GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ตามรอยความคิด ก่อนจะเป็นบันทึก #3 การเชื่อมโยงพัฒนาบูรณาการศาสตร์กับมุมมองของคุณขจิต คุณปภังกร คุณนิว ครูน้อย-สิริพร และ ผอ.บวร

 ลูกฟุตบอลลูกกลมๆ  อะไรก็เกิดขึ้นได้ แม้แต่ทีมเต็งในฟุตบอลโลก ยังพลิกล็อคตกรอบ
ในการเขียนบันทึกหนึ่งๆของนายบอน!  ก็สามารถที่จะพลิกมุมมองได้เช่นกัน

ในบันทึกตอนนี้สำหรับ gotoknow จะตามรอยความคิด ก่อนที่จะเป็นบันทึก หยิบศักยภาพของ นักศึกษาปริญญาเอกมาใช้ประโยชน์ # 3 ; การเชื่อมโยงพัฒนบูรณาการศาสตร์กับมุมมองของคุณขจิต คุณปภังกร คุณนิว ครูน้อย-สิริพร และ ผอ.บวร

ที่บางท่านคลิกไปอ่านแบบผ่านๆไป ก็ได้แง่มุมความรู้ไปแล้วส่วนหนึ่ง แม้แต่การตามรอยความคิด จากบันทึกเดียวกัน ท่านก็จะได้ความรู้ในอีกแง่มุมหนึ่งที่ต่างออกไป

จากบันทึกเดียวกันนี่แหละ!!

 

ตามรอยความคิดกัน เจาะเบื้องหลังบันทึก หยิบศักยภาพของ นักศึกษาปริญญาเอกมาใช้ประโยชน์ # 3 ; การเชื่อมโยงพัฒนบูรณาการศาสตร์กับมุมมองของคุณขจิต คุณปภังกร คุณนิว ครูน้อย-สิริพร และ ผอ.บวร

 

1) หลังจากเขียนบันทึก #1 หยิบศักยภาพของนักศึกษาปริญญาเอกมาใช้ประโยชน์ ; มองดูคุณขจิต ฝอยทอง


แล้ว วันต่อมากลับมาเปิดดูบันทึก  อ่านข้อคิดเห็น แล้วมองแบบเชื่อมโยงประด็น จากข้อความของทั้ง 5 ท่าน (คุณขจิต คุณปภังกร คุณนิว ครูน้อย-สิริพร)


2)  หยิบ keyword 3 ประโยคสำคัญมาเป็นแรงบันดาลใจ

 - คุณนิว อ่านแล้วกลับมามองตัวเอง...เทียบไม่ได้กับนักศึกษาปริญญาเอกคนอื่น ๆ
- 
ครูอ้อยการเป็นนักศึกษาปริญญาเอกนั้น  ได้ผ่านการมองตนเอง  มองเพื่อนรอบข้าง  มองไปข้างหน้า  เหลียวมองคนข้างหลัง

- คุณขจิต ผมมีความสุขกับการอ่านบันทึก การแสดงความคิดเห็น การฝึกการเขียน ในหลักสูตร ในหนังสือเรียนไม่มี

3) เอา 3 Keyword เป็นเป้าหมาย เขียนข้อสังเกต+ประเด็นน่าคิด ออกมาได้ 24 ประเด็น 

4) เหลือบไปเห็นข้อความของครูน้อย บางครั้งมองไปถึงผู้บริหารจนเกิดเรื่องก็มี…..

สะดุดใจตรงคำว่า ผู้บริหาร พอดีเปิดอ่านบล็อกต่างๆ เห็น ผอ.บวรเขียนข้อคิดเห็นในหลายบล็อก เลยหยิบมา เขียนประเด็นน่าคิดสำหรับ ผอ.บวร อีก 5 ข้อ

5) คุณปภังกร เขียนในข้อคิดเห็นฝากให้นายบอนว่า โอกาสหน้าผมขออนุญาตเชิญคุณบอนมาร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในชั้นเรียนของ "พัฒนบูรณาการศาสตร์" บ้างนะครับ


หลังจากเขียนประเด็นน่าคิดถึงคุณปภังกร ไปหลายข้อ มองไกลไปว่า เค้าจะเชิญนายบอนไปจริงๆหรือ งั้นไม่ต้องรอถึงชาติหน้า  เอ๊ย โอกาสหน้าหรอก เอากันตอนนี้เลย เขียนบันทึกซะยาวเหยียด ประมาณว่า ถ้าไปนั่งในชั้นเรียนก็จะพูดมาประมาณนี้ ( แต่ของจริง คงจะยิ่งกว่านี้ พร้อมสื่อประกอบ หรือ ยกกรณีศึกษาให้ลุ่มลึกกว่านี้)

6) หลังจากเขียนบันทึกจนถึงจุดที่คิดว่า พอได้แล้ว (ยาวเชียว) พิมพ์ใน MicroSoft  Word   นายบอนก็ทำการ Copy ข้อความไปวางในเพิ่มบันทึกของ gotoknow

7) ข้อความยาวเกินไป เปิดโปรแกรมบราวเซอร์ท่องอินเทอร์เนตคู่ใจของนายบอน  Thai Firefox Community Edition 1.5เข้าไปในบล็อกของทั้ง 5 ท่าน  ดึงภาพแต่ละท่านมาแทรกในบันทึก

8) คลิกเข้าไป http://www.ubu.ac.th มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี เข้าไปดูรายละเอียดหลักสูตรที่ คุณปภังกรไปเรียน พร้อมทำลิงค์เชื่อมโยงในบันทึกทันที

9) คลิกที่ปุ่มเพิ่มบันทึกทันที….


10) เวลาผ่านไป กลับมาอ่านข้อคิดเห็นอีกครั้ง เกินคาด กับข้อคิดเห็นของ นายรักษ์สุข (คุณปภังกร) เหมือนเขื่อนแตก ความรู้ทะลัก เขียนบันทึกถึง 6 ครั้ง แบบได้ใจกันจริงๆ

จนนายบอนต้องเขียนบันทึก ตามรอยความคิดในตอนนี้ออกมา….

ประเด็นน่าคิด
1) ท่านให้สิ่งใดกับใครไป สิ่งนั้นก็จะกลับคืนมาสู่ท่านไม่วันใดก็วันหนึ่ง

2) คุณปภังกร ได้เติมเต็มความรู้คือพลังให้กับหลายๆคน นายบอนเลยตอบแทนอย่างสาสมด้วยการเสริมแรง เติมฮักเติมแฮงให้คุณปภังกรได้มีพลังเพิ่มขึ้น ซึ่งคุณก็พิสูจน์ออกมาให้เห็นแล้ว ที่ความรู้ทะลักออกมาเขียนข้อคิดเห็นซะ 6 ครั้งในเวลาใกล้ๆกัน (ถ้าเขียนแบบนี้บ่อยๆ สงสัยต้องรีบไปเยี่ยมนายรักษ์สุข อุบลราชธานีซะแล้ว)

3)  บล็อก Keep in Mind นี้ ใครมาเขียนข้อคิดเห็นที่โดนใจเจ้าของบล็อก ก็จะมีบันทึกถึงเจ้าของข้อคิดเห็นในแบบพิเศษจริงๆ…..!!!! (ในแบบที่คนอื่นใน gotoknow คงจะไม่เขียนกัน)


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 37905
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 8
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (8)

  • เมื่อไรจะได้ F2F ครับผม
  • รอมากินข้าวเหนียว ไก่ ย่าง

รอผู้ที่จะนัดหมายวันเวลาที่แน่นอนครับ เมื่อไหร่ ก็เมื่้อนั้น

 

หรือบางที ผมไปเยี่ยมเพื่อนที่ มทส. ผมก็จะแจ้งให้พี่ขจิตทราบล่วงหน้าละกันนะครับ

ไม่น่าพลาดบทความนี้เลยครับ

วันนี้นายรักษ์สุขได้มีโอกาสเปิดย้อนกลับมาหาบันทึกเก่า ๆ ของนายบอนอีกครั้ง คุ้มค่ามาก ๆ เลยครับ

ตอนนั้นครูอ้อยยังเป็นครูน้อยอยู่เลยค่ะ...คุณบอน

กลับมาอ่านบันทึกนี้อีกครั้ง ได้แนวคิดและมุมมองในหลายประเด็น ขอบคุณมากครับ

ครูอ้อย ก็ตามมาอ่านค่ะ คิดถึงคุณบอน