กลับมาที่เดิม..
มิตรภาพที่ 170
ณ โรงเรียนแห่งนี้..หากนับย้อนหลังจากวันนี้ไปประมาณสามสิบกว่าปีที่แล้ว..ผู้เขียนเคยได้เข้าเรียนต่อในชั้นประถมศึกษาปีที่สองถึงประถมสี่เป็นเวลาสามปี และครั้งนี้..ผู้เขียนกับเพื่อน ๆ สมัยเรียนมัธยม ม.6/3 จากโรงเรียนพนัสพิทยาคาร ได้มีนัดกันนำอาหารและขนมนมเนยมาเลี้ยงน้อง พร้อมนำสิ่งของและอุปกรณ์ทางการศึกษามามอบให้กับทางโรงเรียนด้วย นักเรียนที่นี่ส่วนใหญ่แล้วยังมีฐานะค่อนข้างยากจน ผสมผสานกันระหว่างพุทธกับอิสลาม ซึ่งเพื่อนของผู้เขียนหนึ่งในม.6/3 มาเป็นครูสอนอยู่ที่นี่ด้วยค่ะ..
มองดูอาคารเรียนหลังเก่า(ชั้นเดียว) ปัจจุบันสภาพก็เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา..แต่อาคารยังคงแข็งแรงและปัจจุบันยังใช้ประโยชน์อยู่ ยกเว้นหลังคาดูแล้วคงจะต้องเปลี่ยนในไม่ช้านี้ ให้นึกถึงสมัยนั้นนะคะ..สมัยผู้เขียนเรียนอยู่ที่นี่ เด็ก ๆ มีหน้าที่ต้องผลัดเปลี่ยนกันจัดเวรวิ่งเช็ดพื้นแข่งกันทุกวัน
หลังจากที่น้อง ๆ ทานข้าวกันอิ่มหนำแล้วก็มานั่งรวมกันที่ห้องประชุม บรรดาพี่ ๆ ได้พูดคุยกับเด็ก ๆ ผู้เขียนได้ถูกเชิญให้ออกไปเล่าถึงโรงเรียนในสมัยก่อนให้น้องฟัง เด็ก ๆ ก็ฟังกันอย่างตั้งใจ และร่วมร้อง เล่น เต้น รำ แล้วแต่พี่จะสั่งให้ทำอะไร แต่บางทีพี่ ๆ ก็ถูกน้องสั่งขอทำให้ดูเป็นตัวอย่าง.. เป็นที่ตลกและสนุกสนาน..ท้ายที่สุดก็ได้ทำการมอบของให้กับทางโรงเรียนอย่างเป็นทางการ โดยมีท่านผู้อำนวยการโรงเรียนเป็นผู้รับมอบ..
โรงเรียนแห่งนี้ก็คือ โรงเรียนบ้านหนองสองห้อง มิตรภาพที่ 170 ตั้งอยู่ที่ตำบลนาวังหิน อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี ครั้งนี้..ผู้เขียนมีความรู้สึกดีใจ..อิ่มใจ..มีความสุขมาก..ที่ได้มีโอกาสกลับมาที่เดิม..ได้มาเจอน้อง ๆ ได้พูดคุย แนะนำ และเล่นกัน ต้องขอขอบคุณเพื่อน ๆ ม.6/3 ทุกคนที่มาช่วยกัน..พร้อมนี้ก็ได้นำภาพมาฝากเพื่อนสมาชิกโกทูโนทุกท่านได้ร่วมอิ่มใจ..และมีความสุขด้วยกันค่ะ..
เพื่อน ๆ
ช่วยกันยกของทั้งหมด...ผู้เขียนอาสาเป็นผู้จัดวางให้เข้าที่เป็นระเบียบ
ส่วนเพื่อนอีกส่วนก็พากันไปจัดหาอาหารให้น้อง ๆ......
เพื่อนประจวบ เสนธา..
คุณเล็กอ่อนจิตร..
เจ้าอ่วมโตโยต้า/เจ้าช้าง
เพื่อนมดคนสวย..
เพื่อนตุ้มใจบุญ
พี่ต้อยกับเจ้าอ่วมเล่นเกม...มอบให้น้อง..
แฮ่ะ..แฮ่ะ..สัญญาว่าจะเอาถุงเท้าไปให้นะ
แจก...
ร่วมรำวงกับผอ. และเพื่อน ๆ เด็ก
ๆเพื่อนตุ้มกับเด็ก ๆ
กับเด็ก ๆ ที่อาคารเรียนหลังเก่า
สวัสดีครับ
แวะมาเยี่ยมและมาชื่นชมกิจกรรมดีดีครับ
ซาบซึ้งและอบอุ่นกับมิตรภาพที่ 170 นะครับ
ขอบพระคุณครับ...
ดีจัง เห็นภาพเหล่านี้แล้วนึกถึง โรงเรียนเก่าสมัยเด็ก ๆ จบมาหลายปีแล้วยังไม่เคยเข้าไปทำกิจกรรมแบบนี้เลย ได้แต่ผ่านเห็นจากภายนอกก็เจริญขึ้นมาเยอะเหมือนกัน ขอบคุณนะครับ
สวัสดีค่ะน้องจำเนียรวดี
* ชื่นชมกิจกรรม ที่รุ่ยพีมีน้ำใจแบ่งปันให้กับรุ่นน้องๆ สังคมของเรายังต้องการน้ำใจ การแบ่งปัน ความเอื้ออาทรต่อกันเช่นนี้แหละค่ะ
* รุ่นของครูใจดี ก็จะรวมตัวกันพบปะกันทุกปี แล้วเราก็จะทำกิจกรรมแบบนี้ ทั้งที่โรงเรียนเดิม โรงเรียนที่ขาดแคลน โรงเรียนศึกษาสงเคราะห์ บ้านพักคนชรา โรงพยาบาลผู้ป่วยที่ไร้ญาติ ฯลฯ
* ความสุขจากการเป็นผู้ให้ อิ่มเอมใจ หน้าตาผ่องใสค่ะ
* สุขกายสบายใจนะคะ
* คิดถึง และเป็นกำลังใจให้ค่ะ
WOW!! คนสวย แถมยังใจดี
ว่างๆแวะมาเยี่ยมน้องๆที่โรงเรียนทุ่งตาพลวิทยาบ้างซิค่ะ
กันดารพอๆกันค่ะ น้ำก็ท่วมทุกปีด้วย
น่ารักทุกชอตเลยพี่เรา..
เวลาถ่ายรูปกับเด็กๆแล้วเหมือนนางเอกเรื่อง โรบอทยอดรักเลยค่ะ..อิอิ..
Alles schön
มาร่วมชื่นชม ในกิจกรรมที่ดีมาก และทำให้ทุกคนมีความสุขกันมากมาย ดีมากเลยนะคะได้พบเพื่อนๆเก่า พี่ดาคงไม่มีโอกาสรวมกันได้หลายๆคนอย่างนี้ อิ่มใจนะคะ
สวัสดีครับ....."กลับไปเยี่ยมโรงเรียนเก่า" นับว่าเป็นรุ่นที่มีความเข้มแข็งมาก..น่าภาคภูมิใจ..ครับ
เป็นงาน "คืนสู่เหย้า" ที่มีความสุขและอบอุ่นมากๆนะคะ..น้องๆได้เห็นแบบอย่างที่ดีของรุ่นพี่ ย่อมเดินรอยตามสู่อนาคตที่มั่นคงค่ะ...