จากที่นั่งอ่านบันทึก อ ขจิต (ภาษาอังกฤษกับความรัก(Love 3)) ซึ่งเป็นบันทึกที่มีผู้ติดตามเยอะมากๆ และเห็นความรักผลิบานในทุกหัวใจของสมาชิก gotoknow และดิฉันก็ประทับใจ กลอนบทหนึ่งที่ "ผอ บวร" นำมาฝาก โดยเติมเต็ม จาก "พี่เม่ย"  อีกที ชอบมากคะ เพราะว่าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า กลอนจะยาว และเนื้อหากินใจขนาดนี้ เพราะส่วนใหญ่การอ้างอิงกลอนบทนี้ ก็เอามาเฉพาะ ส่วนที่ทุกคนเคยเห็นและจำจนขึ้นใจ อย่างเช่นที่ พี่เม่ย จำได้ เหมื่อนที่ดิฉันจำได้ เท่าๆ กัน แล้ว ท่าน ผอ บวร ก็มาช่วยเติมเต็ม และก็เลยขออนุญาต copy ไว้นะคะ

      และมีกลอนบทหนึ่งที่ดิฉันจำได้ ประทับใจมาก เพราะที่มาของกลอนบทนี้ มันแปลกดี มันเป็นโฆษณาภาพยนตร์ เรื่อง "ไผ่สีทอง" ที่ลงโฆษณาในหนังสือพิมพ์ แล้วดิฉันอ่านเจอ (ตอนนั้น อยู่ ม.4 นะคะ มันนานมากแล้ว แต่ก็ยังจำได้ ไม่รู้ทำไม) ต่อมาอีกนาน ก็ได้ดูภาพยนตร์เรื่องนี้ จากทีวี ที่เค้ามาฉายเป็นหนังรอบดึกของทีวีช่องใหนจำไม่ได้แล้ว   จำเรื่องราวของหนังได้ลางๆ แต่จำได้ว่า คำว่า  ไผ่สีทอง คือ ชื่อรางวัล รางวัลอะไรสักอย่างหนึ่ง ที่น่าจะเป็นด้านงานเขียน

ทั้งหมดคือที่มาของกลอนบทนี้ ที่ดิฉันจำได้ขึ้นใจมาแสนนาน

     ...ถ้าถามว่าข้ารักมากแค่ใหน

ข้าขอให้สัจจาภาษาซื่อ

พร้อมหัวใจถอดวางกลางฝ่ามือ

แล้วยื่นถือให้นางอย่างจริงใจ

      ... ก็เขียนได้แค่นี้แหละที่รัก

เพราะมันแน่นหนักจนทนไม่ไหว

ถ้าความรักอยู่ที่กาย ใช่หัวใจ

จะถอดให้กากินจนสิ้นกาย....

    อ่านดูแล้ว เศร้านะ เหมือนไม่เข้าใจกัน  เหมือนอ่อนล้า และตัดพ้อ เฮ้อ ..... ความรัก ยากที่จะเข้าใจ