เอาไว้สอนตัวเองมั้ง

เพื่อนๆ เคยรู้สึกไหมว่าตลอดเวลาที่ผ่านมามีใครคนหนึ่งที่รักและห่วงใยเรามากกว่าใคร ๆ เขาคนนั้นอาจจะเคยเบื่อเราบ้าง แต่ก็ทำได้เพียงไม่นาน...เขาคนนั้นอาจจะเคยโกรธเราบ้าง แต่ก็พร้อมจะให้อภัยเสมอ   ในยามที่เรามีความทุกข์...เขาจะคอยปลอบโยนเราทุกทาง จนกว่าความทุกข์นั้นจะหายไปในยามที่เราสุข...เขาจะยิ้มร่าและมีความสุขร่วมไปกับเรา

 

เขาคนนั้นไม่ใช่ใครอื่นครับแต่เป็นตัวเราเอง...  ยามใดที่เรา เผชิญกับปัญหาและท้อแท้  ใจของเรานี่แหละ จะกระซิบกับเราอย่างอ่อนโยนว่า"ไม่เป็นไร ใจเย็นๆ ไว้ แล้วทุกอย่างจะผ่านพ้นไป” ไม่ว่าเราจะทำเรื่อง ที่น่าผิดหวัง หรือเลวร้ายเพียงใดลึกๆ ในใจเราก็ยังรักและพร้อมให้อภัยตัวเองเสมอ

 

เราหวังดีต่อตัวเอง อยากให้ตัวเองได้กินอิ่ม นอนหลับสบาย
ถ้าเพื่อ ตัวเอง และ คนที่ ตัวเอง รักแล้ว
เรายอมตรากตรำทุกอย่างไม่ว่าจะเหนื่อยยากเพียงไร

 

ด้วยเหตุนี้พระพุทธเจ้าจึงตรัสว่า
“ความรักที่เสมอด้วยความรักตนเองนั้นไม่มี”

 

หากเปิดใจออกมาสัมผัสดู เราจะรู้สึกว่าความรักที่เรามีต่อตัวเองนั้นยิ่งใหญ่ไม่มีที่สิ้นสุดเสมือนอากาศที่แวดล้อมเราอยู่ จนบางครั้งเราก็ลืมนึกถึงมัน