มีคนอยากรู้ว่า...ชีวิตของคนว่างงานเป็นอย่างไร??ทำอะไรบ้าง???ก็คิดชั่งใจอยู่นาน  จึงเริ่มต้นบันทึกแบบย่นย่อพอให้มองเห็นภาพ  จึงจะต้องเกริ่นนำ( พอเป็นน้ำจิ้ม)  แล้วก็บรรยาย  มีสรุปท้ายพอให้เป็นทางเลือกของคนที่คิดจะเออร์ลี่...นะคะ

 

ไม่ได้คิดมาก่อนหรอกค่ะว่าจะกลายมาเป็นคน..ว่างงาน...เพราะพอถึงเวลาก็เดินไปยื่นเอกสารการเข้าร่วมโครงการให้ผอ. เซ็น  ท่ามกลางคณะครูที่กำลังประชุมกันอยู่  ซึ่ง ผอ. ก็แสนจะใจดีเซ็นให้โดยไม่ถามเลยสักคำ (ชอบมากกับการไม่เรื่องมาก)  แต่...มารู้ภายหลังว่า....ทุกคนคิดตรงกันว่า.." ยังไงๆก็ม่ายได้เพราะเหลือเวลาราชการตอนนั้นอีกตั้ง 8 ปี "  นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้ทุกคน...เมิน...ไม่ออกความคิดเห็น ( ตอนแรกก็แอบน้อยใจ..เหอะ...เหอะ...)

 

เหนือฟ้ายังมีฟ้า  หรือฟ้ามีตาดีหนอ...ทุกอย่างดำเนินไปตามขั้นตอนโดยติดตามข่าวคราวจากเว็ป..ครูไทยของรองอุเทน   ช่วงนั้นผู้ที่ยื่นเรื่องขอเออร์ลี่ต่างก็วุ่นวาย   สับสน   ติดต่อถามข่าวกันให้วุ่น เพราะ...มีคนยื่นมากเกินกำหนด  จนมีการจับกลุ่มยื่นหนังสือขอความเห็นใจจากหลายฝ่ายที่เกี่ยวข้อง ( แล้วจะบันทึกให้อ่านในตอนต่อไป )

 

ครั้งแรกชื่อของKrugui  ไม่ติดอันดับแค่...เกือบๆ( มีคนแอบชอบใจ )  พอครั้งที่สองก็มีชื่อโผล่มา...ดีใจสุดๆ   คราวนี้ทางโรงเรียนเริ่มตื่นตัว...ทั้งผอ.  ทั้งคณะครู( ยันภารโรง  ยันแม่ครัว )เวียนเข้าเวียนออกห้อง ป. 4  เพื่อโน้มน้าวให้เราเปลี่ยนใจ  แต่....OH  NO...ทำไมมารู้สึกตัวเอาตอนนี้ ( ช้าเนาะ )  มีหรือที่ครูมั่นสุดๆแบบเราจะเปลี่ยนความคิด  เพราถือว่าได้ทุ่มเทกับการทำงานมาแล้วเต็มที่ {ทั้งครูต้นแบบ  แกนนำ(..ไม่เกี่ยวกับเรื่องสีนะ...หุ..หุ..)  ครูดีที่หนูรัก   ครูคศ. 3  คนแรกของโรงเรียนและอีกสารพัดครู....ที่เริ่ดมากๆคือเป็นครูใจดีของเด็กๆโดยเฉพาะเด็กที่ค่อนไปทางเกเร Krugui  ปราบอยู่หมด  เพราะมีเทคนิคดี....อะฮ้า!!!} เลยอยากหยุดพักและปล่อยวางให้คนอื่นทำแทน( แฟนไม่แฟนก็ทำแทนได้...คริ..คริ...) ไม่ได้มีปัญหาอื่นใดแอบแฝงทั้งสิ้น...ขอบอก

 

ในที่สุดก็สมดังปรารถนาท่ามกลาง...น้ำตานองอาบสองแก้ม....ทั้งของครู  นักเรียน  ถึงผู้ปกครอง   ช่วงนั้นรู้สึกแปลกๆ  พูดไม่ออกบอกไม่ถูก  จึงก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่จนวันสุดท้ายของเทอมแรกเป็นการแถม ( ธรรมดาต้อง 30กันยายน )  ช่วงนั้นมีรายการเลี้ยงตั้งแต่  ระดับเขต  อำเภอ  กลุ่ม  โรงเรียน  เด็กนักเรียน ( จนเมาหัวโจ้นๆ )  สิ่งที่ได้รับมีมากมายจนซึ้งมาก...ถึงมากที่สุด!!!สมกับคำที่ว่า.....อยู่ก็ให้เขาอาลัย  จากไปก็ให้เขาคิดถึง....

 

ปล. นี่เป็นเพียงน้ำจิ้มประกอบการตัดสินใจของผู้ที่คิดจะเออร์ลี่   สิ่งที่สำคัญคือ....ต้องเตรียมความพร้อมทั้งร่างกายและจิตใจ ( เหมือนกับจะไปแข่งขันอะไรสักอย่างเนาะ )  ที่อยากกระซิบคือ..ต้องไม่มีพันธะ  เอ้ย...ภาระใดๆแล้วจะสบายใจจ้า....