อนาคต” “อาชีพ” “การทำงาน” “เงิน” “ความสำเร็จในชีวิต” อยากมีชีวิตที่ดีกว่า อยากมีงานที่ดีกว่า สบายกว่า อยากทำงานที่ได้เงินมากกว่า อยากประสบความสำเร็จในชีวิตสูงกว่า สูงกว่าเดิมขึ้นไปเรื่อย ๆ ถึงต้องกระตือรือร้นมาเรียน,ถ้าที่ไหนทำให้เขาได้ ถึงแม้ว่าจะเสียเงินเสียทองขนาดนั้น พ่อแม่ ก็ขวนขวาย กู้เงินขายทอง ส่งลูกส่งหลานไปเรียน ก็หวังแค่ว่าจะไม่ลำบากเหมือนกับตัวเอง,เพราะการตัดสินใจครั้งนี้ หมายถึง ชีวิตทั้งชีวิต

การจัดการเรียนการสอนให้นักศึกษาได้ทดลองเล็ก ๆ น้อย ๆ ในห้องนั้นได้ความรู้ถึงแม้ไม่มากแต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย

การฝึกปฏิบัติ ฝึกประสบการณ์วิชาชีพถึงจะได้ความรู้มากขึ้น ดีกว่าเรียนในห้องเฉย ๆ แต่ก็ยังไม่มากเท่าไหร่ เพราะเขาจะใช้ความพยายามยังไม่ถึงขีดสุด

เพราะอะไร?

เพราะว่าความพยายามของเขาแลกมาซึ่งคะแนนและเกรดเท่านั้น

ทำอย่างไงล่ะ ถึงให้เขาพยายามสุด ๆ ?

ต้องทำในสิ่งที่ต้องแลกมาได้ชีวิต เป็นความเป็นความตาย ต้องค้นหาความเป็นความตายของนักศึกษาให้ได้

อะไรคือความคาดหวังของนักศึกษาที่ตัดสินใจมาเรียนหนังสือ

“อนาคต” “อาชีพ” “การทำงาน” “เงิน” “ความสำเร็จในชีวิต”

ทำไมต้องเรียนหนังสือด้วย จบ ป.6 ม.3 ม.6 ปวช. ปวส. ไม่พอเหรอ ทำไมต้องมาเรียนปริญญาตรีอีกตั้ง 4 ปี ?

เขาอยากมีชีวิตที่ดีกว่า อยากมีงานที่ดีกว่า สบายกว่า อยากทำงานที่ได้เงินมากกว่า อยากประสบความสำเร็จในชีวิตสูงกว่า สูงกว่าเดิมขึ้นไปเรื่อย ๆ ถึงต้องกระตือรือร้นมาเรียน

เรียนที่ไหน ถึงจะทำให้เขาได้อย่างที่คิดหวังไว้?

เขาจะหาข้อมูลและตัดสินใจ

ใกล้บ้าน ประหยัด ไกลบ้าน เปลืองเงิน มหาวิทยาลัยเปิด มหาวิทยาลัยปิด มหาวิทยาลัยรัฐ มหาวิทยาลัยเอกชน เอกอะไร คณะไหน

ผลสุดท้าย เขาเรียนที่ไหน เรียนอะไร แล้วทำให้เขาได้งานที่ดี ๆ ทำ ทำแล้วได้เงินมาก ๆ ครอบครัวสบาย มีความสุข พ่อแม่หายลำบาก ถีบตัวเองจากจุดเดิมขึ้นมาได้ ถ้าที่ไหนทำให้เขาได้ ถึงแม้ว่าจะเสียเงินเสียทองขนาดนั้น พ่อแม่ ก็ขวนขวาย กู้เงินขายทอง ส่งลูกส่งหลานไปเรียน ก็หวังแค่ว่าจะไม่ลำบากเหมือนกับตัวเอง

ใกล้บ้าน แต่จบมาไม่มีงานทำก็ไม่มีประโยชน์

เพราะการตัดสินใจครั้งนี้ หมายถึง ชีวิตทั้งชีวิต เพราะนั่นอาจจะเป็นการเรียนการศึกษาในระบบครั้งสุดท้ายของชีวิต

จบแล้วต้องทำงานนะ ต้องใช้วุฒิจากที่นั่นหางานทำ

งานที่ได้นั้นจะชี้อนาคต ไม่เหมือนกับเรียน ม.3 ม.6 เรียนเพื่อไปหาที่เรียนต่อที่ดีกว่า เลือกเรียนต่อได้หลาย ๆ ที่

แต่การเรียนอุดมศึกษาเป็นการเรียนเพื่อหางานทำ เราเรียนมาตลอดชีวิต ตั้งแต่อนุบาล ประถม มัธยม อุดมศึกษา ทั้งหมดนี้ก็เพื่องาน ชีวิตการเรียน ตั้งแต่ 3 ขวบ จนถึงประมาณ 22 เกือบยี่สิบปี ก็เพื่อทำงาน

อีกสามสิบสี่สิบปีที่เหลือจะเป็นอย่างไร สามารถใช้เวลา 4 ปีในรั้วมหาวิทยาลัยกำหนดได้

เขาจะเลือกเสี่ยงกับชีวิตที่เหลือในมหาวิทยาลัยไหนดีกับชีวิตที่เหลือของเขา อันนี้แหละเป็นสิ่งที่น่าคิด

มิหนำซ้ำไม่ใช่ชีวิตของเขาคนเดียว ชีวิตของคนที่ส่งเขาเรียน พ่อแม่ พี่น้อง ญาติสนิท มิตรสหาย ความหวังของครอบครัว

4 ปีนี้กำหนดชะตาชีวิตของพวกเขา เราต้องบริหารความคาดหวังของทุก ๆ คนให้ประสบความสำเร็จ

หน้าที่ของใคร?

ผู้บริหารตั้งแต่ระดับรัฐบาล ระดับกระทรวง ทบวง ผู้บริหารสถานศึกษา คนร่างหลักสูตร อธิการบดี คณบดี อาจารย์ พนักงานสายสนับสนุน เจ้าของหอพัก เจ้าของร้านข้าวหน้ามหาวิทยาลัย เจ้าของร้านถ่ายเอกสาร เจ้าของผับ เธค บาร์ ร้านซ่อมมอเตอร์ไซด์ ร้านขายเสื้อผ้า ร้านอินเทอร์เนทคาเฟ่ ร้านขายโทรศัพท์มือถือ ห้างสรรพสินค้า รถโดยสารประจำทาง อื่น ๆ อีกมากมาย

เป็นหน้าที่ที่จะทำต้องทำให้อนาคตของเขา อนาคตของครอบครัว ชุมชน และอนาคตของประเทศชาติเหล่านี้ให้มีอนาคต (ที่ดี) นี่แหละที่พวกเราและเขาต้องการ

ปภังกร วงศ์ชิดวรรณ

คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์