิกมา   ไปเจอข้อความหนึ่ง 

 

                   การเพ่งโทษตนเอง เป็นการฝึกตนที่ได้ผลจริง 



         บัณฑิตไม่มีความเพ่งโทษผู้อื่น  บัณฑิตจะเพ่งโทษตนเอง
การเพ่งโทษตนเองนั้น เป็นการฝึกตนเองอย่างหนึ่ง ที่จักเกิดผลจริง

 


       ผู้อื่นนั้นไม่ใช่ว่าจะยอมให้แก้   เพราะถ้าเป็นผู้อื่นที่เป็นบัณฑิต
ก็ย่อมแก้ตนเองอยู่แล้ว ฝึกตนเองอยู่แล้ว  ส่วนผู้ที่ไม่เป็นบัณฑิตก็ย่อมไม่สนใจที่จะแก้ตนเองฝึกตนเองอยู่แล้ว ผู้อื่นจะไปแก้จึงเป็นไปได้ยาก     

 

         การเพ่งโทษผู้อื่นเป็นวิสัยของผู้ไม่ใช่บัณฑิต   ผู้ที่เพ่งแต่โทษผู้อื่น ไม่เพ่งโทษตนเอง ย่อมไม่เห็นโทษของตนเอง  ย่อมไม่เห็นความบกพร่องที่จะต้องแก้ไขให้ดีขึ้น ย่อมไม่รู้ว่ามีโทษเพียงไร ในแง่ใด
ไม่มีโอกาสจะแก้ไขตนเอง แต่จะมุ่งไปแก้ผู้อื่น ซึ่งจะไม่เป็นประโยชน์แก่ตนอย่างใด 

  

   ทุกคนจะดีหรือชั่ว...สำคัญที่ตนเอง ตนเองมีความดีพอจะยอมรับความไม่ถูกต้องไม่ดีงามของตน ย่อมยินดีฝึกตน ย่อมยินดีแก้ไขตน ย่อมมีโอกาสเป็นคนดียิ่งขึ้น

 

              >>โดย สมเด็จพระญาณสังวรฯ
    

     ครับ  สัปดาห์ที่ผ่านมา  ผมเผลอสติไปเพ่งโทษผู้อื่นมากหน้าหลายตา

 

    พรุ่งนี้  จะตั้งสติ ให้ดีครับ  จะไม่พยายามไปเพ่งโทษคนอื่นอีกต่อไป