สวัสดีคะนี่ก็ใกล้จะถึงวันแม่แล้ว คิดถึงแม่จังได้แต่ดูรูปถ่ายของแม่เพราะแม่ไม่อยู่แล้ว และขอฝากบทกลอนสำหรับคนหัวอกเดียวกันที่แม่จากไปแล้วคะ

 วันที่ไม่คิดว่าจะมาถึง                    เป็นวันซึ่งวิปโยคโศกไฉน

วันที่ฟ้าผ่าลงตรงหัวใจ                   เมื่อแม่ไปเงียบเงียบและเฉียบพลัน

จับดูเนื้อ เนื้อละมุนยังอุ่นอยู่            ตาทั้งคู่หลับพริ้มเหมือนอิ่มฝัน

จับมือแม่แม่ตอบเหมือนปลอบกัน     เหมือนมือนั้นจะขยับซับน้ำตา

ลับลี้ ลับลี้ แม่หลับใหล                 ไม่บอกใครซักคนให้ค้นหา

ไม่สั่งเสียสักคำไม่ร่ำลา                  ไปไม่ว่า..แต่ขอให้รอนิด

ให้ลูกป้อนข้าวน้ำสักคำหนึ่ง            เหมือนแม่ซึ่งป้อนลูกพันผูกจิต

ให้รักษาหาหมอต่อชีวิต                 จนสุดฤทธิ์แล้วจะลาไม่ว่าเลย

นี่จู่จู่ก็ไปกระไรหนอ                      ลูกวอนขอให้แม่รับแม่กลับเฉย

มีแต่ให้ และให้ไม่ภิเปรย                แม่ไม่เคยรับใครเกรงใจคน

เกรงใจจนวันสุดท้ายในชีวิต            คนใกล้ชิดมิให้ต้องมาหมองหม่น

แม่มาเดียวไปเดียวเด็ดเดี่ยวล้น        ด้วยกุศลนำไปไม่ทรมาน

แต่ลูกสิทรมานนานกว่าแม่             ไม่อยากแลสิ่งใดที่ในบ้าน

แม่ทำไว้ให้ทุกคนเป็นผลงาน         ลูกและหลานจึงอนาจจะขาดใจ