เมื่อมาเจอกับคนที่ถูกใจ และอยากถ่ายทอดความรู้ให้กับผู้น้องที่มี     หน่วยก้านพอใช้ได้  เอางานเอาการ  อยากทำงานเช่นเดียวกับที่เราเป็น/ทำ  และ  มีแนวความคิดแบบเดียวกันหรือคล้าย ๆ กัน ก็จะแนะนำให้   โดยวันที่  16  มิถุนายน  2549  น้อง ๆ ที่รับผิดชอบเป็นทีมงานวิทยากรกระบวนการเพื่อกำหนดทิศทางและเป้าหมายงานของส่วนพัฒนาเทคโนโลยีการเผยแพร่และฝึกอบรม      ก็มาถามว่า หนูจะเขียนอย่างไรดีพี่   ดิฉันก็เลยบอกว่า  ฟังได้ว่าอย่างไร ก็เขียนไปตามนั้น   จะเขียนแบบเรียงความยาว ๆ หรือคำ หรือประโยคสั้น ๆ ก็ได้ตามที่เราได้ยินได้ฟัง  เขียนไปเถอะ..... แล้วน้องๆก็ถามอีกว่า หนูกลัวว่า...หนูจะเขียนไม่ครบและยังไม่เคยฝึกทำเลย   ดิฉันก็เลยบอกว่า ทุกคนก็ไม่มีใครเป็นมาก่อนหรอก...พี่ก็ต้องฝึกทำ และฝึกทำหลาย ๆ ครั้ง  

               หลังจากนั้น ดิฉันก็ให้กำลังใจว่า  1) ให้หาเพื่อนสักคนมาช่วยกันเขียนกับเราตามที่เขาเล่ามา  และ 2) พี่ก็จะเขียนตามไปพร้อม ๆ กันกับเราด้วยเราจะได้ช่วยกัน....เป็นเพื่อนกัน    ซึ่งพอถึงเวลาทำจริง ๆ น้อง ๆ จะดูตื่นเต้นกัน  ฉะนั้น  สิ่งที่ดิฉันทำก็คือ  จะกระตุ้นเป็นระยะ ๆ เหมือนเชียร์มวย เช่น  พอเจ้าหน้าที่ขึ้นมาเล่าถึงงานที่ตนเองทำ  งานที่ตนเองอยากทำ  และการสนับสนุนที่ต้องการ  ดิฉันก็จะบอกว่า  เอ้า!...คนเก็บข้อมูลขึ้นมาเขียนได้เล้ย  ซึ่งก็ได้ผลน้อง ๆ 2 คน ต่างติดกระดาษฟาง จับปากกา และอีกคนฟังแล้วบอกให้อีกคนเขียนตาม  ส่วนคนที่เขียนไปก็จะฟังไปด้วย  พอฟังไม่ทันหรือเขียนไม่ทันก็หันมาถาม "เพื่อนคู่หู"  ว่า  "อะไร ๆ ๆ บอกต่อซิ ๆ ๆ"  กล้าขึ้นเวทีและเขียนข้อมูลให้คนอื่นในที่สัมมนาได้เห็นตลอดเวลา  เชื่อมั้ย!  ฝึกประมาณ 2-3 ครั้ง ก็จะเกิดความมั่นใจ และสลับกันเขียนตามที่เขานำเสนอ  ก็แสดงว่า  มีความกล้าที่จะทำ และมีความเชื่อมั่นในตนเอง  ขึ้น                

               ฉะนั้น จึงเริ่มจาก ให้เขามีเพื่อน เพื่อสร้างความมั่นใจ  ต่อจากนั้นต่างคนก็จะต่างเขียนของแต่ละคนสลับกันไปมา และสุดท้ายหลังจากวันนั้นเมื่อมาประชุมรวมกัน ดิฉันก็ถามว่า รู้สึกเป็นงัยบ้าง?...ชอบมั้ย ? ที่ทำงานแบบนี้   น้อง ๆ ก็ตอบว่า  อยากจะฝึกอีก...ถ้าได้ทำหลาย ๆ ครั้งเขาน่าจะทำเป็นได้…”   จากคำตอบของเขาเหล่านี้ ก็คงจะเป็นหน้าที่ของพี่...ที่จะต้องหาเวทีให้กับ น้อง ๆ ได้ทดลองปฏิบัติและฝึกฝนตนเอง  ถ้าอยากจะทำและเรียนรู้กันจริง ๆ นะค่ะ.