ทำไมเราถึงลุกขึ้นมาทำบางสิ่งบางอย่าง...

คุณค่าที่โลกให้กับเรา...ถูกกำหนดโดย ราคาที่เราติดไว้เอง.... 

 

ทำไมเราถึงลุกขึ้นมาทำบางสิ่งบางอย่าง... 

ไม่ว่าจะเป็น...การออกกำลังกาย...การท่องเที่ยว...ทำกับข้าว..อ่านหนังสือ....แม้กระทั้งการเขียนบันทึกในบล็อก.... 

.....ถ้ามองให้ลึกแล้ว..ส่วนตัวคิดว่า...เพราะทำแล้วมีความสุข..... 

....อะไรที่ทำเอง..ไม่มีใครบังคับ...คนส่วนใหญ่มักทำเพราะทำแล้วมีความสุข...!! 

แรงบันดาลใจคือ..ความสุข.... 

สุขที่ได้เขียน...สุขที่ได้อ่าน...สุขที่ได้ตอบเม้นท์...!!

สุขที่ได้รู้ว่าคนอื่นเขาคิดอย่างไรในเรื่องนี้..... 

สุขที่ได้สื่อสารความรู้ ความรู้สึก ความคิด ผลงานที่สำเร็จ...

สุขที่ได้เรียนรู้วิชาการ หลากสาขา ชอบใครก็เรียนรู้จากคนนั้น...ไม่ชอบก็ไม่ต้องเรียน ไม่ได้บังคับ...

สุขที่ได้พูดคุย(พิมพ์) กับเพื่อนต่างอาชีพ ต่างจังหวัดบ้าง...รู้สึกกว้างขึ้น..ไม่อยู่ในกะลา..ใบเดิม ๆ

.....สบายดีไหม ??...ทานข้าวรึยัง....มาหย่อนความคิดถึงอีกครั้ง...ระลึกถึงเสมอ....ระวังสุขภาพบ้างนะ...เหนื่อยไหม...ฯลฯ คำที่มีความหมายดี ๆ ใคร ๆ ก็ชื่นชอบที่จะฟัง...

สุขที่ได้รับมิตรภาพดี ๆ จาก คนนั้น คนนี้ คนโน้น....

สุขที่ทำอะไรได้เพิ่มมากขึ้น ...เช่น เอารูปลงได้แล้วนะ...(แม้จะโตเท่าบ้าน) เอาเพลงลงได้แล้วนะ...(แม้คนสอนจะพ้อว่า.. “พี่ก็...บอกไป 3 รอบยังไม่เข้าใจอีก..”) ฯลฯ

อีกสุขหนึ่งที่น่าจะสุขจริง ๆ คือการได้ให้คำแนะนำสมาชิกท่านอื่นให้มีความสุข...เพิ่มอีกนิด..ก็ยังดี...ตามที่เราพอรู้พอมีแนวทาง...ทั้งด้านการเกษตร และด้านมุมมองชีวิตที่..อ่านมา...ฟังมา..อีกที..^^

สุขที่ได้เสนอเรื่องราวนั่นนี่..จากบันทึก...เทห์ออก...ดีกว่าเปิดภาพแล้วพูดอธิบายตั้งเยอะ..^^ แล้วนานไปก็ไม่ลืมรายละเอียดด้วย...

ยิ่งต้องการข้อมูลด่วน...ไม่ได้หยิบมา..แต่สามารถเปิดเอาจากบันทึกได้(เกษตรในกรอบ)....แจ๋วจริง...^^

....กล่องพัสดุที่มาจากสมาชิกที่คุ้นเคยก็ร่วมสร้างความสุขได้ไม่น้อย...555

....ตื่นเต้น....ก็ทำให้เกิดความสุข....ก็ลุ้นกันแทบทุกครั้งว่าจะได้เจอสมาชิกที่คุ้นเคยกันหลายบันทึก..จริง ๆ ซักที..อิอิ...

แรงบันดาลใจ..คือความสุข...ใช่เลย...ใช่ ใช่ ใช่...

แต่กว่าจะมาได้ถึงขนาดนี้...ไม่ได้ง่ายหรอกนะ....

..บันทึกเรื่องหนึ่งถึงกับถูก..ผู้ใหญ่...(ต่างจังหวัด) ขอร้องแกมบังคับให้..ลบออก...เพราะบดบัง..ความใหญ่....ของท่าน...

เวลาที่ต้องจิ้มดีดทีละตัว....โหลดภาพได้ทีละภาพ...สายตาที่ต้องจ้องเขม็ง...บันทึกที่โผล่เฉพาะบางเครื่อง....หรือหายไปเฉย ๆ

เม้นท์ที่คอยแต่จะห้อยต่องแต่ง...กระยึกกระยือ...ภาพที่ขึ้นรอเรื่องจนเรื่องลืมหาย....ผู้หวังดีที่คอยมาโฆษณาสินค้าในบันทึก...(เรื่องปุ๋ย)

ที่น่าห่วงตัวเองคือไปแหย่คนนั้นคนนี้..กลัวเขาเคือง....ค้อน...บอกเลิกคบ...^^

แต่เพราะรัก...เพราะสุขใจ...จึงได้เขียน...
เพราะรัก..สุขใจจึงได้เพียร...

เพราะเปลี่ยนมาติดบล็อก ดอกกระมัง...??

 

ได้สุขแล้วได้อะไรอีก...


......ได้พานพบคนใจดีอารีย์ตอบ

ภาคเห็นชอบวิทยากร สอนบล็อกเขียน

ได้โอกาสชื่นชม ทั้งผู้ใหญ่และนักเรียน

ได้วาดเขียน บางช่วงชีวิต ของเราเอง

 

 

 ขอให้ทุกท่านมีความสุขเช่นกันครับ