จะคิดทำอะไรต้องประหยัดไว้ก่อน จนลูกๆซึมซับไปโดยไม่รู้ตัว
ได้ ลปรร. กับคุณแกบ แห่ง สคส. (ที่พี่เม่ยรู้สึกถูกชะตาตั้งแต่แรกที่ได้พบและพูดคุยกันที่บ้านผู้หว่าน...) ในประเด็นเรื่อง "ประหยัด" ใน คห.ที่พี่เม่ยไปต่อท้ายไว้นั้น ก็ดูจะเป็นการประกาศตนอย่างชัดเจนเชียวค่ะว่า พี่เม่ยเป็นนักประหยัดมัธยัสถ์คนหนึ่งเชียวแหล่ะ  ด้วยเหตุผลในใจก็คือ ดำเนินชีวิตตามแนวพระราชดำรัสของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวของเรา... "ต้องพอเพียง".....
มารู้ตัวว่า ประหยัดจนเป็นนิสัย ทำเป็นประจำ จนเป็นตัวอย่างแก่ลูกๆไปแล้ว ก็เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมานี่เองค่ะ....  
เพราะเจ้าสุนัขตัวดีที่เลี้ยงไว้ ดันมากัดรองเท้านักเรียนของน้องยิ้ม (คุณลูกสาวคนโต) เสียขาดกระจุย  พี่เม่ยก็ไม่มีเวลาที่จะพาลูกออกไปหาซื้อใหม่  พอดีวันอาทิตย์น้องยิ้มก็ต้องไปทำกิจกรรมที่โรงเรียนอยู่แล้ว จึงให้เงินน้องยิ้มไปหาซื้อเองที่ห้างคาร์ฟู ใกล้ๆกับโรงเรียน
     ก็ได้ผลค่ะ ตกเย็นน้องยิ้มกลับบ้านมาพร้อมกับรองเท้าคู่ใหม่ พร้อมเงินทอนให้คุณแม่เรียบร้อย น้องก็รายงานผลการดำเนินงานแบบเป็นขั้นเป็นตอนเชียวค่ะ....ว่า.....
"ยิ้มไปดูตรงที่ซุ้มลดราคา ไม่มีรองเท้านักเรียนเลย..."
"นี่...ยิ้มไปหาร้านที่เค้าลด 10 % เชียวนะแม่...."
"โหย...ลองอยู่หลายคู่ ดูแล้วดูอีกกว่าจะได้คู่นี้มา"
พี่เม่ยฟังแล้วนิ่งอยู่สักครู่ใหญ่  ไอ้วิธีการที่ลูกรายงานมาเนี่ย เราทำเป็นประจำเลยนี่นา (จะว่าไปแล้วก็เป็น tacit knowledge เรื่องหนึ่งของพี่เม่ยนะ) นี่ลูกๆได้ซึมซับไปโดยไม่รู้ตัวเชียวนะ
แต่ก็ยังไม่เก่งเท่าคุณแม่ค่ะ  เพราะน้องยังเลือกซื้อรองเท้าคู่ขนาดพอดีสวมใส่มา...
ถ้าเป็นพี่เม่ยละก้อ....
ต้องเลือกให้หลวมขึ้นไปอีกเบอร์หนึ่งค่ะ...."เผื่อโต".....