คนเราเกิดมาได้รับความรักจากพ่อแม่ อุ้มชูเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก คอยให้ความรัก ป้อนข้าวป้อนน้ำ ยุงไม่ไต่ไรไม่ให้ต่อม คอยเป็นห่วงเป็นใย เราเรื่อยมา มันอดคิดไม่ได้จริง ๆ ทำไมคนเราสมัยนี้กับทอดทิ้งแม่ของตัวเอง ไม่เป็นห่วงเป็นใย ท่าน เราซึ่งมีแม่มีพ่อและก็รักแม่พ่อมาก อยากจะเห็นทุกคนรักแม่บ้าง อย่าทำให้ท่านเหนื่อย เสียใจเลย

เราก็ไม่อย่าจะพูดหรอกนะ เพราะมันอดคิดไม่ได้เมื่อได้อ่าน เมล์ ที่เพื่อนส่ง มาให้ดูมันทำให้เรามองย้อนดูตัวเองกับการกระทำที่เคยทำไม่ดีกับท่านหลายอย่าง อยากจะให้ทุกอ่าน เมล์นี้ และอย่ามองผ่านมัน เพราะมันอาจทำให้คุณคิดได้ และอยากจะกลับไปขอโทษแม่ และกลับไปแก้ตัวในสิ่งผิด และกลับไปหาท่านบ้างสักครั้ง ขอโทษ กอด ท่าน กราบเท้าท่าน ก็ยังดีก่อนที่จะสายไป