บทกลอนจากอีสาน : วันนี้.....ไม่มีเสียง “กะลอ”

            (13 มิ.ย. 49) ไปบรรยาย หัวข้อ กระบวนการนโยบายสาธารณะของไทยในปัจจุบันและการมีส่วนร่วมของประชาชน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของหลักสูตร นักปกครองระดับสูง รุ่นที่ 50 จัดโดย สถาบันส่งเสริมการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี (สำนักงาน กพร.) ร่วมกับ สถาบันดำรงราชานุภาพ (กระทรวงมหาดไทย) ที่ วิทยาลัยมหาดไทย อ.บางละมุง จ.ชลบุรี

            ผู้เข้าร่วมหลักสูตรคนหนึ่ง ซึ่งเป็นนายอำเภอ ได้นำบทกลอนหนึ่งมาอ่านในระหว่างการอภิปราย แล้วมอบบทกลอนนี้ให้ผมไว้ ผมเห็นว่าดีมาก จึงขอนำมาลงบันทึกใน blog นี้ เพื่อผู้สนใจอื่นๆจะมีโอกาสได้อ่านด้วย

                                                                  วันนี้....ไม่มีเสียง กะลอ

              ·       นั่นต่างคน  ต่างมา  ศาลาวัด                   เข้ามาร่วม  กันจัด  ชุมชนใหม่

               ออกระเบียบ  เงินล้าน  บ้านห่างไกล                  จากกองทุน  ที่รัฐให้  กู้ทำกิน

              ·       นั่นเขาทำ  อะไร  ในหมู่บ้าน                   อบต.  ทำโครงการ  ของท้องถิ่น

                ซ่อมถนน  ลงลูกลัง  ทั้งถมดิน                           กลบโคนต้น  กระถิน  บ้านกำนัน

              ·       เขาประชุม  อะไร  ในหมู่บ้าน                เหล่าลูกหลาน  เยาวชน  ช่างคิดฝัน

               รวมกลุ่ม  สร้างเครือข่าย  สายสัมพันธ์               กองทุน ซิฟ  จัดสรร  มาทันที

                     ·       เขาเข้าแถว  กลุ่มใหญ่  ทำไมหนอ           กกต.  จัดเลือกตั้ง  ครั้งที่สี่

              ป้ายศาลา  กลางบ้าน  ในวันนี้                            เป็นป้ายศูนย์ฯ  เทคโนโลยี  เกษตรกร

                     ·       เกิดพหุ  ภาคี  ที่หลายหลาก                     เปลี่ยนยุคจาก  ผู้ใหญ่ลี  หลายปีก่อน

               ทางการสั่ง  ให้เลี้ยงเป็ด  และสุกร                      จะประชุม  ราษฎร  ตีกะลอ

                     ·       พ่อกำนัน  พ่อผู้ใหญ่  พาหายหน้า            กลายเป็นสิงห์  ที่เหนื่อยล้า  หรือเปล่าหนอ

               คนเก่า  ในยุคใหม่  ไม่ดีพอ                                  เสียงกะลอ   แหบพร่า  มาเนิ่นนาน

                     ·       พอเสร็จสิ้น  หน้านา  ฆ่าโคถึก               พอเสร็จศึก  ก็จะฆ่า  ขุนทหาร

                ธุรกิจ  จะรุกฆาต  ราชการ                                  ในหมู่บ้าน  ไม่มีแล้ว ...... เสียง กะลอ  

                                                                        โดย  นายณรงค์ศักดิ์  พลศักดิ์

                                                            นายอำเภอยางชุมน้อย     จังหวัดศรีสะเกษ  

ไพบูลย์ วัฒนศิริธรรม

27 มิ.ย. 49

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ไพบูลย์ วัฒนศิริธรรม

คำสำคัญ (Tags)#การพัฒนาสังคม

หมายเลขบันทึก: 35848, เขียน: 27 Jun 2006 @ 21:13, แก้ไข, 20 Jun 2012 @ 11:41, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ดอกไม้: 1, ความเห็น: 3, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (3)

เสือราญ
เขียนเมื่อ 06 Oct 2007 @ 21:00

เฉียบขาดแหลมคม สมเป็นนายอำเภอจริงๆครับ ขอเสริมนิดนึงนะครับ...    คำว่า "กะลอ" เค้าทำจากไม้ไผ่ ตัดมาปล้องนึง เจาะรูตรงกลาง กำนัน ผู้ใหญ่บ้านในสมัยก่อนใช้ตีเรียกประชุมลูกบ้าน หรือเวลามีเหตุการณ์ต่างๆ เช่น วัวควายหาย เป็นต้นแต่สมัยนี้เค้าใช้โทรโข่งแทนครับ

อย่าลืมแวะเยี่ยมชม www.yebkapao.com ของชาวบ้านด้วยเด้อครับ

สะ-มะ-นึก
เขียนเมื่อ 06 Oct 2007 @ 21:08

สวัสดีครับท่านP

  • สมัยเป็นเด็กอยู่บ้านนอก เคยเห็นและได้ยินเสียง "กะลอ" ดัง ป๊อกๆๆๆๆ....ป๊อกๆๆๆๆ
  • แสดงว่าผู้ใหญ่บ้านเรียกชาวบ้านมาประชุม
  • ถ้ามีโอกาสกลับบ้านนอกจะไปตามหาและถ่ายภาพ"กะลอ" มาให้เยาวชนรุ่นหลังดังชมครับ

ขอบคุณครับ

 

ธวัชชัย
IP: xxx.123.92.68
เขียนเมื่อ 06 Oct 2007 @ 21:18
เคยได้ยินตอนเด็กๆ แถวบ้านผม (ชุมพร) เขาเรียก โละโคะ ครับ, คุ้นๆ ว่ามีตำนานเล่าว่า กะลอ นี่เป็นที่มาของโปงลาง ...