มีเพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง  เป็น 'นักอ่าน blog ตัวยง'   คือจะตามอ่าน blog ทุกวัน     อ่าน..แล้วก็มาเล่าให้เพื่อนคนอื่นๆ   ฟัง     แต่ไม่เคยแสดงความคิดเห็น     ซึ่งไม่ได้หมายความว่าอ่านแล้วไม่คิดอะไร...แต่เป็นการคิดที่ผู้อ่านท่านอื่น   'ไม่เห็น'     เพราะไม่ได้เขียนลงบล็อก   เพียงแต่แสดง (พูด)   ให้คนใกล้ชิดฟัง     สงสัยมานานเลยไปถามว่าอ่านมากๆ  แล้วไม่อยากเขียนบล็อก   หรืออย่างน้อยก็แสดงความคิดเห็นบ้างหรือ ?   คำตอบคือ "ไม่"   พร้อมกับให้เหตุผลที่ดูเหมือนธรรมดา   แต่ไม่ธรรมดา....ว่า
        ." การสื่อออกมาเป็นภาษาหนังสือนั้น 'เสี่ยง'  ต่อการถูกเข้าใจผิด   บางครั้งการเขียนแบบธรรมดา (ตามอารมณ์ขณะนั้น)    แต่คนอ่านบางคนที่คิดมากอาจจะคิดไปอีกแบบ      เพราะบางทีเราไม่สามารถสื่อภาษาได้ตรงใจ       ส่วนในเรื่องของการแสดงความคิดเห็นนั้นยิ่งแล้วใหญ่    การแสดงความเห็นที่ขัดแย้ง    'เสี่ยง'   ต่อการถูกเข้าใจผิด   เสี่ยงต่อการถูกเขม่น   โดยเฉพาะคนที่อยู่ในหน่วยงานเดียวกัน"   (สรุปแล้วคือ   อ่านอย่างเดียวดีกว่า  ปลอดภัยดี)
        ฟังดูแล้วดูเหมือนจะเป็นเรื่องธรรมดาสามัญของสังคมไทย   ที่ไม่ชอบโต้แย้ง  (ทั้งๆที่ในใจไม่เห็นด้วย)      แต่คิด ๆ ดูแล้ว   น่าเสียดาย   ที่บล็อก   กลายเป็นการสื่อสารทางเดียว   ไม่มีการแลกเปลี่ยนเรียนรู้อย่างที่ควรจะเป็น
         อันที่จริง   การถูกเข้าใจผิด   ความขัดแย้งกันในเรื่องต่างๆ   เกิดขึ้นเป็นธรรมดาอยู่แล้วจากการสนทนาปราศัยในชีวิตประจำวัน    ถูกเข้าใจผิดก็แก้ไขบอกกล่าวกันเสียให้ถูก      การเขียนออกมาเป็นตัวหนังสือน่าจะดีกว่าตรงที่สามารถอ่านทวนได้หลายรอบ   อ่านจนกว่าจะเข้าใจ   ส่วนเรื่องของความคิดเห็น    อันนี้ต้องยอมรับกันก่อนว่า 'ไม่มีใครคิดเหมือนใครหรอก'    เราเพียงแต่บอกว่าเราคิดแบบนี้   ส่วนคนอื่นจะคิดแบบไหนอย่างไร     รับฟังไว้ไม่ใช่เรื่องเสียหาย (และบางครั้งมีประโยชน์มากๆ ด้วย)
       การเขียนบล็อกและการแสดงความคิดเห็น   น่าจะเป็น 'ตัวช่วย' ส่งเสริมความสัมพันธ์ระหว่างบุคลากรในหน่วยงาน    มากกว่าเป็นตัว 'ฉุด'    ความสัมพันธ์     สำหรับตัวผู้เขียนเอง....บางครั้งคุยกันไม่รู้เรื่อง (หรือไม่อยากคุย)   ก็ได้บล็อกนี่แหละเป็นตัวช่วย