แม้เพียงประโยคเดียวก็เปลี่ยนชีวิตได้

   

        

       วันนี้นำเรื่องเล่ามาฝากค่ะ เป็นเรื่องของคำพูดที่ช่วยเยียวยาจิตใจ คำพูดที่ใครคนหนึ่งอาจมองธรรมดาแต่กับใครบางคนเขารู้สึกว่ามันเป็นประโยคทอง ประโยคที่โดนใจ  ช่วยให้ความทุกข์ใจที่แบกรับมานานหายไปเลย

       ผู้ป่วยคนหนึ่งเธอรู้สึกขัดแย้งกับลูกสาวมาตลอด เป็นปมความขัดแย้งที่สร้างทุกข์ใจให้เป็นอย่างมาก ผลก็คือทั้งเธอเองและลูกสาวก็ไม่มีความสุข ต่างก็เคืองใจกัน เหมือนมีม่านบางๆกั้นความสัมพันธ์แม่ลูกไว้ แม่ผิดหวังในตัวลูก ลูกก็คับข้องใจ ทำดีกับแม่มากมายทำไมแม่มองไม่เห็น

      เมื่อได้พูดคุยกับแพทย์เจ้าของไข้ในวันหนึ่ง แพทย์ได้พูดประโยคที่ว่า "ช่วงหนึ่งลูกสาวเองเขาไม่ได้อยู่กับเรา การเลี้ยงดูตอนนั้นอาจมีส่วนให้เขาเป็นแบบนี้" เมื่อเธอได้ฟังเธอบอกว่ามันโล่ง ใช่สิ เธอเลี้ยงดูมาดี ลูกไปเจอสิ่งแวดล้อมอีกแบบก็เป็นไปได้ที่ลูกจะแสดงออกอย่างนี้ได้ เธอเริ่มเข้าใจลูกมากขึ้น บอกว่าหมอเหมือนพระมาโปรด

     ไม่นานเธอก็ได้กลับบ้าน

     อีกกรณีเป็นเรื่องของลูกที่มาอยู่ต่างจังหวัดเพื่อเรียนหนังสือ เธอรู้สึกขัดแย้งในใจว่าทำไมแม่ส่งลูกสาวมาอยู่ไกลแต่ลูกชายกลับให้เรียนใกล้บ้าน มาอยู่ไกลทำให้คิดถึงบ้าน  เมื่อแพทย์พูดประโยคที่ว่า "อันที่จริงการที่ให้ลูกมาอยู่ไกลแบบนี้แม่ก็คงคิดถึงลูกเหมือนกัน" ประโยคนี้มันทำให้เธอเข้าใจแม่ รู้สึกว่าแม่เสียสละ เลิกโทษแม่ รู้สึกใจเป็นสุข

     จะเห็นว่าปัญหาต่างๆมองได้หลายมุม มีมุมมองดีๆก็สามารถพลิกวิกฤติเป็นโอกาสได้ บางทีตัวเราเองอาจคิดไม่ออกแต่เมื่อเปิดใจรับฟังมุมมองการคิดจากคนอื่นก็อาจช่วยให้ได้ฉุกคิด ไตร่ตรอง จริงอย่างที่เขาว่า ใช่จริงๆ เก็บเรื่องนี้มาเป็นทุกข์ตั้งนาน ถึงคราวปลดปล่อยเสียที ต้องขอบคุณประโยคทองที่ได้ยินครั้งนี้

     ในชีวิตจริงเราอาจเป็นทั้งผู้ให้และผู้ได้รับประโยคทอง เพียงเราจริงใจ ใส่ใจ เปิดใจ ให้แง่คิด ก็ช่วยเติมใจให้กันและกันได้

 

                                         ภาพจาก Internet