...ความรุนแรงไม่ควรเป็นทางออก...

 

 

 

 

ชีวิต อาจจะคือ การต่อสู้...แต่การต่อสู้ก็ไม่ควรยึดประโยชน์ตนเป็นที่ตั้ง...บางครั้ง เราก็ต่อสู้เพื่อปากท้อง ความยุติธรรม บนเลือดเปื้อนหน้าของผู้ร่วมทาง...ความเมตตา กรุณาที่เคยมีในจิตใจกลับดำดิ่งไม่เห็นเงา...

 

 

 

 

สงครามแม้เกิดระหว่างกลางคนสองคนก็ไม่เคยยังประโยชน์อย่างยั่งยืน...ความสูญเสียจากความแตกต่างไม่มีใครอยากเห็นแต่ไม่อาจหนีความจริงเช่นกัน...ทางออกดุจดังสะพานแก้วที่ช่างเปราะบางและละเอียดอ่อน...ผู้มีปัญญาคงสามารถมองเห็นและข้ามผ่านอย่างแผ่วเบา...

 

 

 

 

สัตว์บางตัวต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด เพื่อประทังชีวิต เพื่อหาอาหาร เพื่อเจริญเผ่าพันธุ์...แล้วมนุษย์ผู้สูงส่งที่ต่อสู้เพื่ออุดมการณ์ และ ความเป็นธรรม ทำไมบางคราวถึงโหดร้ายเหลือคณาบนหน้ากากแห่งอธรรม แสดงออกทางทวาร กาย วาจา ใจ...สงครามน้อยใหญ่ต่างบ่มเพาะเชื้อแห่งความโกรธเกลียด ชิงชัง ให้ฝังลึกในใจคน จนยากชำระล้าง...ขอแสงธรรมจงส่องสว่างให้ปัญญาคลายความมืดบอดของเหล่าชนที่เห็นผิดเป็นชอบเพื่อยังสันติสุขเป็นเสาหลักแห่งผืนดิน...

 

 

 

 

ขอบคุณภาพจากอินเตาร์เน็ตครับ...