อุบัติเหตุ

 จากเหตุการณ์ในบันทึกนี้ ครูยุไม่คิดว่าเป็นเรื่องน่าแตก....เหมือนที่เค้าพูดกันน่ะค่ะ เมื่อเดือนมีนาคม ๒๕๕๒ ครูยุได้รับเชิญจากเพื่อนร่วมงาน (งานบริษัท) ชาวปากีสถาน ไปในงานวันประจำชาติของเค้าในงานก็มีประธานกล่าวเปิดพิธี มีล่ามแปล ๓ ภาษาๆด๊อยซ์ ภาษาอังกฤษ ภาษาปากีสถาน ก็ไม่มีพิธีอะไรมากนัก แล้วก็เชิญร่วมรับประทานอาหาร มีอาหารวางเรียงเต็มโต๊ะ อาหารของชาวปากีสถาน ครูยุก็ไม่ทราบรสอาหารของปากีสถานเป็นอย่างไร ลองชิมอย่างล่ะนิดอย่างล่ะหน่อย

     เหตุมาเกิดตอนจะกลับออกจากงาน เดินคุยกันออกมากับเพื่อนร่วมงานชาวเวียดนามคนหนึ่ง ข้างหน้ามีคนเดินนำ ๓ คน ครูยุก็เดินมองตามหลังเค้ามาเรื่อยๆ เค้าเดินลงบันไดไปแล้ว ครูยุนึกได้ว่าเดินถึงขั้นบันไดแล้ว เท้าที่กัาวออกไปรีบถอยกลับ แต่น้ำหนักตัวไปข้างหน้าแล้ว รู้เลยว่ากำลังเสียหลัก ก็รีบนั่งคุกเข่า ลื่นจากบันไดขั้นแรก ช้าๆ ครูยุก็ตกใจเอามือยึด ขอบบันได ไม่ได้ผลลื่น มีความคิดว่าต้องนั่งเหยีดเท้ายาวนั่งที่ขั้นบันได ก็รีบพลิกตัวหงายท้องหลังกระแทกพื้นพอดีในลักษณะท่านอนที่เรียบร้อย (บันไดมีประมาณ๔ขั้น) ขณะนั้นไม่มีใครเห็นเลย เพื่อนชาวเวียดนาม เค้าก็ไม่ทันเห็น ก็เห็นท่าที่นอนอยู่พื้นหน้าบันไดแล้ว มีคนหันมาเห็นก็ช่วยจับแขนให้ลุกขึ้น ถามว่าเป็นอะไรมากไหม โชคดีที่ไม่เป็นอะไร...งงๆ...นิดหน่อยลื่นลงมาได้อย่างไร

     เห็นรูปนี้ทีไร จะนึกถึงเหตุการณ์ได้ไม่เคยลืม บางครั้งหยิกชุดนี้จะใส่นึกกลัวว่า แล้ววันนี้จะตกบันไดอีกไหมหนอ