ปฏิทินประจำบล็อกกลับมาแล้ว ดีใจจังเลย

  Contact

  ขอบคุณอ.จันทวรรณและอ.ธวัชชัยเป็นอย่างมากต่อการพัฒนาอย่างไม่หยุดยั้งค่ะ  

เปิดเข้ามา GotoKnow วันนี้ ได้พบของรักของโปรดที่เคยมีใน GotoKnow version แรกซึ่งขาดหายไปใน version ใหม่ กลับมาปรากฏอยู่ที่เดิมแล้ว ดีใจเป็นอย่างมากเลยค่ะ นอกเหนือจากได้ดีใจกับคุณครูนงเมืองคอนที่ได้รางวัลสุดคะนึงไปแล้ว

วันนี้ทั้งวันไปเฝ้าสนามกีฬาม.อ. เนื่องจากงานกีฬาสีของโรงเรียนม.อ.วิทยานุสรณ์ ได้ชื่นชมกับความสามารถของคุณครูและนักเรียนโรงเรียนนี้ ได้เห็นศักยภาพในทางสังคมของอนาคตของชาติเราแล้ว ดีใจและเชื่อว่าเมืองไทยไม่มีทางสิ้นคนดีแน่ค่ะ เราต้องช่วยกันสนับสนุนให้คนดีได้เป็นใหญ่เป็นโต ช่วยกันสอน ช่วยกันอบรมอนาคตของชาติที่มีวี่แววจะได้เป็นใหญ่เป็นโตให้เป็นคนดี 

คุณครูจำนวนประมาณไม่เกิน 40 คน (จำตัวเลขแน่นอนไม่ได้ค่ะ ขอโทษด้วย) ซึ่งแต่ละคนคงมีอายุคงไม่เกิน 30 กันเลยสักคน ถือได้ว่าเป็นอนาคตของชาติเช่นกัน สามารถดำเนินการรวมทั้งควบคุมเด็ก รวมแล้วคงประมาณเกือบๆ 500 คนได้เป็นอย่างดี จัดงานได้ใหญ่โตด้วยความเรียบร้อย สมบูรณ์แบบ หลังเลิกงาน ทั้งสนามสะอาดเรียบร้อย เด็กๆเก็บขยะติดกลับไปทิ้ง ไม่มีอะไรเหลือทิ้งไว้บนอัฒจรรย์ ยอดเยี่ยมจริงๆค่ะ

ถือเป็นวันดีวันหนึ่งที่พบแต่สิ่งดีๆ แล้วเมื่อกลับมาถึงบ้านอย่างเหนื่อยอ่อนแล้ว ก็มาพบของดีๆ เรื่องดีๆก่อนนอนอีก ขอบคุณจริงๆค่ะ 

Posted in Gotoknow GotoKnow By  In เรื่องเล่าและเรื่องคุยจาก Lab Chem

Post ID: 37852, Created: , Updated, 2012-02-11 15:19:00+07:00 +07 Asia/Bangkok, License: All Rights Reserved, Comments: 5, Read: Click

Tags #โรงเรียน#คนคุณภาพ#งานกีฬาสี#การใช้งานgotoknow

Recent Posts 

Comments (5)

เมตตา ชุมอินทร์
IP: xxx.172.89.70
Written At 

เป็นของโปรด ของเมตตาเช่นกันค่ะ เป็นอะไรที่ทำให้เราเหลือดูแล้ว กระตุ้นต่อมเขียนได้อย่างดีเยี่ยม

Handy
Written At 
    ใช่ .. ใช่ .. ใช่  ผมก็ชอบครับ เหมือน กุญแจวิเศษ  ไข คลิก ไปยังที่หมายในบ้านอันรกรุงรังของผมได้อย่างง่ายดาย

คนพัฒนาก็ชอบค่ะ แต่เพิ่งมีเวลาได้ทำค่ะ ยังมีสิ่งที่ต้องปรับปรุงอีกร้อยแปดพันเก้าค่ะ

ปล. เมื่อคืน optimize ระบบให้เร็วขึ้นอีกนิดแล้วคะ เดี๋ยวนี้เวลาเข้าที่หน้าบันทึกที่ได้รับข้อคิดเห็นล่าสุด ก็จะไม่ค่อยช้าแล้วนะค่ะ :)

ยอดเยี่ยมจริงๆค่ะ อ.จันทวรรณ ไม่รู้จะสรรหาคำขอบคุณอะไรมาบอก ไม่ได้แต่งกลอนมานานมากแล้วก็ได้ออกมาเพราะอยากขอบคุณที่บันทึกพี่เม่ยนี้ค่ะ