วันนี้ตอนที่ประชุมประจำสัปดาห์  ในช่วงการพูดคุยวาระ externship program ของ  สถาบันส่งเสริมการจัดการความรู้เพื่อสังคม    ในเรื่องการพัฒนาทักษะ      พอมาถึงตอนนี้มันชวนให้คิดแว๊บขึ้นมาว่า...

แล้วที่ผ่านมาผู้ประสานงาน สคส.  พัฒนาทักษะกันด้วยวิธีใด     พอย้อนคิด   ตอนแรกก็นึกไม่ออก   แต่พอนึกต่อและถามตัวเองว่า  ผู้ประสานงาน  สคส.  เคยเข้าฝึกอบรมบ้างหรือไม่?   หลังจากเข้ามาทำงานที่  สคส.    คำตอบคือ  ไม่เคย     แล้วอะไรคือสิ่งที่เรียกว่า "พัฒนาทักษะ"?...

นึกต่อไปอีก....

สิ่งที่เราต้องทำบ่อยๆก็คือ    ลงไปดูที่หน้างาน   กลับมาที่สำนักงานก็มาสะท้อนให้เพื่อนฟังว่า  ได้อะไรบ้าง  ไม่ได้อะไรบ้าง   ประทับใจอะไรบ้าง   อะไรบ้างต้องปรับปรุง   แล้วเอามาปรับใช้งานที่ทำอยู่ในส่วนไหนบ้าง?    กลับมาต้องมาเขียนเรียบเรียงความคิด  แต่เขียนแบบอิสระนะครับ   สไตล์ใคร  สไตล์มัน       บางครั้งก็แบ่งกัน   สลับกันไปอ่านตำราภาษาอังกฤษ    แล้วมาพูดสรุปตีความตามความคิดของเราให้เพื่อนร่วมงานฟัง   พร้อมทั้งลองสะท้อนความเห็นส่วนตัวต่อเรื่องใด  เรื่องหนึ่งในตำรา      ใหม่ๆต้องไปกับอาจารย์หมอวิจารณ์  พานิช   ไปกับ อาจารย์ประพนธ์  ผาสุขยืด  ตามเวทีประชุม  เสวนา  ในหลายครั้งๆ       ออกไปจับภาพ KM  ของหลายหน่วยงาน   แล้วกลับมาเล่าในที่ประชุมประจำสัปดาห์     เขียนเป็นบทความบ้าง    เขียนลงใน blog บ้าง    ทำอย่างนี้มาสม่ำเสมอ

สิ่งที่ทำมาเหล่านี้นี่เอง!......น่าจะใช่?....

มันเป็น style การเรียนรู้ที่อยู่บนพื้นฐานของจริง   มองจากเหตุการณ์จริง  คิดตาม   ตีความส่วนตัว    คิดดังๆออกมาแชร์กับทีม    ฟังทีมสะท้อนกลับ    เรียบเรียงเขียนความคิด     เหล่านี้   ตอนทำมันก็ไม่คิดว่าจะเป็นพัฒนาทักษะอะไร     แต่พอทำไปสักพัก   มันเริ่มเห็นว่าบางอย่างในตัวเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี  

เริ่มเชื่อว่า    การพัฒนาทักษะในระดับปัจเจกนั้น   ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีการฝึกอบรมเพียงอย่างเดียว  จึงจะเรียกว่า  เป็นการพัฒนาทักษะ   แต่การฝึกให้คนได้ลองขบคิด   มีอิสระที่จะคิด    อิสระที่จะสะท้อนความคิด  ความอ่าน    ให้ฝึกเขียนบันทึกแบบอิสระไปพร้อมๆกันบ้าง   โดยทำเป็นกลุ่ม  เป็นทีม   แค่นี้ก็พัฒนาได้เหมือนกัน   ลงทุนน้อย  แต่ได้ผลยาว