ต้องทำได้

     เมื่อเดือนพฤษภาคม ๒๕๕๒ เป็นงานวัฒนธรรมไทยฯ ที่กลุ่มคนไทยร่วมกันจัดขึ้นเพื่อรำลึกถึงความเป็นไทย และเป็นการเผยแพร่ศิลปวัฒนธรรมไทย ครูยุก็มีความคิดว่าควรจะส่งเด็ก เข้าร่วมในงานนี้เพื่อเป็นการส่งเสริม ให้เด็กนักเรียนได้เรียนรู้วัฒนธรรมไทย  ทั้งๆที่เหลือเวลาแค่สองอาทิตย์ เด็กนักเรียนห้องครูยุพร้อมใจกันที่ จะเป็นตัวแทนไปแสดงรำ ในนามของร.ร. ครูยุเลือกรำวงมาตรฐานให้ซ้อม แต่เนื่องจากมีเวลาน้อย กลัวว่าจะจำท่ารำกันไม่ได้ ก็ได้เลือกให้ ๓ เพลงที่จังหวะและท่าไม่ยาก ให้ได้เวลาเท่ากับที่ทางเวทีกำหนดให้  Tomas ชื่อไทย นายอนุรักษ์ เป็นตัวตั้งตัวตีตั้งใจมาก นัดเพื่อนๆไปซ้อมที่บ้าน และบอกว่าเราต้องทำได้ เนื้อเพลงเป็นภาษาไทยฟังกันยังไม่ค่อยเข้าใจความหมาย อาศัยว่าจำจังหวะ

     วันที่เด็กต้องขึ้นแสดง ได้มีแม่เด็กนักเรียนให้ความร่วมมือช่วยกันแต่งตัวให้เด็กที่จะรำ แต่พอครูยุมาถึงที่งาน ก็ออกจะงง เพราะชุดที่แต่งให้เด็ก เป็นชุดรำเซิ้ง เพราะครูยุได้บอกเรื่องการแต่งตัวให้ผู้ชายเสื้อแขนยาวสีขาวกางเกงขายาว ผู้หญิงชุดกระโปรงเรียบร้อย เพราะไม่มีเวลาตัด(ครูยุจะตัดและเย็บเอง) เลยไม่ได้เตรียมชุดให้  ขณะนั้นทางเวที ได้ประกาศให้ไปรอขึ้นเวที จะทำอย่างไร มีคนเสนอให้งดก็ได้ เด็กก็อยากขึ้นแสดง ซ้อมกันมาอย่างดี ครูที่เคียงข้างครูยุอยู่เสมอ (ครูแม่พระของครูยุ) บอกให้ครูยุพาเด็กไปรอขึ้นแสดง ถ้าเกิดอะไรขึ้นจะรับผิดชอบเอง ขณะเด็กขึ้นแสดงรำ มีเสียงเชียร์ตบมือให้จังหวะ เด็กๆสนุกกันมาก

      ได้มีอาจารย์สอนนาฎศิลปไทย จากกรมศิลปกร มาในงานและได้เห็นเด็กรำ ครูแม่พระครูยุ ได้แนะนำให้รู้จัก ครูยุได้พูดถึงที่มาที่ไปของการรำเด็ก ซึ่งครูยุซ้อมให้ ๒ ครั้งเอง  อาจารย์ก็ชื่นชมว่าทำกันได้ดี มีความตั้งใจจริง และเดือนต่อมาครูยุก็ทำหนังสือเชิญให้อาจารย์มาสอนรำไทยในเด็กนักเรียนในโรงเรียน จนถึงปัจจุบันนี้