บรรยากาศแห่งการปล่อยวาง

ประวัติ

      เริ่มรับราชการครูเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2537 ณ โรงเรียนบ้านบ่อไทย อ.หนองไผ่   จ.เพชรบูรณ์ ปัจจุบันสอนที่โรงเรียนซับมงคลวิทยา อ.เทพสถิต จ.ชัยภูมิ

รางวัลที่ได้รับ

 ♣ รับรางวัลคนดีของแผ่นดินจากกระทรวงยุติธรรม 2553

♣ ครูดีในดวงใจ ครั้งที่ 1 ประจำปี 2547 จาก สพฐ.

♣ บุคลากรต้นแบบปฏิรูปกระบวนการเรียนรู้ รางวัลครูเกียรติยศ

 ♣ ข้าราชการตัวอย่างจาก สปจ. ชัยภูมิ

หัวใจของคำว่าครู

     ผมเริ่มรับราชการครูเมื่อปี พ.ศ. 2537 ทำหน้าที่เป็นครูสอนศิลปะในโรงเรียนขยายโอกาศทางกาศึกษาคือสอนตั้งแต้ชั้นประถมปีที่ 1 จนถึงมัธยมศึกษาปีที่ 3 คำว่าขยายโอกาสก็คือ ครูต้องสอนเด็กที่ขาดโอกาศในศึกษา ส่วนมากเป็นเด็กในชนบทที่พ่อแม่ผู้ปกครองไม่สามารถส่งต่อให้นักเรียน เรียนต่อในระดับที่สูงกว่านี้ได้เนื่องจากเหตุผลของความจำเป็นในการดำรงชีวิต คือส่วนใหญ่ผู้ปกครองยากจน

     การเรียนการสอนพบอุปสรรคเกือบทุกด้านความพร้อมของเด็กนักเรียนการขาดแคลนวัสดุอุปกรณ์โดยเฉพาะที่เกี่ยวกับการทำงานศิลปะ ครูคือทุกอย่างของเด็กต้องเตรียมความพร้อม ต้องหาวัสดุอุปกรณ์เพื่อการเรียนการสอนจะได้ดำเนินต่อไป สิ่งที่ผมสังเกตเห็นและเป็นจุดที่น่าสนใจ และเป็นความหวังในการเรียนวิชาศิลปะก็คือ เด็กนักเรียนในชนบทให้ความสนใจและมีความชอบในวิชาศิลปะมาก อาจเป็นเพราะวิถีชีวิตที่อยู่ใกล้ชิดกับธรรมชาติ ประเพณี และวัฒนธรรม แค่นี้คงเป็นจุดเริ่มต้นของความหวังในวิชานี้

 เขียนใจก่อนเขียนรูป

      เนื่องจากศิลปะเป็นวิชาในกล่ม สลน. (สร้างเสริมลักษณะนิสัย) ศิลปะเป็นสิ่งสวยงามและบริสุทธ์เป็นวิชาที่ต้องใช้สุนทรีย์เพื่อยกระดับจิตใจและสร้างสรรค์ในสิ่งที่ดีงาม ไม่ได้มุ่งเน้นเพื่อวาดรู้แข่งขันให้ได้รางวัล ผมจึงต้องปรับกระบวบการสอนโดยเริ่มปรับที่ใจนักเรียนก่อนคือมีแนวคิดว่า คนที่จะเรียนศิลปะได้ดีต้องมีใจที่ดีและถูกต้องก่อน ผมจึงเริ่มคุยและแลกเปลี่ยนแนวความคิดกับนักเรียนจนได้ข้อตกลงและสรุปว่าเราต้องปรับใจกันก่อนจนได้คำจำกัดความว่า "เขียนใจก่อนเขียนรูป" ผมต้องสอนเขาสังเกตสิ่งรอบข้างเช่น เห็นขยะตกอยู่เราควรทำอยางไร มีหญ้าขึ้นรกบริเวรอาคารเรียนเราควรทำอยางไร ก่อนเรียนศิลปะห้องยังสกปรกอยู่ควรทำความสะอาดหรือไม่ ครูปลูกต้นไม้ไว้ควรเอามือไปเด็ดหรือไม่ ถ้าเราช่วยกันทำสวนย่อมนอกเวลาเรียนจะเป็นประโยชน์ต่อส่วนรวมไหม

     ถ้านักเรียนสังเกตสิ่งเหล่านี้ได้และรู้ว่าควรทำอย่างไร การเรียนและทำงานศิลปะของเขาก็จะมีความละเอียดอ่อนทั้งด้านความคิดและทักษะพูดง่ายๆก็คือ เด็กที่จะเรียนศิลปะได้ดีต้องมีจิตใจดีก่อน

  

  

  

รับรางวัลคนดีของแผ่นดินจากกระทรวงยุติธรรม 2553 

 

                        

 

 

ให้สัมภาษณ์กับรายการคนค้นคน (โทรทัศน์ช่อง 9)

 

เป็นวิทยากรสอนการวาดภาพให้กับรายการ สอนศิลป์ (โทรทัศน์ช่องทีวีไทย)

 

การสร้างสรรค์งานศิลปะในอดีต

  

 

 

                                  

 

การสร้างสรรค์ผลงานปัจจุบัน (ช่วงแรก)

      ผมระทับใจบรรยากาศและวิธีชีวิตในท้องทุ่งอีสานทุกครั้งที่ผมอยู่กลางท้องนาจะมีความรู้สึกสบายทำให้นึกถึงอดีตที่มีแต่ความเรียบง่าย ในท้องทุ่งนาไม่มีเร็วไม่มีช้าและไม่มีอะไรที่เกินกว่าการดำเนินชีวิตที่ควรจะเป็น ผมร่างภาพทุ่งนา ภาพควาย ที่ประทับใจด้วยดินสอ เกรยอง สีน้ำ สีน้ำมัน สีอะคลีริค และนำภาพเหลานี้มาสร้างผลงงานที่สมบูรณ์ โดยเน้นเรื่องบรรยากาศและวิถีชีวิตที่ดำเนินอยู่ในท้องทุ่งนา

 ผลงานช่วงแรก

     การสร้างสรรค์งานศิลปะช่วงแรกเป็นงานเรียนในระดับปริญญาโท ผมต้องปรับตัวปรับความคิด ต้องเรียนรู้เรียนรู้กระบวนการสร้างสรรค์แบบที่ศิลปินเขาทำกัน รู้สึกงงแล้วงงอีก แล้วก็งงอีกงงแล้ว อยู่พักใหญ่

      เคยสอนศิลปะให้นักเรียนตัวเล็กๆ เด็กก็คือระนาบสีขาวสะอาดที่ครูต้องแต่งแต้มให้สวยงาม แต่พอมาเป็นนักเรียนเองมืดแปดด้านจริงๆ 

      ความเป็นครูศิลปะมันยากตรงที่เราต้องสอนทักษะชีวิตและทักษะการทำงานศิลปะให้นักเรียนไปพร้อมๆกัน แต่พอมาสร้างงานแบบศิลปินเขาทำกันมันยากตรงการค้นหาสิ่งที่เรารู้สึก สิ่งที่เราอยากทำ ต้องหาความพอดีที่จะต้องตอบโจทย์ที่เรารู้สึกใรเรื่องที่เราอยากทำให้กระจ่างชัด ต้องชัดเจนทั้งเทคนิคเนื้อหากระบวนการทุกอย่างต้องชัดเจน ซึ่งเป็นสิ่งที่ต้องใช้เวลา บางครั้งทำแล้วทำอีกก็ยังไม่ถึงจุดหมาย เคยถามตัวเองว่าความพอดีของศิลปะมันอยู่ตรงไหนรู้สึกท้อแต่ก็บอกตัวเองว่าต้องสู้ ค้องเดินไปถึงจุดหมายไปให้ได้

  

 พื้นที่และกระบวนการสร้างงานของผม

 

 

     การสร้างสรรค์ผลงานช่วงแรกบรรยากาศและวิถีชีวิตของชาวอีสาน ผมใช้ฟางข้าวฟาดสร้างพื้นผิวสร้างความรู้สึกความเป็นท้องทุ่งแต่เทคนิคเด่นกว่าอารมณ์และความรู้สึกที่ต้องการสื่อ

 

 

      ท่าน ศ.ชลูด นิ่มเสมอ ดร.นนทิวรรธน์ จันทนะผะลิน และ ศ.ปรีชา เถาทอง ศิลปินแห่งชาติวิจารย์และตรวจผลงาน การได้เรียนกับท่านทำให้ชีวิตในการทำงานศลปะมีคุณค่ายิ่ง คำวิจารณ์แนะนำและคำติชมของท่าน คือยาและพรอันประเสริฐจากครูผู้มีเมตตาต่อศิษย์ ผลงานช่วงที่ 2        ในการสร้างสรรค์ผลงานช่วงแรกเป็นไปตามความประทับใจแบบกว้างๆ ยังไม่สามารถบอกแนวคิดที่ชัดเจนได้มีความรู้สึกว่าเวลาเขียนควายกับทุ่งนาแล้วรู้สึกสบายใจ จากการวิเคราะห์ผลงาน ภาพส่วนใหญ่ที่ถ่ายทอดออกมาเป็นบรรยากาศของฝูงควายและทุ่งนาในเวลาเย็นเป็นส่วนใหญ่ จากคำแนะนำที่ได้รับจากคณาจารย์และเพื่อน คำถามที่ถูกถามอยู่เสมอว่า "ทำไมชอบเขียนภาพตอนเย็น ทำไมควายต้องหันหลัง"ผมวิเคราะห์จากคำถามเหล่านี้ โดยใช้เวลาไปศึกษาที่ทุ่งนา บางครั้งนั่งร่างภาพ บางครั้งนั่งเฉยๆ ใช้เวลาตั้งแต่เช้าจรดเย็นจนกระทั่งพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า และทุกครั้งที่ผมชอบและประทับใจมากที่สุดจะเป็นเวลาเย็นที่ชาวบ้านเรียกว่า แดดร่มลมตกแสงแดดอ่อนลงลมพัดมาเบาๆ ทุกชีวิตในท้องทุ่งละวางจากการงานและเดินทางกลับบ้าน บ้านที่เป็นศูนย์รวมของความสุข ผมจึงเข้าใจว่าทำไมจึงชอบบรรยากาศ เมื่อสร้างสรรค์ผลงานช่วงเวลาเย็นจึงเข้าใจว่า ทุ่งนาคือการงานที่ต้องทำ ควายก็คือตัวแทนของสรรพชีวิต ตอนเย็นก็คือเวลาที่ทุกๆชีวิตจะต้องระวางการงาน ความสำเร็จ ความล้มเหลว แล้วเดินทางกลับไปยังศูนย์รวมของความสุขที่แท้จริงคือบ้าน บ้านที่เราปล่อยวางทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อพักผ่อนอย่างมีความสุข

 

 

การสร้างสรรค์ผลงานล่าสุดแนวความคิดเทคนิคและกระบวนการเริ่มชัดเจนยิ่ง

ขื้น ท่าน ศ.ชลูด นิ๋มเสมอ กรุณาตั้งชื่อผลงานว่ากลับสู่คอก(returning home)

 

 

ประเมินความก้าวหน้าวิทยานิพน์ครั้งที่  1

ปล่อยตัวปล่อยใจ

ไหนคนไหนควายแยกไม่ออกเลย

  

ผลงานวิทยานิพนธ์ล่าสุด

     ควายกลับคอก  คนกลับบ้าน  สองปีว่าแล้วของการศึกษาศิลปะในรั้วตักศิลาเป็นช่วงเวลาที่มีค่ามีสิ่งที่ได้มาและสิ่งที่เสียไป

     ถ้าการหันหลังกลับคือการเดินทางต่อ นี้คือสิ่งที่ผมเป็นอยู่ขณะนี้  วิทยานิพนธ์เดินมาถึงปลายทางเป็นปลายทางที่มีคุณค่าสำหรับผม  ไม่ใช่คุณค่าของผลงานเพียงอย่างเดียวหากแต่เป็นคุณค่าที่ได้มาระหว่างการศึกษาทดลอง  ทีพยายามบอกถึงคุณค่าของวิถีและรากเหง้าความงดงามของการดำรงชีวิตท่ามกลางท้องทุ่งอีสานแบบซื่อๆ  กับสิ่งที่ตัวเองเห็นและเข้าใจ

     ความงดงามของวิถีชีวิตกลางท้องทุ่งอีสาน  ผมฝังตัวสร้างผลงานที่นี่

      พื้นที่การทำงานชุดสุดท้าย

                  

                

       ภาพร่างการเดินทางกลับบ้านครั้งสุดท้ายของการศึกษาในรั้วตักศิลาของผม

 

http://gotoknow.org/blog/klab1/375527