เมื่อฝนพรำค่ำนั้นฉันจำได้

ลูกนกหลงรัง

 

 

                เมื่อฝนพรำค่ำนั้นฉันจำได้

นกหมอฝ้ายตัวหนึ่งซึ่งหนาวสั่น

เกาะมะกอกิ่งเก่าเราพบกัน

หน้าบ้านฉันหงอยเหงาพอเข้าใจ

 

                รู้ว่าคงหลงทางมาห่างบ้าน

บินมานานผ่านฟ้ากลางป่าใหญ่

จำห่างแม่แลพ่อรอคนไกล

ผจญภัยในดงจึงหลงรัง

 

                จึงปลอบนกเกาะให้สบายเถิด

อย่าเตลิดห่างดงจงห่วงหลัง

ไม่ควรจรร่อนเร่จนเซซัง

แม่คงรอพ่อคงหวังตั้งตาคอย

 

                รอรุ่งเช้าคราวที่สุรีย์ฉาย

ให้ร่างกายผ่อนพักอีกสักหน่อย

ถนอมแรงแสวงหากลางป่าดอย

จะล่องลอยบินไปกลางสายลม

 

                ความทุกข์ยากบากบั่นในวันนี้

เป็นวันที่ยอมรับทุกข์ทับถม

หากไม่ท้อสู้ทนคนนิยม

น่าชื่นชมกำหนดเป็นบทเรียน

 

                ชีวิตคนเปรียบเป็นเช่นนกน้อย

วันหนึ่งลอยเร่งรุดถึงจุดเปลี่ยน

เมื่อพลัดรังพรากลงในวงเวียน

จงพากเพียร “ทนรอ” วันต่อไป

 



โสภณ เปียสนิท

39/3 เขาพิทักษ์ หัวหิน ประจวบคีรีขันธ์ 77110