พอออกจากราชการมีคนมาติดต่อให้เป็นครูอีกไม่เอาแล้ว

สวัสดีครับเพื่อน ๆ วันนี้ว่าง ๆ เพราะบรรดาญาติ ๆ ส่วนมากไปเที่ยวเมืองหาดใหญ่ เราเลยอยู่กันแต่กลุ่ม ส.ว. ก็ได้เงียบเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเด็ก ๆ ท่านผู้สูงวัยได้เอนกายพักผ่อนสบาย ๆ เราคนหนุ่มใหญ่ก็คุยกันในหลายเรื่องยกเว้นไม่คุยกันเรื่องการเมือง...อิ อิ อิ

อย่างเช่นช่วงบ่ายแก่ ๆ นี้ที่ศาลากลางบ้านของพวกเราริมทะเล  ฝั่งอ่าวไทย อ. หัวไทร จ. นครศรีธรรมราช  มีวงคุย  การคุยกันบางแง่ก็ว่าถึงอายุ 50 ปีไปแล้วอย่างพี่ ๆ เขาก็เริ่มจะออกจากราชการ 

 ยูมิถามว่ามีเหตุผลอย่างไร  เขาว่าก็ทำอะไรตามใจตนเองบ้าง  มีอิสระที่จะทำอะไรแล้วไม่เดือดร้อนครอบครัว  ไม่เดือดร้อนเพื่อนฝูงก็ทำไป  คนเราทางใครทางมัน  ในบั้นปลายชีวิตอยากอยู่สบายไม่ต้องให้สังคมมาบังคับ 

 อยากอยู่ตามสวนยางสวนปาล์มที่มีอยู่ประมาณ 2 ร้อยไร่เศษให้สบาย ๆ มีพออยู่พอกินก็เพียงพอ  คนเราจะกินไปอีกกี่มากน้อย  เดี๋ยวก้ต้องตายแล้ว  การเดินทางบ่อยก้เสี่ยงภัยอันตรายมีเยอะ  คนเราต้องเฉลี่ยกระจายอันตรายให้ตนเองบ้าง เดินทางให้น้อยลง

  มันก็ขึ้นอยู่กับคนเขาคิดอย่างไร   คนมีเงินทองกองท้วมหัวบางคนก็ยังไม่พอยังหาต่อไป ผมพอแล้ว  บางคนเป็นครูมาตั้ง 30 ปี  พอออกจากราชการมีคนมาติดต่อให้เป็นครูอีกไม่เอาแล้ว  ทำอย่างอื่นบ้างมันสบายใจ  เบื่อ  จำเจกับการสอนมานานแล้ว...บางคนยังหากินกับการรับสอนเดิม ๆ เป็นผมไม่เอาแล้ว 

 บางคนสอนทำงานวิชากการคิดมากจนเส้นเลือดในสมองแตก...เป็นภาระแก่ครอบครัวอีกต่างหาก...สู้อยู่สบาย ๆ ทางใครทางมันดีแท้...อิ อิ อิ