มีความเป็นพี่เป็นน้อง มีการสอน มีการลงโทษ และการเยียวยาด้วยมิตรภาพของคนบ้านเดียวกัน

ดังที่เคยบอกกล่าวเล่าแจ้งไปบ้างแล้วว่า  ในทุกเช้าของวันอังคารและวันพฤหัสบดีของทุกสัปดาห์  ในทีมงานจะมานั่งคุยกันในเรื่องที่เกี่ยวกับชีวิตและการงาน  เบื้องต้น กำหนดเวลาไว้ประมาณ 09.00-09.30 น.

 

ก็ไม่มีอะไรมากครับ  แค่อยากให้คนในบ้านเดียวกันที่ตื่นนอนแล้วได้มาพบหน้าพบตากันเท่านั้นเอง  มีอะไรก็เล่าให้กันฟัง  ทั้งความฝันเมื่อคืน และความเป็นจริงที่กำลังจะออกไปเผชิญของวันนี้ –

 

ผมมีความเชื่อเสมอมาว่า  องค์กรที่ดีจะต้องถูกสร้างด้วยแนวคิด “คนบ้านเดียวกัน”  องค์กรแห่งการเรียนรู้ที่ดี  ต้องเป็นองค์กรที่มี "ชีวิตชีวา" ...มีความเป็นพี่เป็นน้อง  มีการสอน มีการลงโทษ และการเยียวยาด้วยมิตรภาพของคนบ้านเดียวกัน

 

ผมบอกย้ำกับทีมงานว่า  เช้าไหนผมมีราชการอื่นใดที่ไม่สามารถมานั่งคุยด้วย  ก็ขอให้ทุกคนพูดคุย “เจ๊าะแจ๊ะศาสตร์”  ตามประสา “คนบ้านเดียวกัน” ได้เลย  จริงๆ  มันก็ไม่มีอะไรหรอก  มันก็แค่กุศโลบายที่อยากให้แต่ละคนได้คุยงานกัน โดยไม่ติดยึดอยู่กับ “ผู้นำ”  เสมอไป

 

ครับ, ผมอยากให้พวกเขาเรียนรู้ความเป็นผู้นำด้วยตนเอง  อยากให้พวกเขาเปิดใจในเรื่องราวต่างๆ ให้กันและกันได้ร่วมรับรู้  เพื่อยืนยันให้รู้ว่า...ในองค์กรของเราเป็นเหมือนบ้าน-บ้านที่เราใช้นิยามเดียวกัน  ...และพร้อมที่จะช่วยเหลือกันด้วย “หัวอกเดียวกัน”

 

และเวทีที่ว่านี้  ผมได้แต่คิดว่า  นอกจากกลวิธีแห่งการซึมซับมิตรภาพของกันและกันแล้ว  ผมก็เชื่อว่าอย่างน้อย ก็ได้รู้แหละว่า  ที่ผ่านมาทำอะไรไปบ้าง ดีแค่ไหน มีอะไรบกพร่องบ้าง...หรือตอนนี้กำลังทำอะไร... และอนาคตจะทำอะไร-เพื่อให้ทุกคนเป็นส่วนหนึ่งในงานนั้นๆ ร่วมกัน

สำหรับวันอังคารที่ผ่านมา  สิ่งที่น้องๆ ได้คุยกันภายใต้เวลาอันน้อยนิดนั้น  พวกเขามีเจ้าภาพในการสรุปประเด็นและรายงานมาให้ผมได้ร่วมรับรู้  (จริงๆ แกล้งไม่เข้าร่วมในระยะนี้ เพื่อให้แต่ละคนสนุกกับการไม่มีหัวหน้า และจำลองตัวเองเป็นหัวหน้าไปก่อนก็เท่านั้นเอง)  ซึ่งสิ่งที่สื่อสารมา  พวกเขาก็คล้ายกับติดสไตล์ของผมไปอย่างไม่ผิดเพี้ยน  นั่นคือ “หยิบปัญหาขึ้นมาตั้ง เพื่อรวมพลังแก้ไข” ...(ยืนยันครับว่ามันเป็นวิธีการทำงานในแบบเราๆ คือ "ปัญหาเก่าห้ามเกิด..ปัญหาใหม่ไม่ว่ากัน"  ไม่ใช่การทำงานแบบมองโลกแง่ร้าย-หรอกนะครับ)

 

และนี่คือ  สิ่งที่พวกเขาได้เปิดอก “เปิดเปลือย”  กันในวันนั้นก็คือเรื่อง “มาสาย” ดังว่า

 

        ...เนื่องจากสภาพปัจจุบัน มีบุคลากรในกลุ่มงานมาทำงานสายจนทำให้การดำเนินงานในช่วงเช้า และการกำหนดการประชุมกลุ่มงานในทุกๆ วันอังคาร และวันพฤหัสบดีของทุกสัปดาห์ล่าช้าไปด้วย  กระทบต่อการสรุปงานและเตรียมความพร้อมในเรื่องต่างๆ  จนเกิดความล่าช้าขึ้น จึงได้หาทางออกร่วมกันดังนี้ 

        ... กำหนดให้ในแต่ละวัน หากสมาชิกลุ่มงานท่านใดมาสายเกินเวลากำหนดให้สมาชิกท่านอื่นโทรศัพท์ตามเพื่อให้รู้สารทุกข์สุขดิบ  หรือเพื่อกระตุ้นความกระตือรือร้นในการมาทำงาน  และหากสมาชิกท่านนั้นยังไม่มาทำงานด้วยเหตุผลอันไม่สมควร จะให้ไปตามถึงที่ห้องพัก  และดำเนินการภายในตามสมควร...หรือถ้าไม่มา ก็ให้แจ้ง เพื่อคนอื่นจะได้ทำงานแทน... 

 

นี่เป็นเรื่องเล็กๆ ที่เขาหยิบมาคุยกัน  ผมยังไม่วิเคราะห์ว่าปัญหานี้ใหญ่ หรือสำคัญจนต้องเป็นวาระแห่งทีมหรือยัง แต่ก็เคารพว่า สำหรับพวกเขานั้น  มันต้องมีปมและมีเหตุบางประการแหละถึงได้หยิบขึ้นมาถกคิดกัน

 

ก็ไม่เป็นไรครับ,  ให้เขากำหนดกฎกติกากันบ้างก็ดี ...เผื่ออะไรๆ จะดีขึ้น และมีวัฒนธรรม หรือนิยามอันเดียวกันอย่างที่ตั้งใจ

 

แต่สำหรับวันนี้  หลังการประชุม  ผมลองตามงานดูว่าเวทีเล็กๆ ในแบบฉบับคนบ้านเดียวกันนั้น  ได้เป็นพื้นที่ทาง "ใจ"  สู่การขับเคลื่อนงานได้แค่ไหน และช่วยในการเปิดเปลือยการทำงานแบบพี่แบบน้องได้กี่ก้าวแล้ว...

จากนั้น  ผมก็ตรวจทานความคิดเรื่องงานอีกรอบ พร้อมๆ กับการมอบหมายให้แต่ละคนได้ช่วยกันคนละไม้คนละมือ...

พร้อมๆ กับการ  ฝากเรื่องคิดแนวเปรียบเปรยให้กับทีมงานได้เก็บไปคิด ประมาณว่า... 

 

  • ทุกคนทำงานร่วมกัน ด้วยนิยามเดียวกัน คือ “บ้านเดียวกัน”  งานของแต่ละคน คือภาระงานของเราทุกคน
  • อยากให้แต่ละคนเปิดใจให้คนรอบข้าง  เพราะการเปิดใจ คือ การเปิดพื้นที่ชีวิต 
  • อยากให้แต่ละคนเสมือนเดินเข้าไปเคาะประตูใจของเพื่อน เพื่อขอนุญาต “ปลูกดอกไม้คนละต้นไว้ในพื้นที่อันเป็นหัวใจของแต่ละคน” โดยคนที่เป็นเจ้าของพื้นที่ ก็ให้ทำหน้าที่ดูแลรดน้ำพรวนดินดอกไม้ของเพื่อนให้งอกงามขึ้นมาในตัวตนของตัวเอง  จะเป็นปุ๋ยสูตรใด น้ำที่รดจะมีความเข้มข้น หรือสะอาดแค่ไหน  ก็อยู่ที่ตัวตนของแต่ละคนที่เติมแต่ง หรือเติมเติมลงสู่ดอกไม้แต่ละต้น 

 

แน่นอนครับ  เรื่องปลูกดอกไม้ไว้ในตัวตนของเพื่อนร่วมงาน  ยังเป็นแค่โจทย์ที่ฝากให้ทุกคนไปคิดและขบคิด  วันอังคารหน้า  ผมคงมีโอกาสและเวลาเฉลยมันด้วยตนเอง ว่าจริงแท้นั้น มันหมายถึงอะไรบ้างในวิถีแห่ง “ชีวิตและการงาน” ตามนิยาม “คนบ้านเดียวกัน”

 

หรือบางที โชคดีหากพวกเขาสามารถตีโจทย์นั้นได้ก่อนการเฉลยของผม-ผมก็ถือว่า  ประสบความสำเร็จแล้ว  คงเหลือก็แต่กระบวนการนำไปใช้และติดตามเท่านั้นเอง  ว่าจากนี้ไปต้องลงแรงเช่นใด เพื่อให้ดอกไม้แต่ละต้นของแต่ละคน เติบโตงอกงามในพื้นที่ของแต่ละคนได้อย่างใจหวัง

แต่ที่แน่ๆ มันเกี่ยวกับเรื่องพัฒนาตน  พัฒนางาน และพัฒนาองค์กร ล้วนๆ ...

 

พฤหัสบดี
๒๔ มิ.ย. ๕๓