ยามเย็นที่ยังคงคำนึงถึง...

 

ยามเย็น...กลับมาจากการบรรยายพิเศษของยูมิแล้ว...ลงไปเดินเล่นรับลมชมวิวกับมวลญาติ ๆ เห็นวิวทะเลแสนงาม...

ยามเย็น...เห็นฝูงปลาแหวกว่ายไป ๆ มา ๆ ...ยามเย็นลมทะเลพัดผ่าน  ยืนมองเหมือนดังมีม่านเมฆในนภา...

เดินเลาะลัดไต่ไปตามเกาะแก่งหินหน้าบ้านพักริมทะเลฝั่งอ่าวไทย 

 เราเดินเล่นเพลิดเพลินใจ  แสนสบาย ๆ ในยามเย็น...

ช่วงวันหยุดที่ผ่านพ้นมาแล้ว...ไร้ข้อจำกัดใด ๆ

...เหมือนคนไม่มีอะไรหนักกายใจ...

เราเดินเล่นไปจนใกล้ค่ำแล้วในฤดูฝน...มีเรือหาปลามาเข้าฝั่งหน้าบ้านริมทะเลเราช่วยผักดันเรือขึ้นฝั่งและเลือกปลาสด ๆ ออกจากอวนลากแล้วขอซื้อกับเจ้าของปลาในเดี๋ยวนั้นได้หลายกิโลและค่ำวันนั้นอาหารของเราคือปลาในทะเล...

เราอยู่ในวิถีแบบบ้าน ๆ ห่างไกลจากสังคมของการแข่งขัน...ช่วงชิง...หน้ากากสังคม...ลมพัดผ่านกาย...เย็นสบาย ๆ ภายใต้ศาลากลางบ้านสวนมะพร้าวริมทะเล...ค่ำลงแล้ว...แว่วเสียงยุงร้องเพลงเริ่มดังมากขึ้น...เหมือนเตือนให้เราย้ายจากศาลาเข้าไปในบ้านได้แล้วเพราะหมดยามเย็น...นั้นแล.