http://www.google.co.th/imglanding?q

        "สนุกกับการทำงาน..มีความสุขกับการทำงาน" ฉันเคยได้ยิน ได้ฟัง ได้อ่านมาบ่อย ๆ แต่ในความจริงแล้วระดับของความสนุกกับความสุข  มันน่าจะเกี่ยวข้องกับหน้าที่ความรับผิดชอบ  และปัจจัยของความพอใจก็น่าจะเป็นอีกส่วนหนึ่งของการทำงาน 

        ตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันนี้เป็นเวลาเกือบเต็มสัปดาห์ที่ฉันกลับบ้านมืดค่ำทุกวัน  อย่างเร็วที่สุดสองทุ่มกว่า ๆ  ช้าที่สุดเกือบสี่ทุ่ม "เหนื่อยแสนเหนื่อย  เมื่อยล้าก็ไม่มีสิทธิ์บ่น"  หันไปมองหน้าแต่ละคน  ดูท่าท่างอ่อนล้าอ่อนแรงพอ ๆ กัน 

        ฉันพูดเปรย ๆ ว่า "หากพวกเราทำงานกันแบบนี้ กลับบ้านมืดค่ำ ทุ่มเทกันตลอดมาและตลอดไปโรงเรียนของเราคงสุดยอด"  ฉันจึงถูกเพื่อน ๆ ร้องตะโกนเสียงดังลั่น...ว่า.. "เชิญครูคิมคนเดียวเถอะ" ฉันเป็นคนเอกเขนกจึงไม่ค่อยทุกข์ร้อนหรือเป็นกังวลเหมือนคนอื่น ๆ  งานจะมากหรือจะน้อยก็ทำได้เป็นปกติ

        โรงเรียนของฉันเป็นเจ้าภาพ "เครือข่ายโรงเรียนคุณธรรมชั้นนำและเปิดบ้านคุณธรรม" ต้องเตรียมจัดงานและต้อนรับโรงเรียนในตำบลให้มาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ มีการประกวดโครงงานคุณธรรมฯ นักเรียน  การจัดนิทรรศการคุณธรรม การเล่านิทานคุณธรรม และเรื่องเล่าเร้าพลังในวันศุกร์ที ๑๖ กรกฏาคม ๒๕๕๓

        ฉันมีหน้าที่เป็นที่ปรึกษากิจกรรมของโรงเรียน  แต่ฉันได้ร่วมมือช่วยครูทุกคนทำงาน  และขอทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกซ้อมนักเรียนชาย ๓ คน ที่เป็นผู้ส่ง "โครงงานพี่พอเพียงน้องเพียงพอ" เข้าประกวด  ได้ให้คำแนะนำการทำภาพนิ่ง การทำรายงานโครงงานและการฝึกนำเสนอภายในเวลา ๗ นาที  แต่...ฝึกอย่างไรก็ได้ ๘ นาที  ฉันบอกกับนักเรียนที่เข้าประกวดว่า "เกินเวลาก็ไม่เป็นไร  ขอให้ตั้งใจพูดให้จบแม้ว่าจะถูกตัดคะแนน เพราะเป็นเรื่องดีที่เราควรนำเสนอต่อสาธารณะชน"

        ฉันจึงได้บันทึกภาพเคลื่อนไหวและเปิดให้นักเรียนทั้ง ๓ คนชม และฝึกอีก ๒ รอบทำให้ได้เวลา ๗ นาทีพอดี  เพราะนักเรียนคนหนึ่งเห็นข้อบกพร่องของตนเองจากการชมภาพเคลื่อนไหว  จึงมีความคิดใหม่ในการรวมภาพเข้าด้วยกันถึง ๓ ภาพ  ทำให้สามารถบรรยายได้ใจความดีขึ้น  รู้สึกดีใจและภาคภูมิใจที่นักเรียนทั้งสามคนมีความตั้งใจสูงมาก

        ตามปกติ  เพียงการทำหน้าที่การสอน  ยังมีเวลาว่างเข้าเน็ตอ่านและตอบเม้นท์บ้าง  แต่ระยะนี้แทบจะไม่มีเวลาเข้าเน็ตเสียเลย    วันนี้ก็เช่นเดียวกัน ได้ตั้งใจว่า "เมื่อกลับถึงบ้านจะอาบน้ำแล้วเข้านอนเลย"     เนื่องจากความเมื่อยล้าได้หายไปเมื่องานของเราสำเร็จก็อาจเป็นได้  ประกอบกับได้ฟังเพลงโปรด และแอร์เย็น ๆ มาในรถก็ทำให้รู้สึกดีได้

           แม้ว่าการเดินทางบนถนนที่คดเคี้ยว  ขึ้นเขาลงเขาผ่านป่า  มืดค่ำแล้วถ้าไม่ใช่วันศุกร์เราจะมีเพื่อนร่วมทางน้อยมาก  เพราะวันศุกร์เป็นโอกาสของการเดินทางกลับบ้านต่างจังหวัด  หรือการเดินทางไปพักผ่อนของคนอื่น ๆ เพราะเป็นเส้นทางติดต่อกับภาคอิสาน แต่บรรยากาศที่เงียบและการขับรถอย่างระมัดระวังก็ทำให้มีความรู้สึกสบายกับความเงียบได้

           เมื่ออาบน้ำแล้วทำให้รู้สึกสดชื่นและสบายใจ  ถือโอกาสแบ่งเวลามาเข้าบล็อกได้เขียนบันทึกเล่าระบายความในใจบ้างก็ยังดี  "ไม่สุขก็ทำให้สุข ไม่สนุกก็ทำให้สนุกได้" ฉันคิดของฉันแบบนี้ 

http://www.google.co.th/imglanding?q

ยุ่งงานแต่ไม่ยุ่งใจ