โลกสอนมนุษย์ว่าทุกสิ่งต้องมีการเปลี่ยนแปลง...แต่โลกก็กลับสอนให้มนุษย์ผูกพัน

ในวันที่รู้สึก ล้า... มากๆ นั่งอ่านบันทึก อ. ขจิต อ่านความคิดเห็นน้องนิว และหลายๆ ท่าน ก็เลยคิดถึงเมลล์ ฉบับหนึ่ง อ่านแล้วก็รู้สึกแปลกดี และก็เป็นอีกมุมมองหนึ่งของความรัก  ก็เลยเก็บหามาฝาก  (แบบว่าหัดเขียนอะไรที่มันเกี่ยวกับความรักบ้าง ความเครียดจะได้ลดลงบ้างเนาะ  .... ปลอบใจตัวเอง 

อ่านกันเลยดีกว่า

จักรวาลกว้างใหญ่ไพศาลพื้นที่อาศัยของเราแต่ละคนจึงดูเล็กมากๆ...

หากมีเวลาว่างเราก็นัดพบเจอกันทำกิจกรรมด้วยกันบ้าง

ความสนุกผ่านไปเราจะรู้ถึงความเงียบเหงาอีกครั้ง

เหมือนกับขาดอะไรไปบางอย่าง...

เราจึงพยายามไปค้นหาสิ่งนั้นที่ขาดหายไป

บางครั้งไม่ได้ตั้งใจกลับพบเห็นบางสิ่งอย่างไม่คาดคิด!

เราจึงผ่านเรื่องเล็กๆน้อยๆจนได้รู้จักกับอีกฝ่าย

เราต่างเล่าเรื่องในใจซึ่งกันและกันและเริ่มต้นรู้จักอีกฝ่าย

หลังจากที่ได้ชื่นชมต่อกันและใกล้ชิดกันมากขึ้นแล้วจึงได้พบว่า...เราต่างคนต่างก็มาจากณพื้นที่ซึ่งต่างระดับกันไป

 ทั้งที่ดูภายนอกอาจใกล้กันมาก...

ความจริงคือมาจากพื้นที่ซึ่งต่างระดับกันบนโลกนี้

การอยู่ในพื้นที่ที่ต่างระดับกันบนโลกใบนี้การ(มุม)มองจึงแตกต่างกันออกไปมุมมองและความคิดก็มีความแตกต่าง

เวลาที่เจออุปสรรคก็ยากยิ่ง...

ยากที่จะพร้อมใจกันเพื่อเดินหน้าหรือถอยหลัง

การปีนสู่ที่สูงอันตรายมาก  แต่ถ้าก้มลงมาก็ลำบากเช่นกัน

ถ้าหากอีกฝ่ายสูงพอก็อาจผ่านไปด้วยดี

เมื่อเปิดดูโลกภายนอกจะพบว่าระยะห่างของคนอื่นๆยังดูห่างไกลกว่าเมื่อเทียบกับเรา

และแต่ละคนอาจมีทางเลือกที่ดีกว่า

ถ้าหากเรามีปีกได้จะเกิดอะไรขึ้น?

เมื่อนั้นโลกทั้งใบก็จะเป็นของเรา

บางครั้งอาจจะดูใกล้กันมากสำหรับคนที่อยู่ในที่สูงระดับเดียวกัน

แต่กลับมองไม่เห็นอีกฝ่าย

ถึงแม้เราพบเจอกันเราอาจลังเลใจ

เมื่อได้รู้ว่าโลกกำลังจะเปลี่ยนไปเมื่อนั้นเราได้สูญเสียโอกาสไปแล้ว

 ที่แท้ต้องต่ำลงมาเท่าไรถึงจะยอมรับกันได้

 บางคนก็ดื้อดึง

แล้วก็มีบางคนกลับทำอะไรที่ฝืนโลกใบนี้

 เพื่อให้ได้ความรู้สึกใหม่ๆโดยไม่แยแสใดๆ

อาจจะมีสิ่งหนึ่งที่ได้อยู่กับเราบนโลกเดียวกัน

ก็คือเพียงเงาของตัวเองเท่านั้น
 
Please have Good care for your good friend.
จงถนอมเพื่อนๆรอบๆตัว