ช่วงเย็นเป็นเวลาที่สามารถทำงานที่ต้องใช้สมาธิได้ดี เพราะไม่ค่อยมีโทรศัพท์มาแทรก เวลากำลังคิดอะไร ทำให้คิดงานได้ต่อเนื่องได้นานดี นอกจากนี้ เวลาทำงานอะไรแล้ว ต้องใช้เอกสารอื่นประกอบก็สามารถหาได้ในทันที ซึ่งต่างจากการนำงานกลับไปทำที่บ้าน เพราะสำหรับตัวเอง ถ้าหอบงานกลับไปบ้าน บ่อยครั้ง มักจะกองอยู่ปลายเตียง แล้วก็หอบกลับมา
แหม เรื่อง หอบไป แล้ว หอบกลับ นี่ผมทำเป็นประจำเลยครับ ... สิ่งที่ได้อย่างเดียวคือ ความ อุ่นใจ
ว่ามีงานอยู่ใกล้ตัว ถ้า จะทำต่อก็ทำได้ แต่ส่วนมาก ไม่ได้ทำ เพราะ ล้า มาทั้งวันแล้วนั่นเอง
ดิฉันก็เป็นเช่นกันค่ะ หอบอยู่นั่นแหล่ะ มีอยู่ครั้งหนึ่งหอบกลับไปแล้วหอบกลับมาไม่หมด มีเอกสารสำคัญชิ้นหนึ่งที่ เจ้านายระดับสูงบังเอิญเรียกหาจะใช้ในที่ประชุมภายใน 2 นาทีหลังจากเรียกหา ดิฉันทำไงหล่ะที่นี้ จะกลับไปเอาที่บ้านก็ต้องใช้เวลา ไป-กลับ ตั้ง 15 นาทีเป็นเลขานุการในที่ประชุมด้วย หลังจากที่ดิฉันตั้งหลักได้ จึงเรียนเจ้านายไปตรง ๆ ว่า …“เมื่อวานหนูขยันไปหน่อย หยิบงานชิ้นนั้นกลับไปทำที่บ้านแล้วลืมติดมา” ช่วยกรุณาพิจารณาเรื่องอื่นไปก่อน…สำหรับหนูขออนุญาตกลับไปเอกสารชิ้นนั้นที่บ้านก่อนค่ะ..และขออนุญาตจะส่งคนอื่นขึ้นมาบันทึกรายงานการประชุมแทนหนูสัก 15 นาที ค่ะ ด้วยความอึดอัดมากในวันนั้น แต่ดิฉันมีบุญเก่าช่วยไว้ “ไม่เป็นไรครับผมมีสำเนา ช่วยไปบอกเลขา…ว่าผมขอเรื่องนี้….” ตั้งแต่วันนั้นมา ก่อนจะกลับบ้านดิฉันจะนั่งทบทวนว่า วันนี้มีงานเร่งด่วนอะไรที่ต้องใช้เวลาที่บ้านทำ ต้องใช้เอกสารอะไรประกอบบ้าง ถ้าทำงานชิ้นที่ไม่ต้องหอบเอกสารประกอบมากมายได้ ก็จะทำงานชิ้นนั้นก่อน และที่สำคัญ เราไม่ควรหอบงานติดตัวไป เพราะเราต้องดูแลสอนลูกทำการบ้าน ดูแลอาหารการกิน ดูแลเสื้อผ้า ดูแลบ้าน (สมดุลระหว่างงาน ครอบครัว)ไม่งั้นเราจะหอบไปหอบมา นอกจากจะดูรุงรังแล้ว เราอาจจะกลายเป็นประเภทไม่ได้ทำดังที่ตั้งใจไว้ บ่อย ๆ หรือ “ตั้งใจจะทำอะไรไม่เคยสำเร็จสักที” ได้ค่ะ
บางครั้ง พยายามตัดใจ ไม่หอบ จะดีกว่า แต่พยายามทำงานที่มีอยู่ให้เสร็จ แล้วกลับบ้านโดยไม่หอบ เพราะการทำงานที่ทำงานเราจะสะดวกมากกว่า มีอุปกรณ์และข้อมุลในการทำงานเพียบ ยอมอยู่เย็น นิดหน่อย หรือแวะเข้าไปซักนิด จะได้งานมากกว่าค่ะ และเคยเป็นอย่างคุณเมตตา แต่ดีที่ไม่ใช่งานด่วน ขอบคุณ คุณ Handy และ คุณเมตตา ที่เข้ามาร่วมแลกเปลี่ยนกัน ประสา คนทำงาน