เรื่องของตนเองก็ตนเท่านั้นที่สร้างที่ทำมันขึ้นมากับหนึ่งสมองและสองมือเรานี้เองแล...

 

สายฝนหล่นลงมาห่าใหญ่เลยในช่วงบ่ายวันนี้ที่ ม. ทักษิณถิ่นสงขลา   มองออกไปทางหน้าต่างที่ทำงานกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ ฝนตกลมพัดพายอดหญ้าพลิ้วไหวเอนลู่ไปตามลมแต่แล้วแล้วกลับมาตั้งตรงเหมือนเดิม  รักษาตัวตนเอาไว้ได้  เฉกเช่นคนเรามีสติปัญญาที่ลุ่มลึกมักเข้าใจในทุกสถานการณ์ได้โดยไม่ต้องแสดงการกระทำใด ๆ ออกมา...

วาว ๆ อาจารย์ได้ถ่ายรูปผมเหรอ...ฮา ๆ เอิก ๆ

 

คนในโลกนี้บางคนชอบหักไม่ยอมงอ...ท้ายสุดก็ต่อไม่ติดเท่านั้นเอง...เหมือนต้นไม้แห่งธรรมชาติสอนให้ใช้ชีวิตยอมงอไม่ยอมหักสิหรือเอนตนตามลมต้องเดี๋ยวเดียวก็กลับคืนคงเดิม...

กำลังจัดแฟ้มเข้าที่...

สายฝนแห่งธรรมชาติสอนใจให้มองเห็นสัจธรรมดังกล่าวนั้น...และวันนี้ย้อนทวนดูทิศทางที่บันทึกแรกแย้ม...ใน Gotoknow...เมื่อ 4 ปีผ่านมาแล้ว...วาว ๆ ตรงกับวันนี้พอดีเลยละ  เมื่อ 12 ก.ค. 2549 นั้น...เป็นเรื่องราววัฒนธรรมท้องถิ่นของคนปักษ์ใต้ในการไปหาปูในท้องทุ่งหรือตามสวนปาล์ม...เป็นมุมมองอยากเล่าช่วงนั้นละ...เพราะมีบันทึกวันนั้นจึงมีวันนี้แล...

 

กำลังนำมาประกอบดังเดิม

        วันนี้นั่งทำงานที่นี่เป็นวันท้ายสุด  เพราะมีเพื่อนร่วมงานขอคืนพื้นที่  ( ขออนุญาตใช้คำนี้ละ เท่ห์ดี...อิ อิ อิ )ให้กับสาขาใกล้เคียงกันคือมีคณาจารย์มาเพิ่มในสาขานี้อีก 4 คน  ยูมิเลยกลับคืนสู่เหย้าเรือนเดิมที่ตนเคยนั่งทำงานเมื่อครั้งเข้ามายังคณะใหม่ ๆ ช่วงบ่ายรอให้ผู้ที่รับปากว่าจะพาคนมาขนย้ายสิ่งของ...ก็ได้แต่รอเก้อเหมือนสายบัว...อิ อิ อิ

เอาพวกเรายก ๆ มันหนัก ๆ...อิ อิ อิ

ตกลงเลยขนสิ่งของด้วยตนเองพอจะขนไปได้  มีลูกศิษย์เจอกันจัง ๆ มาช่วยได้นิดหน่อยแล้วหายไปคงเข้าเรียน...

อีกสักพักเจอลูกศิษย์อีกกลุ่มหนึ่งหลังเลิกเรียนวานมาช่วยตอนจบเลยขอบใจพวกเขาไปหอบกระบุงโกยละ...เพราะพวกเขามีน้ำใจมาช่วยให้อาจารย์อย่างเราไม่ต้องขนเอง...และขอบคุณผู้มีส่วนเกี่ยวข้องเรื่องการขนย้ายนี้ทุกรูปทุกนาม...อิ อิ อิ

แง่คิด...อย่าเห็นสั้นดีกว่ายาวในบางครั้ง  เรื่องของตนเองก็ตนเท่านั้นที่สร้างที่ทำมันขึ้นมากับหนึ่งสมองและสองมือเรานี้เองแล...