เช้านี้ระหว่างอยู่ในห้องน้ำ อาจเพราะช่วงนี้หนูเป็นประจำเดือน ซึ่งเป็นความปกติของสตรีเพศที่ต้องเรียนรู้
อยู่ดี ๆ ตากระทบ “น้ำเลือด”
แล้วก็เกิดความคิดว่า
“เออ แฮะ ตั้งแต่กลับมาอยู่ขอนแก่นจะหกเดือนละ ยังไม่ได้บริจาคเลือดเลย แตกต่างจากตอนที่อยู่นนทบุรีมาก ๆ เพราะอยู่ที่โน่นได้บริจาคทุก ๆ สามเดือน”
“ทำไมนะ ?”
เพราะว่าอยู่ที่กระทรวงสาธารณสุข ทีมของสภากาชาดไทยเขามาขอรับถึงที่เป็ยกุศลแบบ delivery
อืมอย่างนี้นี่เอง เพราะหลายคนยังก้าวไม่ผ่านความยุ่งยาก หรือข้อแม้ในใจ จึงมีใครหลาย ๆ คนพร้อมที่จะเปิดโอกาสให้
แล้วใจหนูก็นึกแว๊บ.................
ถึงโครงการช่วยชาติขององค์หลวงตา (ที่ได้ฟังจากซีดี เมื่อไม่นานมานี้ เกี่ยวกับหน้าที่ ๆ ของคนมาขอเรี่ยไร หรือเอาซองผ้าป่า ต้นผ้าป่ามาแจก ซึ่งแต่ละคนก็เขียนมาเล่าประสบการณ์ให้คุณหลวงได้ถ่ายทอด)
อย่างนี้นี่เอง ใครหลาย ๆ คน จึงกระจายกันทำงาน แจกกองผ้าป่ากันทั่วประเทศ เพื่อจะได้นำโอกาสไปให้ผู้ที่ไม่สามารถมาได้ด้วยตนเอง
ใจหนูเบาและผ่อนคลายกับสิ่งที่ปรากฏกับตนเอง อนุโมทนาทั้งสภากาชาดไทย และทีมที่ทำงานถวายองค์หลวงตา
สักพัก................โทรศัพท์หนูดังขึ้น เป็นเสียงเฉพาะที่บอกว่า “ครูโทรมา”
การพูดคุยกับครูหลัง ๆ ใจหนูเบาขึ้น จากการสังเกตตนเองเช้านี้เช่นกัน
ท่านมีภารกิจให้ทำคือ
“มีซองผ้าป่าของวัดที่ครูไปทำหน้าที่อุทิศตนช่วยเหลือเด็ก ๆ ให้พ้นจากการครอบงำของยาเสพติด เยียวยาจนถึงระดับจิตวิญญาณ”
ครูบอกว่า “ซองผ้าป่าอยู่หลังรถประมาณหกสิบซอง”
ซึ่งหนูก็รับปากครู แม้จะไม่เคยทำเป็นการรับปากปนความสว่างของจิตอย่างบอกไม่ถูก เป็นขำ ๆ เพราะปกติหนูจะไม่ค่อยชอบการทำทานแบบนี้ เพราะเป็นทานแบบน่าสงสัยสำหรับตนเองค่ะ
เวลามีคนเอาซองผ้าป่ามาให้ ก็จะให้ตามแต่ศรัทธา แต่ใจก็สะดุด ๆ
ครานี้สงสัยถึงเวลาที่ต้องเรียนรู้เรื่องนี้ เหมือนรับกรรมยังไงอย่างงั้น
"แต่คงถึงเวลาที่ต้องเรียนรู้ จริง ๆ ว่าเป็นอย่างไร"
“ไม่ว่าอะไรก็ตามที่ได้รับโอกาสจากครู ศิษย์ไม่เคยคิดจะปฏิเสธ แต่ที่รู้สึกขำ ๆ ก็ คือ เหมือนพึ่งคิดได้ รู้สึกเหมือนเป็นปัญญาในตนเอง แล้วก็มีโจทย์มาทดสอบว่า เข้าใจจริงรึเปล่า กล้าทำด้วยใจผ่องใสจริงรึเปล่า ฮ่า ๆ ๆ"
ซึ่งหนูก็หัวเราะกับครูแบบขำ ๆ เพราะรู้สึกขำอยู่ภายในว่า
“เดี๋ยวนี้หนูโดนสอบเร็วมาก ๆ รู้อะไรปุ๊บโดน สอบปั๊บ ๆ ๆ ผ่านบ้างตกบ้าง แต่ก็น้อมรับโอกาส อันเป็นศรัทธาอันยิ่งใหญ่แห่งผู้คน”
พอวางสายสักพักมีข้อความจากครูส่งมาให้กำลังใจว่า
"อดทน ๆ มันคงเป็นเรื่องที่เราต้องเรียนรู้"
ที่สำคัญซองผ้าป่านี้ เป็นภารกิจอันยิ่งใหญ่ที่จะสร้างเจดีย์เก็บอัฐิธาตุขององค์พ่อแม่ครูบาอาจารย์ บุญหล่นทับจริง ๆ แบบด่วน ๆ ด้วยค่ะ เพราะว่า “ครูจะขอรับคืนเย็นนี้”
แต่หนูก็จะทำอย่างเต็มที่และทำ เท่าที่ทำได้ค่ะ............สาธุค่ะ
กุศลที่ลูกได้ทำไว้ขอเป็นพละส่งเสริมให้ลูกเข้าถึงธรรมที่ครูได้ถึงแล้วด้วยเทอญ.........
